Είναι ο Εφραίμ Νεφελίμ;

Πηγή:Το κουτί της Πανδώρας

Πρέπει να καταλήξουμε σε αυτή τη χώρα τι θέλουμε. Να τιμωρούνται οι υπεύθυνοι των σκανδάλων ή να γκρινιάζουμε; Να φτάνουμε ως το τέλος ή να επιστρέφουμε στην αρχή, όποτε το τέλος δεν μας αρέσει; Να υπάρχει Δικαιοσύνη ή να αρχίζει παζάρια με τις προτιμήσεις μας; Θρησκευτικές, πολιτικές, ιδεολογικές, οικονομικές.

Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου ήταν το μεγαλύτερο της μεταπολίτευσης. Ένα μοναστήρι υπό την ηγεσία μιας ομάδας διωγμένης κακήν κακώς από την Κύπρο, θέλησε να πάρει την λίμνη Βιστωνίδα και τις γύρω εκτάσεις με χρυσόβουλα που εμφάνιζε ως τίτλους ιδιοκτησίας. Από τους αγρότες καλλιεργητές δηλαδή και από τους ψαράδες. Αυτό από μόνο του είναι σκάνδαλο.

Πάμε παρακάτω. Το δικαστήριο που εξέτασε την υπόθεση αποφάσισε πως η γη ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο. Πριν καθαρογραφεί η απόφαση, ο υπουργός Πέτρος Δούκας απέσυρε την διεκδίκηση του ελληνικού Δημοσίου χρησιμοποιώντας μια γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (οι νομικοί σύμβουλοι σήμερα είναι κατηγορούμενοι γι αυτό). Αυτό ήταν παράνομο γιατί ήταν σε εξέλιξη νομική διαδικασία. Στη συνέχεια αυτή η γη ανταλλάχθηκε με απόφαση του υπουργού Μπασιάκου, με οικοδομικά φιλέτα σε όλη την Ελλάδα. Οι «εκτιμητές» μάλιστα είχαν αποτιμήσει ακριβά τις καλαμιές τις λίμνης και φτηνά τα φιλέτα. Ο λόγος για να πάρει όσο το δυνατόν περισσότερα το Βατοπέδι.

Και ενώ ο Εφραίμ έλεγε πως θέλει τη γη της Βιστωνίδας για να κάνει βυζαντινό χωριό, έφτιαξε offshore εταιρείες μαζί με φίλους και γνωστούς του, στις οποίες πήγαν τα οικόπεδα φιλέτα. Όλα αυτά έγιναν με διαδικασίες εξπρές τις οποίες εξασφάλισαν υπουργοί της κυβέρνησης. Από αποχαρακτηρισμούς δασών έως αρχαιολογικών χώρων.

Όταν το 2008 το «Κουτί της Πανδώρας» αποκάλυψε την υπόθεση, έγινε μια τεράστια προσπάθεια συγκάλυψης. Δεν τα κατάφεραν. Κατάφεραν ωστόσο να παραγράψουν τα αδικήματα των υπουργών. Με το νόμο Βενιζέλου (περί ευθύνης υπουργών) και αιφνίδιο κλείσιμο της Βουλής από τον Καραμανλή, όλα παραγράφηκαν. Όταν το ΠΑΣΟΚ ανέβηκε στην εξουσία, το μόνο αδίκημα που δεν είχε παραγραφεί ήταν του ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Δεν υπήρχαν στοιχεία γι αυτό, αλλά για λόγους επικοινωνιακούς στήθηκε μια διαδικασία «τιμωρίας» η οποία δεν οδήγησε πουθενά.

Τα τρία αυτά χρόνια ωστόσο, η εφέτης ανακρίτρια Ειρήνη Καλού, κατάφερε με στοιχεία που καταθέσαμε ως εκπομπή, να κάνει μια εκτεταμένη έρευνα. Με τα στοιχεία που συνέλεξε, διαπίστωσε πως 3 υπουργοί ήταν οι φυσικοί αυτουργοί του σκανδάλου, αλλά δεν μπορούσε να τους αγγίξει η Δικαιοσύνη, λόγω νόμου. Εντόπισε όμως 32 μη πολιτικά πρόσωπα που ευθύνονταν για το σκάνδαλο. Λίγο πριν τελειώσουν οι απολογίες των κατηγορουμένων, ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΙ, ξεκίνησε μια σειρά από αφιερώματα στο Βατοπέδι. Η βάση του «ντοκιμαντέρ» είναι τα γυρίσματα που έχει χρηματοδοτήσει το Βατοπέδι και έχει πριν από μήνες διαφημίσει η «Πεμπουσία», μια οργάνωση του Βατοπεδίου. Αυτό το υλικό βρέθηκε χωρίς υπογραφή και αντίλογο να παίζει ως ντοκουμέντο αθώωσης του Εφραίμ. Σε αυτό μπορείτε να βρείτε ονόματα μοντέρ, μακιγιέζ και άλλων συντελεστών, αλλά όχι δημοσιογράφων που έκαναν την έρευνα.

Την ίδια εποχή ο Εφραίμ βρίσκεται στη Ρωσία να περιφέρει για μία ακόμη φορά την Αγία Ζώνη. Ο λόγος δεν ομολογείται αλλά υπάρχει. Ένα τμήμα της Κόκκινης Πλατείας, όπως και πολλά μετόχια στη Ρωσία ανήκουν στο Βατοπέδι. Με την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, η Μονή μπορεί να εγείρει διεκδικήσεις. Αυτές λοιπόν τις διεκδικήσεις έθεσε σε διαπραγμάτευση με τους Ρώσους ο Εφραίμ, προκειμένου να εξασφαλίσει την υποστήριξή τους. Σε ένδειξη καλής θέλησης πήγε την Αγία Ζώνη στην Πετρούπολη για προσκύνημα, δίνοντας στον χαμηλής πλέον δημοφιλίας Πούτιν προεκλογικά, μια θρησκευτική αίγλη και ψήφους πιστών.

Οι επαγγελματίες της θρησκείας στην Ελλάδα, φρόντισαν να δημιουργήσουν ένα κλίμα θρησκευτικότητας και διεθνούς κύρους για τον Εφραίμ. Ο ηγούμενος του Βατοπεδίου (αλήθεια γιατί παραμένει ενώ είναι καταδικασθείς και υπόδικος για κακουργήματα;) δεν είναι ένας ιδρυτής offshore που μπέρδεψε το προσευχητάρι με το μπλοκ επιταγών, αλλά σύμμαχος των Ρώσων στην μάχη της Ορθοδοξίας. Επιστρατεύονται ακόμη και «προφητείες» του Ιωσήφ του Βατοπεδίου (εκδιώχθηκε για παιδεραστία από την Κύπρο), που μιλάνε για νίκη της Ελλάδας και της Ρωσίας εναντίον των Τούρκων. Κάπου εκεί μπαίνουν και διάφορα λακοπούλια εφευρήματα για το ξανθό γένος, τα Νεφελίμ, τα Ελωχίμ και άλλα ευτράπελα. Όσο πιο γελοία είναι, τόσο πιο πολύ δημιουργούν γύρω τους προϋποθέσεις πίστης.

Και φτάσαμε εδώ που είμαστε. Με έναν τύπο ο οποίος έχει 3 κακουργήματα, μια καταδίκη ήδη, και πρέπει να προφυλακιστεί σύμφωνα με τον νόμο. Και υπάρχουν αυτοί, οι οποίοι επιμένουν πως δεν είναι ένας υπόδικος που έκανε κομπίνες, αλλά ένας θρησκευτικός ηγέτης που πρέπει να είναι ελεύθερος. Υπάρχει Έλληνας που με αυτές τις κατηγορίες δεν θα προφυλακιζόταν; Υπάρχει πραγματικός μοναχός που θα αρνιόταν να τραβήξει τον Γολγοθά του ώσπου να έρθει η ανάσταση; Ας απαντήσει ο καθένας σε αυτό. Και όσοι είναι δύσπιστοι, ας κοιτάξουν απλώς μια φωτογραφία του Εφραίμ. Στα μάτια.

Του Κώστα Βαξεβάνη

Διαβάστε περισσότερα... »

Σώστε τους δημοσιογράφους!

Πηγή:pitsirikos

Πριν από τρία χρόνια ακριβώς, στις 29/12/08, έγραφα: «Είναι κρίμα αυτή η εφημερίδα που γαλούχησε γενιές και γενιές αριστερών με βίλες και κότερα να έχει αυτό το τέλος. Είναι κρίμα να την βλέπουμε να αργοπεθαίνει. Γι’ αυτό, θα ήθελα να σας παρακαλέσω να βοηθήσουμε αυτήν την εφημερίδα. Κάντε μια καλή πράξη: Σταματήστε να αγοράζετε την «Ελευθεροτυπία». Είναι αμαρτία να εξευτελίζεται. Βοηθήστε την «Ελευθεροτυπία» να κλείσει αξιοπρεπώς. Σας ευχαριστώ».

Στις 29/12/08, όταν γράφτηκε το κείμενο, κανείς δεν μιλούσε για χρεοκοπία. Σχεδόν όλοι πίστευαν πως ζουν στη μεγάλη και ισχυρή Ελλάδα. Πάντως, κανείς δεν αντέδρασε τότε στο παραπάνω κείμενο. Την συνέχεια την ξέρετε.

Όποιος διαβάζει το μπλογκ μου –έστω και περιοδικά- θα έχει οπωσδήποτε πετύχει ένα τουλάχιστον κείμενο στο οποίο να παροτρύνω τους αναγνώστες του μπλογκ να μην αγοράζουν τις εφημερίδες τους.

Υπάρχουν στο μπλογκ μου 22 κείμενα με τη φράση «Μην αγοράζετε τις εφημερίδες τους»: Προπαγάνδα τέλος, Μην αγοράζετε τις εφημερίδες τους, Μην αγοράζετε τις εφημερίδες τους – Εξαφανίστε τους, Τελειώστε τις Μπακογιάννες, Χρειαζόμαστε μια νίκη και μπορούμε να την πετύχουμε, Δεν τσιμπάμε, Είστε τελειωμένοι, Κουφάλες κουφάλες, έρχονται κρεμάλες, Σε ευχαριστώ Σωκράτη Γκιόλια, Βαρύ το χέρι του νταλικέρη, Με τα μπότοξ της Έλλης, Με ένα φύσημα πέσανε, Πόσο ακόμα;,Από επιτυχία σε επιτυχία, Στηρίζουμε όλους τους εργαζόμενους, στηρίζουμε τους δημοσιογράφους, Γιάννη μου, το βρακάκι σου γιατί είναι λερωμένο;, Χούντα, Έχουμε νικήσει, Σας προδίδει το δάχτυλο, Γιατί δεν ανεβαίνει το ΛΆΟΣ, Το παιδί του λαού, Μια πρόταση για την πλατεία.

Την Ελευθεροτυπία την έκλεισαν οι αναγνώστες της – και δεν ήταν η μόνη εφημερίδα. Σύντομα, θα κλείσουν και άλλες εφημερίδες. Τώρα που ελαττώθηκε η τεράστια κρατική διαφήμιση –τα χρήματά μας δηλαδή-, τα δανεικά κι αγύριστα από τις τράπεζες και τα μαύρα χρήματα από διάφορους μεγαλοεπιχειρηματίες που προωθούσαν τα συμφέροντά τους, οι αστικές εφημερίδες αποδεικνύονται σαπάκια. Πάντα σαπάκια ήταν.

Και οι δημοσιογράφοι, πιτσιρίκο; Οι δημοσιογράφοι έχουν μια χρυσή ευκαιρία να ελευθερωθούν και να γίνουν επιτέλους δημοσιογράφοι. Γιατί δεν ήταν δημοσιογράφοι. Ήταν σφουγγοκωλάριοι του επιχειρηματία για τον οποίον εργάζονταν. Προσκυνημένοι και άνετοι με τη λογοκρισία η οποία τους γινόταν καθημερινά.

Το «Αλήτες, Ρουφιάνοι, Δημοσιογράφοι» ακούγεται σε κάθε διαδήλωση πια. Οι δημοσιογράφοι δεν το ακούν – θεωρούν πως αφορά όλους τους άλλους δημοσιογράφους εκτός από τους ίδιους.

Και η ανεργία των δημοσιογράφων; Ας πρόσεχαν. Άλλωστε, η ανεργία δεν αφορά μόνο τους δημοσιογράφους – αφορά όλες τις κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες. Απλά, ο θόρυβος που γίνεται για τους απολυμένους και άνεργους δημοσιογράφους είναι πολλαπλάσιος αυτού που γίνεται για το 1 εκατομμύριο ανέργων που δεν είναι δημοσιογράφοι. Και δεν ντρέπονται καθόλου να κλαψουρίζουν όλη μέρα μόνο για την αφεντιά τους. Είναι εκλεκτή φυλή.

Οι δημοσιογράφοι ήξεραν τι πρόκειται να συμβεί στις ελληνικές εφημερίδες. Η διεθνής εμπειρία από το τι συνέβη σε μεγάλες εφημερίδες του εξωτερικού δεν τους ήταν άγνωστη – είχαν το προνόμιο να τα μαθαίνουν πρώτοι και καλύτεροι.

Και τι έκαναν; Τίποτα. Νόμιζαν πως η Ελλάδα είναι μια ειδική περίπτωση, όπου μια εφημερίδα με 850 εργαζόμενους θα επιβιώνει χωρίς αναγνώστες και θα τους πληρώνει πλουσιοπάροχα, προσφέροντας DVD με ταινίες καράτε.

Αντί να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους, να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να κάνουν τα δικά τους ΜΜΕ, κάθονταν σαν χαϊβάνια και περίμεναν τις διαθέσεις του αφεντικού. (Κάποιοι συνάδελφοι στο ΣΚΑΪ θα θυμούνται την προπαγάνδα που τους έκανα καθημερινά και το πόσο επέμενα στο ότι πρέπει να κάνουν τα δικά τους μέσα και στο ότι η δουλειά τους ανήκει σε αυτούς και όχι στα αφεντικά τους. Μόνος μου τα έλεγα, μόνος μου τα άκουγα.)

Μα δεν θα δείξουμε αλληλεγγύη στους δημοσιογράφους; Αν ήθελες να τους δείξεις αλληλεγγύη, ας αγόραζες την εφημερίδα στην οποία εργάζονταν. Δεν την αγόραζες. Αυτό που περιμένεις να χάσει ο άλλος τη δουλειά του για να του δείξεις αλληλεγγύη –στα λόγια πάντα-, μου θυμίζει αυτό που περιμένεις πρώτα να πεθάνει ο άλλος για να πεις μια καλή κουβέντα γι’ αυτόν. Συγγνώμη φίλε, είσαι γελοίος.

Αλλά και οι δημοσιογράφοι δεν τα πάνε καθόλου καλά με την αλληλεγγύη την οποία ζητούν από την κοινωνία, όταν χάνουν τη δουλειά τους. Αυτό φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε τόσα χρόνια το συνδικαλιστικό τους όργανο τους νέους δημοσιογράφους και τους δημοσιογράφους των ηλεκτρονικών μέσων. Καμία αλληλεγγύη. Τους κράτησαν στην απέξω – ο Πρετεντέρης δεν τους χαλούσε, όμως. Γιατί η ΕΣΗΕΑ ήταν –και παραμένει- συντεχνία.

Επίσης, όλοι οι δημοσιογράφοι έχουν γίνει ξαφνικά ένα πράγμα. Ο δημοσιογράφος-λαμόγιο που έπαιρνε 20 χιλιάδες ευρώ το μήνα –επειδή είχε μια τυχαία αμοιβαία συμπάθεια με τους εκάστοτε κυβερνώντες- έχει γίνει ένα και το αυτό με τον δημοσιογράφο των 600 ευρώ. Όταν μένουν άνεργοι, αγιάζουν και εξισώνονται. Θαύμα, θαύμα!

Το λαμόγιο που έγραφε πληρωμένα άρθρα και τα έπαιρνε από σαράντα μεριές για να γράφει καλά λόγια για καλλιτέχνες, να προωθεί CD, μπαρ, εστιατόρια αλλά και να γράφει πληρωμένα συκοφαντικά σχόλια -τώρα που έχασε τη δουλειά του-, έγινε ξαφνικά κάποιος που αξίζει της αλληλεγγύης μας. Τι λέτε μωρέ; Ναι, να τον πάρετε και στο σπίτι σας.

Με κούρασαν οι δημοσιογράφοι με την γκρίνια τους και τις δικαιολογίες τους. Κι αυτοί κάνουν υπομονή και ανέχονται όλες τις ταπεινώσεις επειδή έχουν παιδιά ή επειδή θέλουν να αποκτήσουν παιδιά. Λες και τα παιδιά έχουν ανάγκη έναν πατέρα και μια μάνα που να συμπεριφέρονται σαν δούλοι. Για να γίνουν δουλικά και τα παιδιά.

Εν κατακλείδι, οι δημοσιογράφοι είναι άξιοι της μοίρας τους και της απροθυμίας τους να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους και να πετάξουν έξω από τη δημοσιογραφία τα αφεντικά και τα παράσιτα που προσποιούνται τους δημοσιογράφους.

Κι αντί –έστω και τώρα- να οργανωθούν επιτέλους και να φτιάξουν τα δικά τους ΜΜΕ, έχουν γαντζωθεί από τα αρχίδια των αφεντικών τους, με την ελπίδα πως αυτοί δεν θα χάσουν τη δουλειά τους.

Στις 21 Ιανουαρίου του 2011 έγραφα:

«Αλήθεια, πώς γίνεται να γράφεις πονεμένα άρθρα για τη χαμένη τιμή της ελληνικής δημοσιογραφίας και να μην τόλμησες να γράψεις ένα άρθρο για τους εκατοντάδες συναδέλφους σου που πετάχτηκαν στο δρόμο;

Ποιος τη γαμάει την ελληνική δημοσιογραφία, όταν δεν τολμάς να γράψεις ένα άρθρο για τον άνθρωπο που καθόταν στο διπλανό σου γραφείο επί δεκαετίες;»

Αλήθεια, πώς γίνεται;

Διαβάστε περισσότερα... »

Δυο συμπεράσματα και μια πρόβλεψη για το 2012

Πηγή:pitsirikos


Tο 2011 ήταν μια πολύ έντονη και όμορφη χρονιά, γεμάτη εμπειρίες. Αυτή τη χρονιά, κατέληξα σε δυο συμπεράσματα για τους Έλληνες. Για την ακρίβεια, πρόκειται για δυο πράγματα που ήδη ήξερα αλλά μου δόθηκε η ευκαιρία να επιβεβαιώσω πως συνεχίζουν να ισχύουν και σε δύσκολες καταστάσεις.

Το πρώτο συμπέρασμα είναι πως θέλουμε να αλλάξουν όλα στην Ελλάδα, χωρίς να αλλάξει τίποτα.

Δηλαδή, θέλουμε εμείς να συνεχίσουμε να είμαστε όπως ήμασταν, να ψηφίζουμε τα κόμματα που ψηφίζαμε, να παραμένουν όλοι –και εμείς- στις θέσεις που είχαν πριν, να υπάρχουν τα ίδια κόμματα, οι ίδιοι πολιτικοί, η ίδια Δικαιοσύνη, τα ίδια κανάλια, οι ίδιες εφημερίδες, οι ίδιοι εκδότες, οι ίδιοι καναλάρχες αλλά η κατάσταση να αλλάξει.

Βέβαια, αυτό δεν είναι δυνατόν να γίνει. Δεν μπορεί να αλλάξουν όλα, χωρίς να αλλάξει τίποτα.

Μέχρι να αντιληφθούμε αυτή τη μικρή λεπτομέρεια, η κατάσταση θα γίνεται όλο και χειρότερη.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι πως –παρ’ όλες τις αναλύσεις, την οικονομική κρίση, τα κινήματα, τις διαδηλώσεις, την έκφραση αλληλεγγύης κλπ-, το μεγαλύτερο πρόβλημα του Έλληνα συνεχίζει να είναι το «Γιατί αυτός και όχι εγώ;».

Κακά τα ψέματα, η συντριπτική πλειοψηφία αδιαφορεί και για τη δημοκρατία και για τη δικαιοσύνη και για την αξιοκρατία. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η πάρτη τους. Αδυνατούν να αντιληφθούν πως ζούμε σε μία κοινωνία.

Δεν τους νοιάζει για τους υπόλοιπους• μπορεί να λένε διάφορα για ανθρωπιά και αλληλεγγύη αλλά δεν εννοούν ούτε μια λέξη – μόνο ο εαυτός τους τους νοιάζει.

Οπότε, το θέμα τους είναι γιατί ο άλλος τα έχει καταφέρει καλύτερα από τους ίδιους. Και επειδή δεν τους περνάει από το μυαλό να δουλέψουν σκληρά για να βελτιώσουν τη θέση τους –η κατάσταση, άλλωστε, ευνοεί να υποστηρίξουν πως όλοι οι άλλοι είναι κλέφτες και ανίκανοι-, τα έχουν με όσους φαντάζουν στα μάτια τους να βρίσκονται σε καλύτερη θέση από τους ίδιους.

Συνδυάζοντας αυτά τα δυο συμπεράσματα –και παρακάμπτοντας το τι θα επιθυμούσα εγώ να συμβεί-, καταλήγω σε μια μάλλον ασφαλή πρόβλεψη για τη νέα χρονιά: Το 2012 θα είναι για τους Έλληνες μια χρονιά αλληλεγγύης. Προς τον εαυτό τους.

Διαβάστε περισσότερα... »

Ένα χωριό διαφορετικό από τα αλλά

Το παρακάτω ντοκιμαντέρ  αναφέρεται σε μια κοινότητα ανθρώπων στην Ισπανία εντελώς διαφορετική από την δική μας. Μια  κοινότητα  όπου βασικό στοιχείο της αποτελεί ο άνθρωπος και όχι το κέρδος. Το αν είναι καλύτερη από την δική μας  αυτό είναι στην κρίση του καθενός. Αξίζει  όμως να το παρακολουθήσουμε και μόνο για την διαφορετικότητα που έχει αυτή η κοινωνία και αυτός ο τρόπος σκέψης που βγαίνει από το ντοκιμαντέρ αυτό. . 

Διαβάστε περισσότερα... »

Οι Ευρωπαίοι μεταναστεύουν στο νότιο ημισφαίριο

Πηγή:Αριστερό Βήμα

Από τον Guardian, 22/12/2011

Από την εποχή της σύλληψής της, η Ε.Ε. υπήρξε το καταφύγιο όσων ζητούσαν να προστατευτούν από τον πόλεμο, τις διώξεις και τη φτώχεια σε άλλα μέρη του κόσμου. Αλλά καθώς η Ε.Ε. αντιμετωπίζει την πιο σκληρή της ώρα από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, σύμφωνα με τη Μέρκελ, τα πράγματα αντιστρέφονται. Ένα καινούργιο μεταναστευτικό ρεύμα δημιουργείται με αφετηρία την Ευρώπη και υπάρχει το ενδεχόμενο να γίνει ορμητικό ποτάμι, εάν συνεχιστεί η επιδείνωση της κρίσης χρέους.
Δεκάδες χιλιάδες Πορτογάλοι, Έλληνες και Ιρλανδοί εγκατέλειψαν την πατρίδα τους το τρέχον έτος , πολλοί με προορισμό το νότιο ημισφαίριο. Το ίδιο συμβαίνει και στην Ισπανία και στην Ιταλία. Ο Guardian μίλησε με δεκάδες Ευρωπαίους που μετανάστευσαν ή σκοπεύουν να μεταναστεύσουν. Οι ιστορίες τους φανερώνουν εκπληκτικά νέες διαδρομές μετανάστευσης – από τη Λισσαβόνα στη Λουάντα, από το Δουβλίνο στο Περθ, από τη Βαρκελώνη στο Μπουένος Άιρες—καθώς και πιο παραδοσιακές μεταναστευτικές κινήσεις.
Το τρέχον έτος, 2.500 Έλληνες πήγαν στην Αυστραλία και άλλοι 40.000 έχουν «εκδηλώσει ενδιαφέρον» να μεταναστεύσουν στο Νότο. Η στατιστική υπηρεσία της Ιρλανδίας προβλέπει ότι 50.000 άνθρωποι θα έχουν εγκαταλείψει τη χώρα μέχρι το τέλος του έτους, πολλοί με προορισμό την Αυστραλία και τις ΗΠΑ.
Εκθέσεις του πορτογαλικού υπουργείου Εξωτερικών αναφέρουν ότι τουλάχιστον 10.000 έχουν μεταναστεύσει στην πλούσια σε πετρέλαιο Αγκόλα. Στις 31 Οκτωβρίου, 97.616 Πορτογάλοι ήταν καταγεγραμμένοι στα προξενεία της Λουάντα και της Μπενγκουέλα , οι διπλάσιοι από το 2005.
Οι Πορτογάλοι κατευθύνονται και σε άλλες πρώην πορτογαλικές αποικίες όπως η Μοζαμβίκη και η Βραζιλία. Σύμφωνα με στοιχεία της βραζιλιάνικης κυβέρνησης, ο αριθμός των ξένων που ζουν νόμιμα στη Βραζιλία αυξήθηκε στο 1,47 εκατ. από 961.877 τον περασμένο Δεκέμβριο, μια αύξηση πάνω από 50%. Δεν είναι όλοι Ευρωπαίοι, αλλά ο αριθμός των Πορτογάλων έχει αυξηθεί από 276.000 το 2010 σε σχεδόν 330.000.
Ο Gonçalo Pires, γραφίστας, που έφυγε από τη Λισσαβόνα για να εγκατασταθεί στο Ρίο ντε Τζανέιρο, είπε:: "Στην Πορτογαλία το περιβάλλον είναι άκρως καταθλιπτικό», αντιθέτως στη Βραζιλία «υπάρχει πλήθος ευκαιριών για να βρεις δουλειά, πελάτες και έργα».
Η Ζωή Δρόση, που έφυγε από την Ελλάδα για να ζήσει στην Αυστραλία, εξέφρασε παρόμοιες σκέψεις. «Έπρεπε κάτι να κάνω. Εάν έμενα στην Ελλάδα ήμαστε όλοι καταδικασμένοι». «Είμαι τυχερή που μπορώ να μιλώ τη γλώσσα, πολλοί άλλοι δεν την ξέρουν». Η πιο κρίσιμη στιγμή αυτής της μετανάστευσης προς το Νότο πιθανώς ήρθε τον περασμένο μήνα, όταν ο Πορτογάλος πρωθυπουργός Πέδρο Πάσος Κοέλο πραγματοποίησε μια ανεπίσημη επίσκεψη στην Αγκόλα, παρακαλώντας για κάτι ασυνήθιστο. 36 χρόνια μετά το τέλος της πορτογαλικής αποικιακής διοίκησης στην Αγκόλα, ο πρόεδρός της ήταν πρόθυμος να φανεί ελεήμων. «Γνωρίζουμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει αυτόν τον καιρό ο πορτογαλικός λαός», είπε ο Χοσέ Εδουάρδο ντος Σάντος. «Η Αγκόλα είναι ανοιχτή και έχει τη διάθεση να βοηθήσει την Πορτογαλία να αντιμετωπίσει την κρίση».
Όμως, αυτή μετακίνηση δεν θα είναι εύκολη για τους Πορτογάλους: το προσδόκιμο ζωής στην Αγκόλα είναι μόλις 39 χρόνια, συγκρινόμενο με τα 79 στην Πορτογαλία και η εγκληματικότητα είναι ευρέως διαδεδομένη.
Στην Ιρλανδία, όπου το 14,5% του πληθυσμού είναι άνεργο, οι ρυθμοί της μετανάστευσης αυξάνονται σταθερά από το 2008, όταν χρεοκόπησε η Lehman Brothers και επήλθε ραγδαία η κρίση στην ιρλανδική αγορά ακινήτων. Από τον Απρίλιο του 2010 έως τον ίδιο μήνα του 2011, έφυγαν 40.200 κάτοχοι ιρλανδικού διαβατηρίου, σε σχέση με τους 27.700 του προηγούμενου δωδεκάμηνου, όπως δείχνουν τα στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας. Οι γηγενείς Ιρλανδοί αποτελούσαν τη μεγαλύτερη ομάδα μεταξύ αυτών των μεταναστών, σχεδόν το 53%.
Ο Guardian μίλησε με μια ποδοσφαιρική λέσχη του Δουβλίνου που είχε χάσει τους 8 από τους 15 παίκτες της τους τελευταίους 18 μήνες. Οι περισσότεροι γηγενείς ποδοσφαιριστές πήγαν στην Αυστραλία. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι αυτό το κύμα εξόδου θα αυξηθεί, δεδομένου ότι μόλις αναγγέλθηκαν φορολογικές αυξήσεις και μέτρα λιτότητας 1,4 δισ. στερλινών. Το thinktank του Ινστιτούτου Οικονομικής και Κοινωνικής Έρευνας (ESRI) προβλέπει ότι το 2012 θα μεταναστεύσουν από την Ιρλανδία 75.000 άτομα.
Για τους Έλληνες που φεύγουν από τη χώρα τους οι βασικοί προορισμοί διαχρονικά ήταν, σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Γερμανία, η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Αλβανία, η Τουρκία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Κύπρος, το Ισραήλ και το Βέλγιο. Είναι πιθανόν να φύγουν οι μορφωμένοι και ειδικευμένοι: ένα παράδειγμα γι΄ αυτό που πρόκειται να συμβεί είναι ότι το έτος 2000 μετανάστευσαν 4.886 γιατροί (είναι το τελευταίο έτος για το οποίο παραθέτει δεδομένα το World Bank΄s Migration and Remittances Factbook όσον αφορά τους γιατρούς που φεύγουν), πράγμα που σημαίνει ότι η χώρα έχασε το 9,4% των γιατρών της μόνο μέσα σε μια χρονιά. Η Παγκόσμια Τράπεζα αναφέρει ότι ο αριθμός των Ελλήνων μεταναστών το 2010 είναι 1,21 εκατ. , περίπου το 10% του πληθυσμού. Οι μετανάστες που έχουν εισέλθει στην Ελλάδα μέχρι το 201ο, πάντα σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, είναι 1,3 εκατ. Οι περισσότεροι προέρχονται από πιο φτωχές χώρες, όπως η Αλβανία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Γεωργία και η πλειοψηφία τους δεν έχει την ειδίκευση για να αντικαταστήσει τους Έλληνες που μεταναστεύουν.

Διαβάστε περισσότερα... »

ΕΕ κατά φτωχών αγροτών. Συγκέντρωση της γης, ενίσχυση του κεφαλαίου

Πηγή:Αριστερό Βήμα

Αναδημοσίευση από το "Πριν"

Την τελευταία 20ετία ο καπιταλισμός αναπτύχθηκε ραγδαία στην αγροτική παραγωγή με εμφανείς επιπτώσεις στους κοινωνικούς συσχετισμούς σε σχέση με προηγούμενες δεκαετίες. Οι εξελίξεις αυτές αποτυπώνονται σε έξι βασικές και ευδιάκριτες τάσεις. Την έντονη συγκέντρωση της γης και της παραγωγής διαμέσου της αύξησης της άμεσης ιδιοκτησίας και κυρίως της ενοικίασης.
Την ενδυνάμωση της κυριαρχίας του κεφαλαίου στα γεωργικά εφόδια, τα τρόφιμα και τη μεταποίηση των αγροτικών προϊόντων, π.χ. ιχθυοκαλλιέργειες και οινοποιία. Τη ραγδαία μείωση των μικροαγροτών και την αύξηση της μισθωτής εργασίας στη γεωργία που κυρίως οφείλεται στους μετανάστες, με συνέπεια την εμφάνιση μεγάλης κοινωνικής πόλωσης. Την ενδυνάμωση της πολυαπασχόλησης των μικροαγροτών και των νέων μορφών παραγωγής, π.χ. συμβολαιακή γεωργία. Το κλείσιμο πολλών δημόσιων και συνεταιριστικών οργανισμών, ειδικά εκείνων που σχετίζονταν με τη σποροπαραγωγή και τα γεωργικά μηχανήματα, ενώ οι εναπομείναντες που σχετίζονται με τη γεωργία λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, π.χ. ΕΛΓΑ και ΟΓΑ ή πέρασαν άμεσα στα χέρια του κεφαλαίου.
Από τα διαθέσιμα στοιχεία την περίοδο 1988-2005 οι εκμεταλλεύσεις μεγάλου και πολύ μεγάλου μεγέθους διπλασίασαν τον αριθμό τους. Οι πρώτες σε απόλυτα μεγέθη είναι 65.000 και οι δεύτερες 10.000 περίπου. Η μέση έκταση που χρησιμοποιούν οι πρώτες είναι 230 στρέμματα και οι δεύτερες 530 στρέμματα (ιδιόκτητη και ενοικιαζόμενη). Η φιγούρα του νέου τσιφλικά είναι εμφανής, ειδικά στις βόρειες πεδινές περιοχές της χώρας, όπου η εκμηχάνιση επιτρέπει τη συγκέντρωση της γης, ειδικά στις εκτατικές καλλιέργειες, όπως βαμβάκι και καλαμπόκι.
Περίπου 10 εταιρείες κατ’ εξοχήν πολυεθνικές κυριαρχούν στο χώρο των γεωργικών εφοδίων (λιπάσματα, φάρμακα, σπόροι). Μάλιστα, σε ορισμένους κλάδους που μπορεί να καθετοποιηθεί η παραγωγή σχετικά ευκολότερα, το κεφάλαιο έχει στην ιδιοκτησία του όλο το κύκλωμα παραγωγής, π.χ. αμπέλια - οίνος. Σε διάφορες περιοχές της χώρας, όπως στην Αρκαδία, Κορινθία και στη Βόρεια Ελλάδα, έχουν διαμορφωθεί σύγχρονες καπιταλιστικές επιχειρήσεις π.χ. Οινοποιία Τράπεζας Πειραιώς. Στη ζωική παραγωγή και ειδικά στη χοιροτροφία, στα κοτόπουλα και στην αυγοπαραγωγή ήδη κυριαρχούν μεγάλες επιχειρήσεις.
Η μεταποίηση αγροτικών προϊόντων αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους κλάδους της ελληνικής βιομηχανίας. Στον εν λόγω κλάδο δραστηριοποιούνται περίπου 16.000 επιχειρήσεις, που αντιστοιχούν στο 17,1% του συνόλου των μεταποιητικών επιχειρήσεων και απασχολούνται άμεσα 120.000 εργαζόμενοι. Ο κλάδος πραγματοποιεί πωλήσεις που καλύπτουν το 21% του συνόλου του μεταποιητικού τομέα, ενώ κατατάσσεται πρώτος ως προς το μερίδιο επί του συνόλου της προστιθέμενης αξίας της μεταποίησης (24%). Αν και δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία, είναι σχεδόν σίγουρο ότι στη μεταποίηση κυριαρχούν οι εταιρείες Βιβάρτια, ΦΑΓΕ, Όμιλος Σαράντη κ.λπ., οι οποίες στη βάση κυρίως της συμβολαιακής γεωργίας δραστηριοποιούνται από τη χυμοποίηση γεωργικών προϊόντων μέχρι τη μεταποίηση και την επεξεργασία κτηνοτροφικών και γαλακτοκομικών προϊόντων. Επίσης, οι ίδιες εταιρείες εξαγόρασαν άλλες που δραστηριοποιούνταν στις κατεψυγμένες τροφές. Πολλές από τις μικρές επιχειρήσεις βρίσκονται γύρω από τη στεφάνη των τριών - τεσσάρων μεγάλων.

Την περίοδο 1988-2005 σημειώνεται μεγάλη μείωση των μικρών αγροτικών νοικοκυριών τόσο σε απόλυτους όσο και σχετικούς αριθμούς. Σαν αγροτικά νοικοκυριά θεωρούνται αυτά που ο αρχηγός δηλώνει αγρότης, κτηνοτρόφος ή ψαράς. Τα αγροτικά νοικοκυριά φτάνουν τα 210.000 και η συμμετοχή τους στο σύνολο των νοικοκυριών έπεσε από το 12,5% στο 5,3%. Εκτός από αυτά, υπάρχουν και τα πολυαπασχολούμενα, των οποίων ο αρχηγός δεν δηλώνει αγρότης αλλά λαμβάνουν κάποιο πρόσθετο εισόδημα από τη γεωργία. Τα νοικοκυριά αυτά εμφανίζουν εικόνα σχετικής σταθερότητας (400.000) και αποτελούν το 10,5% του συνόλου της χώρας. Η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει κυρίως εργατοαγρότες εποχιακά εργαζόμενους, π.χ. στον τουρισμό ή την οικοδομή, οι οποίοι παράλληλα διατηρούν και την γεωργική εκμετάλλευση για συμπληρωματικό εισόδημα. Επίσης εδώ περιλαμβάνονται και μισθωτοί των πόλεων που διατηρούν συνήθως δενδρώδεις καλλιέργειες, όπως για παράδειγμα ελιές.
Στα 17 χρόνια που περιλαμβάνουν την παλιά και τη νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα νοικοκυριά που άμεσα ή έμμεσα σχετίζονται με τη γεωργία μειώνονται από 25% σε 15%.
Από τα στοιχεία προκύπτει ότι το 80% των αγροτικών εκμεταλλεύσεων της χώρας μας λαμβάνουν το 20% των επιδοτήσεων. Με άλλα λόγια, το 20% είναι αυτό που λαμβάνει το μέγιστο όγκο των ενισχύσεων, περίπου το 80%. Στο 20% ανήκουν μεγαλοκαπιταλιστές της μεταποίησης, μεγαλοαγρότες, μοναστήρια κ.λπ. Πρώτη στο κατάλογο είναι η εταιρεία Νούτρια με 13 εκ. ευρώ για το 2008. Από τις υψηλότερες επιδοτήσεις στη χώρα μας λαμβάνει η μονή μεγίστης Λαύρας (περίπου 1,5 εκ. ευρώ). Μάλιστα, αντί να περιοριστούν και να καταργηθούν οι επιδοτήσεις στους καπιταλιστές μεγαλοαγρότες, ετοιμάζονται για την περικοπή στους μικρούς. Η δημιουργία του μητρώου αγροτών έχει σκοπό να αρπάξει τις ελάχιστες επιδοτήσεις από τους αγροτοεργάτες και τους εργατοαγρότες. Δεν είναι τυχαία η συζήτηση που έχει ανοίξει ακόμα και για την κατάργηση των επιδοτήσεων από ένα όριο και κάτω.
Άρα λοιπόν ο κύριος όγκος των ενισχύσεων κατευθύνθηκε στην ενίσχυση του κεφαλαίου στην αγροτική παραγωγή, ενώ αντίθετα ο μικροαγρότης οδηγήθηκε στην έξοδο ή στην ενδυνάμωση του φαινομένου, που αναφέρει ο Λένιν: «Ο εργάτης του Χαγκσφέλντ είναι ταυτόχρονα και εργοστασιακός εργάτης και αγρότης». Μόνο που σήμερα ο εργαζόμενος αυτός χτυπιέται διπλά και από τη δυσκολία αναπαραγωγής του ως αγρότη, αλλά και από την ανεργία ως εργάτη. Η αυξανόμενη ανάγκη για εργασία έξω από το νοικοκυριό στην εποχή της κρίσης δύσκολα πλέον μπορεί να καλυφθεί. Η ένταξη στην ΕΕ επιτάχυνε αυτή τη διαδικασία αν σκεφτεί μάλιστα κανείς ότι στη χώρα μας είχε γίνει μεγάλη αγροτική εκκαθάριση τις δεκαετίες του 1960 και 1970. Μάλιστα, ειδικά στις βόρειες πεδινές περιοχές όπου η συγκέντρωση της γης και της παραγωγής προχώρησε έντονα, η μετανάστευση δεν σταμάτησε, π.χ. προς Γερμανία, ακόμα και τις δεκαετίες του 1980 και 1990.
Ένα επιπλέον στοιχείο μέσα από το οποίο αποτυπώνεται με μεγάλη σαφήνεια η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η συντριπτική πλειοψηφία των αγροτών, αλλά πάντα ξεχνιέται από τους διάφορους αναλυτές και δημοσιογράφους, αφορά το θέμα της ασφάλισης των αγροτών. Ο κάθε αγρότης μπορεί να επιλέξει να πληρώνει εισφορές μεταξύ επτά ασφαλιστικών κατηγοριών. Από τα διαθέσιμα στοιχεία φαίνεται ότι το 2011, από τους 700.000 ασφαλισμένους αγρότες στην κατώτερη κατηγορία έχουν ενταχθεί 530.000 αγρότες, ενώ στις δύο ανώτερες περίπου 60.000 ουσιαστικά μεγαλοαγρότες. Η κατώτερη κατηγορία πληρώνει στον ΟΓΑ 536 ευρώ ετησίως. Η σύνταξη στα 65 χρόνια ζωής που θα πάρει αυτό το τμήμα αγροτών είναι περίπου 400 ευρώ. Επίσης, υπάρχει και ένα σημαντικό κομμάτι το οποίο δεν έχει τη δυνατότητα να πληρώσει ούτε αυτές τις εισφορές και λαμβάνει κάποια προνοιακή σύνταξη των 300 ευρώ, η οποία τα επόμενα χρόνια θα καταργηθεί. Φαίνεται από τα παραπάνω ότι οι μικροί και μεσαίοι αγρότες δεν έχουν τη δυνατότητα ούτε εισφορές για μια αξιοπρεπή σύνταξη να πληρώσουν. Αυτά είναι τα «χρυσά κουτάλια» της ΕΕ και του καπιταλισμού. Σαν να μην έφταναν αυτά, το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα προβλέπει αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών 20% για τη νέα χρονιά και κατάργηση της κατώτερης ασφαλιστικής κατηγορίας.
Ταυτόχρονα όμως έχουμε και το σχηματισμό κεφαλαιοκρατικών νοικοκυριών, που βασίζονται στη μισθωτή εργασία. Οι μετανάστες σχεδόν αποκλειστικά συνεισφέρουν τη μισθωτή εργασία στην ελληνική γεωργία. Η μέση μη οικογενειακή μισθωτή απασχόληση στις αγροτικές εκμεταλλεύσεις διπλασιάστηκε στη δεκαετία που ακολούθησε την άφιξη των μεταναστών. Τα δύο τρίτα των νοικοκυριών απασχολούν μετανάστη για κάποιες μέρες το χρόνο. Μόνιμη μισθωτή εργασία από μετανάστη είχε το 10% των εκμεταλλεύσεων. Η έκταση της απασχόλησης των μεταναστών συνδέεται άμεσα με το μέγεθος της εκμετάλλευσης. Έτσι στα μεγέθη 30-50 στρέμματα οι μετανάστες προσφέρουν κατά μέσο όρο 62 ημερομίσθια/έτος, στα 50-100 στρ. 160 ημερομίσθια/έτος και στα 100-200 στρ. 180 ημερομίσθια/έτος. Στις εντατικές γεωργικές εκμεταλλεύσεις (θερμοκήπια, ιχθυοκαλλιέργειες) η εργασία των μεταναστών είναι καθολική και με πιο άθλιους όρους. Η ανταγωνιστικότητά τους πατάει πάνω στη ζωή χιλιάδων μεταναστών. Η αύξηση της μισθωτής εργασίας στη γεωργική παραγωγή θέτει επί τάπητος το ζήτημα της συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργατών γης. Πρόκειται για ένα αναπτυσσόμενο αριθμητικά κομμάτι της εργατικής τάξης, το οποίο ακόμα και η Αριστερά δείχνει να αγνοεί.
Η επέκταση του φαινομένου της συμβολαιακής γεωργίας, εκτός από τις παραδοσιακές καλλιέργειες, π.χ. βιομηχανική τομάτα, στις καινούργιες ενεργειακές καλλιέργειες, την οινοποιία καθώς και την κτηνοτροφία (γαλακτοβιομηχανίες) οδηγεί στην άμεση πρόσδεση και υποταγή των μικροαγροτών και εργατοαγροτών στο μεταποιητικό κεφάλαιο. Η παραγωγή διαμέσου συμβολαίων που αφορούν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των προϊόντων και τον όγκο της παραγωγής εξαφανίζει και τα τελευταία ίχνη ανεξαρτησίας του αγρότη και αυξάνει την εκμετάλλευσή του από το κεφάλαιο.
Το κύμα των ιδιωτικοποιήσεων ειδικά μετά το 1990 επηρέασε κάθε πλευρά της αγροτικής παραγωγής. Σημαντικές δραστηριότητες συνεταιρισμών και του υπουργείου Γεωργίας καταργήθηκαν ή πέρασαν άμεσα στο κεφάλαιο, όπως εγγειοβελτιωτικά έργα, μηχανήματα, σποροπαραγωγή, πιστοποίηση βιολογικών προϊόντων. Άλλες δραστηριότητες, που έμπαιναν φραγμός στα κέρδη του κεφαλαίου ουσιαστικά καταργήθηκαν, π.χ. σποροπαραγωγή. Μεγάλο ρόλο στην προώθηση των αναδιαρθρώσεων έπαιξε και η μετατροπή της Αγροτικής Τράπεζας Ελλάδας σε καθαρά εμπορική τράπεζα, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη ραγδαία αύξηση των επιτοκίων δανεισμού. Παράλληλα, το καθεστώς της κοινωνικής ασφάλισης (ΟΓΑ) καθώς και η προστασία της γεωργικής παραγωγής (ΕΛΓΑ) λειτουργούν πλέον με αυστηρά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.
Πώς συνέβαλλε σε αυτές τις διαδικασίες η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ο προϋπολογισμός συνολικά της ΕΕ αποτελεί το 1% του ακαθάριστου ευρωπαϊκού προϊόντος και διατηρείται σχετικά σταθερός σαν ποσοστό εδώ και 30 χρόνια. Ένα αρκετά ενδιαφέρον σημείο όσον αφορά την αστική προπαγάνδα είναι το γεγονός ότι έχει διαμορφώσει το στερεότυπο ότι αυτά που παίρνουμε είναι κάτι σαν χάρισμα και ότι αυτός ο προϋπολογισμός δεν προκύπτει από τη φορολογία των λαών της Ευρώπης. Από τον προϋπολογισμό της ΕΕ στην αρχική περίοδο της ΚΑΠ, το 75% κατευθυνόταν στην αγροτική παραγωγή. Σήμερα η ΚΑΠ αντιστοιχεί στο 45% με στόχο το 35% το 2013. Ως τα τέλη της δεκαετίας του 1980 η ΚΑΠ ήταν επικεντρωμένη στην οργάνωση των γεωργικών αγορών και στη στήριξη των τιμών των προϊόντων, όπου κυριαρχούσαν οι άμεσες ενισχύσεις με βάση το προϊόν (ανά στρέμμα, ανά κιλό ή ανά ζώο).
Η ΚΑΠ αυτής της περιόδου κυρίως στόχευε: Πρώτο, να τροφοδοτήσει το αγροτοδιατροφικό σύμπλεγμα με φθηνές πρώτες ύλες και να εξασφαλίσει τιμές πώλησης που να δυναμώνουν την κερδοφορία του, ώστε να ενισχυθεί η καπιταλιστική ανάπτυξη.
Δεύτερο, να στηρίξει τις εξαγωγές των ευρωπαϊκών αγροτικών προϊόντων στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά και να διευρύνει την ενιαία εσωτερική αγορά, ενισχύοντας τη θέση και την κερδοφορία των μεγαλοκαπιταλιστών αγροτών, εμποροβιομηχάνων, πολυεθνικών κ.λπ. Δεν είναι τυχαίες οι ποσοστώσεις που επιβλήθηκαν στα προϊόντα, ώστε και διοικητικά να είναι κατοχυρωμένη η θέση των βιομηχανιών γάλακτος και κρέατος της Γερμανίας. Στην ουσία, οι ποσοστώσεις στην αγροτική παραγωγή αντανακλούν τους συσχετισμούς δύναμης ανάμεσα στις αστικές τάξεις της ΕΕ, με όφελος βέβαια πάντα για τις ηγεμονικές μερίδες του κεφαλαίου.
Τρίτο, να διευκολύνει την «ορθολογική» καπιταλιστική ανάπτυξη της υπαίθρου στη νότια Ευρώπη, όπου μετά την είσοδο της Ελλάδας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, βρέθηκαν στην ΕΕ εκατομμύρια μικροαγρότες. Ταυτόχρονα, αποσκοπούσε στην προώθηση των κοινωνικών συμμαχιών του κεφαλαίου.
Πρέπει να επισημανθεί ότι καθοριστικό ρόλο στις μετέπειτα μεταρρυθμίσεις της ΚΑΠ έπαιξαν οι διαπραγματεύσεις στα πλαίσια της GATT (σήμερα Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου). Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι οι μεταρρυθμίσεις μετά το 1993 σημαδεύονται από τη συμφωνία του γύρου της Ουρουγουάης (1994), όπου τα γεωργικά προϊόντα εντάσσονται στους βασικούς κανόνες φιλελευθεροποίησης του διεθνούς εμπορίου, όπου έπρεπε σταδιακά να μειωθούν τα επίπεδα στήριξης και προστασίας του γεωργικού τομέα. Οι Αμερικανοί και οι υπόλοιποι (Καναδάς, Αυστραλία) δεν μπορούσαν να ανεχτούν στήριξη του αγροτοδιατροφικού συμπλέγματος της ΕΕ σε βάρος του δικού τους και απαιτούσαν να φιλελευθεροποιηθεί το εμπόριο αγροτικών προϊόντων. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ΕΕ υποχώρησε χωρίς να πάρει ανταλλάγματα σε άλλους τομείς της καπιταλιστικής παραγωγής. Η γεωργική συμφωνία στο πλαίσιο του γύρου της Ουρουγουάης είχε 6ετή ορίζοντα (1995-2000).


ΚΑΠ και ΕΣΠΑ υπέρ μεγάλου κεφαλαίου

Με την ατζέντα 2000 ανοίγει ένας νέος κύκλος, όπου καταργείται σταδιακά η ενίσχυση των αγροτικών προϊόντων και ταυτόχρονα η ΚΑΠ σπάει σε δύο πυλώνες και μεταφέρονται χρήματα από τις άμεσες ενισχύσεις των αγροτών στον πυλώνα της «αγροτικής ανάπτυξης». Γίνεται στροφή δηλαδή στην προώθηση αναδιαρθρώσεων όχι μόνο στενά στην αγροτική παραγωγή, αλλά γενικότερα στην περιφέρεια, ώστε να δημιουργήσουν τις υποδομές καπιταλιστικής ανάπτυξης της περιφέρειας και να διευκολύνουν τη συγκράτηση του αποδεσμευμένου αγροτικού δυναμικού στην ύπαιθρο. Δεν είναι καθόλου τυχαίες οι διαδοχικές διοικητικές μεταρρυθμίσεις που συντελούνται με τον «Καποδίστρια» και στη συνέχεια με τον «Καλλικράτη» και αφορούν ιδιαίτερα την επαρχία. Η σχέση μεταξύ των δύο πυλώνων προβλέπεται να διαμορφωθεί στο 80% για τον πρώτο πυλώνα και 20% για το δεύτερο. Είμαστε στην χρονική περίοδο των περίφημων πλέον ΕΣΠΑ και των επιλέξιμων δαπανών, όπου δεσμεύονται μεγάλα ποσά από τον κρατικό προϋπολογισμό και μαζί με τις κοινοτικές χρηματοδοτήσεις κατευθύνονται στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση της υπαίθρου και για άμεσες ενισχύσεις στο κεφάλαιο (εθνικοί δρόμοι, επιχειρηματικές δραστηριότητες κ.λπ.).
Τα «επιλέξιμα» για την ΕΕ έργα και δαπάνες δεν πρόκειται ποτέ να είναι έργα για τη λαϊκή κατοικία, την κατασκευή υποδομών για δωρεάν και αποκλειστικά δημόσια παιδεία, υγεία, πρόνοια, φτηνές και ασφαλείς συγκοινωνίες, αλλά μόνο έργα που εξυπηρετούν την ενιαία καπιταλιστική αγορά της ΕΕ, τις υποδομές που είναι αναγκαίες για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, δηλαδή της κερδοφορίας των μονοπωλίων. Η διανομή των επιλέξιμων δαπανών θα αποτελέσει και το εκτροφείο των σκανδάλων που κατά καιρούς ξεσπούν. Έτσι η ίδια η λειτουργία της ΕΕ οξύνει την ανισόμετρη ανάπτυξη, επιδεινώνει τους όρους ανάπτυξης των λιγότερο αναπτυγμένων καπιταλιστικών οικονομιών σε όφελος των ισχυρών καπιταλιστικών δυνάμεων. Η λεγόμενη «πολιτική συνοχής» της ΕΕ δεν μπορεί να περιορίσει και πολύ περισσότερο να εξαλείψει την ανισόμετρη ανάπτυξη μεταξύ των χωρών, μεταξύ των περιφερειών των χωρών και στο εσωτερικό των κλάδων παραγωγής.
Είναι απορίας άξιο ότι ακόμα και δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά αρνούνται να δουν τη βαθύτερη ταξική διάσταση των διάφορων ΕΣΠΑ και άλλων προγραμμάτων. Την επιλογή των προτεραιοτήτων και των κριτηρίων των επιλέξιμων δαπανών αυτών των προγραμμάτων την αντιμετωπίζουν με έναν ουδέτερο αταξικό τρόπο. Η πιο απλή εξήγηση φαίνεται να είναι η κοινωνικο-ταξική τους σύνθεση και η διασύνδεσή τους με τις ευρωπαϊκές πολιτικές.

Επιδοτήσεις υπέρ καπιταλιστικής γεωργίας
ΑΝΑΓΚΗ Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ

Το 2003 επί προεδρίας Σημίτη στην ΕΕ αποφασίστηκε η τελευταία μεταρρύθμιση της ΚΑΠ η οποία οδήγησε σε ριζικές μεταβολές και ισχύει μέχρι το 2013. Η πιο βασική μεταβολή της τελευταίας αναθεώρησης σε σχέση με τις επιδοτήσεις ήταν η θέσπιση της Ενιαίας Αποδεσμευμένης Ενίσχυσης (ΕΑΕ) στη θέση των προηγούμενων άμεσων και έμμεσων ενισχύσεων. Η ΕΑΕ περιλαμβάνει το σύνολο των άμεσων ενισχύσεων που εισέπραξε κάθε παραγωγός για μία συγκεκριμένη περίοδο αναφοράς. Η περίοδος αναφοράς είναι κατά κανόνα η τριετία 2000-2002. Η καταβολή της ΕΑΕ δεν συνδέεται ούτε με το είδος ούτε με την ποσότητα της καλλιέργειας. Καταβάλλεται υπό τη μορφή ατομικών δικαιωμάτων πληρωμής. Περιττό να λεχθεί ότι η μη αναπροσαρμογή των επιδοτήσεων μέχρι και το 2013 οδηγεί σε συνεχή απαξίωσή τους.
Βάσει του κανονισμού 1782/2003 τα μέλη της ΕΕ έχουν τη δυνατότητα να παρακρατούν μέχρι 10% του συνολικού ποσού των ενισχύσεων που αντιστοιχεί σε κάθε τομέα προϊόντος προκειμένου αυτό να διατίθεται για τη χορήγηση ενισχύσεων στον ίδιο τον τομέα για συγκεκριμένους τύπους καπιταλιστικής γεωργίας ή για τη βελτίωση της ποιότητας και της εμπορίας προϊόντων ή για την προστασία του περιβάλλοντος. Έτσι ενισχύονται η βιολογική ελαιοκαλλιέργεια, τα προϊόντα ονομασίας προέλευσης (ΠΟΠ) κ.λπ. Από εδώ απορρέει όλη η κινητικότητα γύρω από τέτοια προϊόντα. Είναι το λεγόμενο «πράσινο κουτί», όπου οι επιδοτήσεις και οι ενισχύσεις κρίνονται ουδέτερες ή επηρεάζουν ελάχιστα το διεθνές εμπόριο. Όπως λέει και ο Εδουάρδο Γκαλεάνο «οι νέοι τεχνοκράτες του περιβάλλοντος πολλαπλασιάζονται σαν τα κουνέλια. Έχουν τον υψηλότερο δείκτη γεννητικότητας παγκοσμίως. Οι ειδήμονες γεννούν ειδήμονες κι ακόμη περισσότερους ειδήμονες κι όλοι τυλίγουν το θέμα με το πέπλο της ασάφειας».
Στις 12 Οκτωβρίου παρουσιάστηκαν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτάσεις για τη μεταρρύθμιση της ΚΑΠ μετά το 2013. Στις προτάσεις αυτές είναι σαφής η τάση μείωσης των γεωργικών δαπανών στο 30% του προϋπολογισμού της ΕΕ. Επίσης οι δαπάνες αυτές θα κατανέμονται σε πολύ περισσότερους αγρότες, αφού πλέον έχουν εισχωρήσει στην ΕΕ οι ανατολικοευρωπαϊκές χώρες με εκατομμύρια αγρότες. Ακόμα περισσότερο είναι ανοικτή η συζήτηση σύμφωνα με την οποία οι επιδοτήσεις θα πρέπει να δίνονται στους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες, με αποτέλεσμα να πεταχτούν άμεσα εκτός γεωργικής δραστηριότητας οι εργατοαγρότες. Επιπλέον, οι επιδοτήσεις θα αποτελούνται από τρία τμήματα. Μία βασική ενίσχυση η οποία θα αποδίδεται στους ενεργούς αγρότες εντός μιας περιφέρειας, με συνέπεια πλέον στο επίπεδο χώρας η επιδότηση για την ίδια καλλιέργεια πιθανότατα δεν θα είναι ίδια. Μια συμπληρωματική πράσινη ενίσχυση και μία συγχρηματοδοτούμενη για περιοχές με φυσικούς περιορισμούς.
Οι εξελίξεις αυτές νομίζουμε ότι κάνουν φανερό ότι η παραμονή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ειδικά σήμερα, την περίοδο της πιο βαθιάς κρίσης του συστήματος, μόνο αίμα και δάκρυα έχει να δώσει για τους μικρούς αγρότες και τους εργαζόμενους συνολικά. Όμως η λύση δεν είναι η επιστροφή σ’ έναν καπιταλισμό χωρίς ΕΕ. Εξάλλου, τέτοιον είχαμε και τον ζήσαμε. Η δεκαετία του ’60, των εκατοντάδων χιλιάδων κατεστραμμένων μικροαγροτών που οδηγήθηκαν στη μετανάστευση, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Ενδεχομένως κομμάτια της αστικής τάξης, που καταστρέφονται σήμερα να επιθυμούν κάτι τέτοιο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποτιμηθεί ο αγώνας ενάντια στην ΕΕ και για την έξοδο από αυτήν στο όνομα μάλιστα μιας πούρας αντικαπιταλιστικής πάλης. Ίσα-ίσα σήμερα βασικός κρίκος της αντικαπιταλιστικής πάλης πρέπει να είναι η έξοδος από την ΕΕ. Ένας κρίκος και με σημαντική διεθνιστική διάσταση, αφού η άνοδος της αντιΕΕ πάλης μπορεί να συμβάλλει στη διάλυση αυτού του ιμπεριαλιστικού μηχανισμού.
Είναι προφανές από τα παραπάνω ότι τίθεται επί τάπητος το θέμα μιας άλλης οργάνωσης της παραγωγής καθώς και ο δρόμος προς αυτήν

Διαβάστε περισσότερα... »

Μανούλα θα φύγω

Πηγή:pitsirikos

Χιλιάδες είναι οι Έλληνες που αναζητούν δουλειά στο εξωτερικό –ή βρίσκονται ήδη εκεί-, για μια καλύτερη ζωή μακριά από την Ελλάδα. Αυτό είναι πάρα πολύ θετικό για την Ελλάδα, αφού όσο λιγότεροι Έλληνες υπάρχουν στην Ελλάδα τόσο το καλύτερο γι’ αυτήν.

Τα άρθρα των εφημερίδων γράφουν πως οι Έλληνες φεύγουν στο εξωτερικό αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Δεν φεύγουν οι Έλληνες – τους διώχνει η Ελλάδα. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο.

Άλλο «φεύγω για να γνωρίσω τον κόσμο και να αποκτήσω εμπειρίες» κι άλλο «φεύγω γιατί δεν έχω ζωή εδώ και σε λίγο θα βρομάει το χνώτο μου από την πείνα και δεν θα ‘χω βρακί ν’ αλλάξω».

Το πρόβλημα είναι πως φεύγουν αυτοί που μπορούν να αλλάξουν τη χώρα και μένουν όλα τα λαμόγια που την ξέσκισαν αλλά αυτό είναι το μεγαλείο της Ελλάδας.

Άλλωστε, δεν πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο να μετανιώσουν όλοι αυτοί οι καριόληδες που έσκισαν τα ράμματα της Ελλάδας -και μετάφεραν τα κλεμμένα χρήματά τους στο εξωτερικό-, να τους φωτίσει η Παναγία, να βάλουν τα δυνατά τους και να έχουμε ξανά κάνα χρυσό αιώνα του Περικλέους.

Αυτοί που φεύγουν από την Ελλάδα είναι –στην πλειοψηφία τους- φτωχομπινέδες, γιατί, αν ο μπαμπάς σου ήταν κάνας βρομιάρης πασόκος ή νεοδημοκράτης, θα είχε καβατζώσει χρήματα για εκατό ζωές, οπότε δεν θα χρειαζόταν εσύ τώρα να τρέχεις να κάνεις το σερβιτόρο στην Αυστραλία.

Για πολλούς νέους Έλληνες, η φυγή στο εξωτερικό είναι μια ευκαιρία να μάθουν από κοντά τι πέρασαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους που μετανάστευσαν στο εξωτερικό και έκαναν το σκατό τους παξιμάδι. Έτσι, θα εκτιμήσουν περισσότερο τον παππού και τη γιαγιά που –όσο ζούσαν- τους είχαν γραμμένους στ’ αρχίδια τους.

Από την άλλη, ένας λαός που είχε κάνει σύνθημα –χωρίς λόγο και αιτία- το «Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ» του αξίζει να μεταναστεύσει ολόκληρος στη Σιβηρία και να σπάει πέτρες μέχρι να πεθάνει.

Η προσαρμογή σε μια χώρα του εξωτερικού είναι πάντα δύσκολη για έναν Έλληνα αλλά και στην Ελλάδα είναι δύσκολη η προσαρμογή για έναν Έλληνα – πολλοί πεθαίνουν σε βαθιά γεράματα και δεν έχουν καταφέρει να προσαρμοστούν ακόμα. Είμαστε κάπως απροσάρμοστοι.

Οι συμπατριώτες που θα δουλέψουν στο εξωτερικό καλό είναι να ξέρουν πως δεν πρέπει να αρχίσουν να λένε στους ξένους τα «εγώ είμαι Έλληνας και, όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες, εσείς ήσασταν ακόμα στις σπηλιές», γιατί αυτά είναι μόνο για εσωτερική κατανάλωση. Οπότε να βγάλουν τον σκασμό και να σκάβουν γιατί –διαφορετικά- μπορεί να τους απελάσουν.

Ένα πρόβλημα που είναι πιθανό να αντιμετωπίσουν οι Έλληνες που θα δουλέψουν στο εξωτερικό είναι η γλώσσα. Βέβαια, και στην Ελλάδα δεν τα κατάφερναν πολύ καλά με τα ελληνικά, οπότε, τουλάχιστον τώρα, τους δίνεται η ευκαιρία να μάθουν μια γλώσσα σωστά.

Μέχρι να μάθετε τη γλώσσα, θα είστε σαν αυτούς τους μετανάστες που κοροϊδεύατε στην Ελλάδα επειδή μιλούσαν σπαστά ελληνικά. Τότε θα αντιληφθείτε πόσο ζώα ήσασταν.

Το κακό με τους Έλληνες που φεύγουν στο εξωτερικό είναι πως δεν θα μείνουν εκεί για πάντα αλλά θα γυρίσουν πίσω κάποια στιγμή και θα μας τα κάνουν τσουρέκια με το «τι καλά που τα κάνουν όλα αυτοί οι ξένοι», ενώ, παράλληλα, θα μιλάνε ελληνικά σαν τη Νάνα Μούσχουρη.

(Το σύνθημα στους τοίχους της Αθήνα γράφει «Οι παππούδες μας πρόσφυγες, οι γονείς μας μετανάστες, εμείς ρατσιστές;». Τώρα, και ρατσιστές, και μετανάστες. Γιατί είμαστε Έλληνες.)

Διαβάστε περισσότερα... »

ΛοβAIDS

Πηγή:pitsirikos


Την ανάγκη να απελαθούν οι αλλοδαπές ιερόδουλες φορείς του AIDS επεσήμανε χτες ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος, σε ημερίδα με θέμα την προαγωγή της δημόσιας υγείας. Ο κ. Λοβέρδος πρότεινε οι αλλοδαπές να πάνε να ψοφήσουν στη χώρα τους που έχουν AIDS όλοι.

Σύμφωνα με τον κ. Λοβέρδο, το AIDS είναι πρόβλημα της ελληνικής οικογένειας, αφού όλες οι ελληνικές οικογένειες δεν έχουν κανένα άλλο πρόβλημα αυτήν την εποχή και ασχολούνται νύχτα και μέρα με το AIDS.

Όπως δήλωσε ο υπουργός Υγείας, η μετάδοση του AIDS γίνεται «από την παράνομη μετανάστρια στον Έλληνα πελάτη, στην ελληνική οικογένεια» – Ελληνίδες ιερόδουλες με AIDS δεν υπάρχουν, βέβαια, επειδή τις προστατεύει το ελληνικό DNA, οπότε τη γλίτωσαν την απέλαση ή τη Σπιναλόγκα.

Δηλαδή, ο Έλληνας πελάτης πάει και πηδάει την ιερόδουλη μετανάστρια που έχει AIDS και μετά πάει και πηδάει τη γυναίκα του και τα παιδιά του, οπότε τους μεταδίδει τον ιό. Δεν είναι κακό αυτό – ό,τι περνάει μια οικογένεια, πρέπει να το περνάνε όλα τα μέλη της μαζί, για να είναι πιο ενωμένη η οικογένεια.

Ο κ. Λοβέρδος είπε ακόμα πως πολλές Ελληνίδες πελάτισσες πάνε και κάνουν σεξ με παράνομους αραπάδες που έχουν AIDS και μετά πάνε και κάνουν σεξ με τον άντρα τους αλλά δεν τον κολλάνε αυτές AIDS, αφού αυτός έχει ήδη κολλήσει από τις παράνομες αραπίνες μαύρες ερωτιάρες με μπουζούκι και γλυκές κιθάρες.

Όπως ανέφερε ο κ. Λοβέρδος, από τα 620 μπουρδέλα μόνο τα 7 είναι νόμιμα αλλά δεν ξεκαθάρισε αν στα νόμιμα μπουρδέλα περιλαμβάνεται και η Βουλή.

Το ίδιο ισχύει και για τα εκδιδόμενα άτομα, αφού -σύμφωνα με τον υπουργό Υγείας- από τα 20.000 άτομα που εκδίδονται μόνο τα 1.200 είναι δηλωμένα, αλλά δεν γνωρίζουμε αν σε αυτά συμπεριλαμβάνονται οι βουλευτές ή είναι ακόμα αδήλωτοι.

Ο κ. Λοβέρδος δεν αναφέρθηκε καθόλου στους μετανάστες φορείς του AIDS που ξεκωλιάζονται αβέρτα με τους Έλληνες πελάτες, γιατί όλοι οι Έλληνες είναι άντρακλες και γαμάνε μόνο γυναίκες.

Επίσης, ο κ. Λοβέρδος εκθείασε τις χαρές του λεσβιακού έρωτα -γιατί έτσι δεν μεταδίδεται το AIDS- και δήλωσε πως σκέφτεται να απαγορεύσει το σεξ σε όλους του Έλληνες, ώστε να μην εξαπλωθεί ο ιός.

Για τους ξένους που ζουν μόνιμα και νόμιμα στην Ελλάδα, ο κ. Λοβέρδος είπε πως δεν τον ενδιαφέρει καθόλου αν κάνουν σεξ με αλλοδαπές ιερόδουλες φορείς του AIDS, αφού δεν είναι Έλληνες και δεν έχουν ελληνική οικογένεια, οπότε να πάνε να ψοφήσουν.

Ο κ. Λοβέρδος δεν παρέλειψε να εκθειάσει την Άννα Βίσση που δεν έχει κάνει σεξ 3 χρόνια και αποκάλυψε πως αυτός έχει να κάνει σεξ 33 χρόνια, οπότε να μην τον παρεξηγούμε για τη μαλακία που τον δέρνει.

(Η ελληνική κοινωνία ξεβρακώνεται κάθε μέρα και πιο πολύ. Αφού, εν γνώσει όλων, επί δυο δεκαετίες εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστριες μετατρέπονταν σε πουτάνες στο κέντρο της Αθήνας από άθλια κυκλώματα Ελλήνων και κανείς δεν αντέδρασε ποτέ σοβαρά –ούτε καν οι γυναικείες οργανώσεις-, έρχεται το 2011 ένας «σοσιαλιστής» υπουργός να ζητήσει την απέλαση των μεταναστριών φορέων του ΑΙDS. Ο φασισμός και ο ρατσισμός είναι εδώ αλλά εμείς συνεχίζουμε να κοιτάμε αλλού. Τα χειρότερα έρχονται. Μέχρι να αποφασίσουμε να γίνουμε άνθρωποι, θα ζήσουμε όλη την κτηνωδία. Ας προσέχαμε.)

Διαβάστε περισσότερα... »

Ένας στους δύο Αμερικανούς στο όριο της φτώχειας

Πηγή:Xrimanews

Περίπου ένας στους δύο Αμερικανούς ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας ή αγωνίζονται νασυγκρατηθούν στην κατηγορία των πολιτών με χαμηλό εισόδημα. Συρρίκνωση της μεσαίας τάξης, υψηλά ποσοστά ανεργίας κι ένα διάτρητο δίχτυ ασφαλείας από τους μηχανισμούς πρόνοιας, δημιουργούν μια διογκούμενη κατηγορία εκατομμυρίων εργαζομένων και οικογενειών που βιώνουν τον οικονομικό μαρασμό, σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία.

«Προγράμματα πρόνοιας όπως τα κουπόνια σίτισης και οι φορολογικές πιστώσεις συγκράτησαν τα ποσοστά της φτώχειας να μην εκτοξευτούν ακόμη ψηλότερα μέσα στο 2010, αλλά πολλές οικογένειες χαμηλού εισοδήματος θεωρούνται πολύ "πλούσιες" για να πάρουν κάποιο βοήθημα», σχολιάζει χαρακτηριστικά ο Σέλντον Ντέιντζιγκερ, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, που ειδικεύεται σε θέματα φτώχειας.

«Στην πραγματικότητα οι προοπτικές για τους φτωχούς ή τους σχεδόν φτωχούς είναι δυσοίωνες», τονίζει. «Αν το Κογκρέσο και οι πολιτειακές αρχές προχωρήσουν σε περαιτέρω περικοπές, ο αριθμός των φτωχών και των οικογενειών με χαμηλό εισόδημα θα αυξηθεί κατακόρυφα μέσα στα επόμενα χρόνια».

Περίπου 97,3 εκατομμύρια Αμερικανοί ανήκουν στην κατηγορία των πολιτών με χαμηλό εισόδημα, σύμφωνα με στοιχεία της Αμερικανικής Στατιστικής Υπηρεσίας.

Μαζί με τα 49,1 εκατομμύρια που πέφτουν κάτω από το όριο της φτώχειας, μιλάμε για 146,7 εκατομμύρια ή το 48% του πληθυσμού των ΗΠΑ.

epikaira.gr

Διαβάστε περισσότερα... »

Στο δρόμο της Αργεντινής

Πηγή:the press project

Του Κώστα Λαπαβίτσα

Όταν υπέγραψε το Μνημόνιο, η κυβέρνηση Παπανδρέου έβαλε την Ελλάδα σε πορεία Αργεντινής. Για να κρατήσει τη χώρα πάση θυσία μέσα στο πλαίσιο του σκληρού νομίσματος, αποδέχτηκε δάνεια με επαχθή επιτόκια και όρους αποπληρωμής. Εκχώρησε μέρος της εθνικής κυριαρχίας στην τρόικα επιβάλλοντας λιτότητα για να εξασφαλιστούν πρωτογενή πλεονάσματα και να μειωθεί σταδιακά το δημόσιο χρέος. Αποδέχτηκε επίσης την ανάγκη για περαιτέρω απελευθέρωση των αγορών και ιδιωτικοποιήσεις. Τέτοια μέτρα χαρακτήρισαν την καταστροφική πορεία της Αργεντινής από το 1998 μέχρι το 2001.

Μόνο που στην Ελλάδα οι εξελίξεις είναι ταχύτερες και βιαιότερες. Η μείωση του ΑΕΠ το 2010-11 θα είναι περίπου 10%. Αν προσθέσουμε και το 2009, η συρρίκνωση θα φτάσει το 12%, ενώ προβλέπεται συνέχεια το 2012. Η κατάσταση θυμίζει τη Μεγάλη Κρίση της δεκαετίας του 1930. Και μεταφράζεται σε τραγωδία για του μισθωτούς, τους συνταξιούχους, αλλά και τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες. Οι εκτιμήσεις του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, που έχουν αποδειχτεί πιό αξιόπιστες από της τρόικας, λένε ότι η ανεργία θα ξεπεράσει το 1200000. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, από την άλλη, κλείνουν με πρωτοφανείς ρυθμούς.

Η καταστροφή οφείλεται ξεκάθαρα στο πρόγραμμα ΔΝΤ/ΕΕ/ΕΚΤ. Αφενός, χτυπήθηκε σκληρά η συνολική ζήτηση μέσω των κρατικών περικοπών, της αύξησης των φόρων και της μείωσης μισθών και συντάξεων. Αφετέρου, οι τράπεζες περιόρισαν την παροχή ρευστότητας για να γίνει η ‘απομόχλευση’ και να ισχυροποιηθούν οι ισολογισμοί τους. Στις δύο αυτές μυλόπετρες συντρίφτηκαν οι μικρομεσαίες ελληνικές επιχειρήσεις, οδηγώντας την ανεργία στα ύψη.

Το αποτέλεσμα ήταν όμως και η αποτυχία του ίδιου του προγράμματος διότι με τέτοια ύφεση οι στόχοι για το έλλειμμα δεν επιτυγχάνονται, ενώ η δυναμική του χρέους είναι πλέον εκτός ελέγχου. Καθόλου δεν πρέπει να ξενίζει η μεγάλη υστέρηση εσόδων το 2011. Η οποία οδήγησε σε οξύτατη αντιπαράθεση με την τρόικα στις αρχές Σεπτεμβρίου, παρ’ ότι η τελευταία έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση της χώρας. Δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί χειρότερα σχεδιασμένα προγράμματα σταθεροποίησης από το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο. Και μόνο η φαεινή ιδέα της ατομικής συλλογής αποδείξεων για να υπάρξει έκπτωση φόρου δείχνει ότι φτιάχτηκαν στο πόδι. Διότι για να λειτουργήσει το μέτρο θα έπρεπε να προσληφθούν στρατιές εφοριακών για να ελέγχουν τα εκατομμύρια των αποδείξεων. Αφού κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο, εμφανίστηκαν ακόμη και παράπλευρες αγορές αποδείξεων μεταξύ επιχειρηματιών, με αποτέλεσμα το κράτος να χάσει μεγάλα έσοδα από επιστροφές φόρων. Στα ΜΜΕ και αλλού όμως, τα αποτελέσματα αυτής της καραμπινάτης ανοησίας παρουσιάζονται ως ένδειξη της αδυναμίας της ελληνικής οικονομίας να δεχτεί μεταρρυθμίσεις.

Αντιμέτωπη με τις νέες πιέσεις της τρόικας και της Γερμανίας, η ελληνική κυβέρνηση υποχώρησε άτακτα προβαίνοντας σε εξαγγελίες που δείχνουν ότι χάθηκε κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Η εκποίηση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου δεν θα βελτιώσει τη λειτουργία της οικονομίας, ενώ θα αποφέρει αμελητέα μείωση του χρέους, ακόμη κι αν επιτευχθεί ο εξωπραγματικός στόχος των 5 δις ευρώ για το υπόλοιπο του 2011. Οι μαζικές απολύσεις στο Δημόσιο θα χτυπήσουν κι άλλο τη ζήτηση και θα εντείνουν την ανασφάλεια. Η επιβολή του νέου φόρου ακίνητης περιουσίας είναι βαθειά άδικη, μεταμορφώνει τη ΔΕΗ σε φοροσυλλέκτη και δύσκολα θα πετύχει το στόχο των 2 δις ευρώ.

Από την άλλη, η απελευθέρωση των επαγγελμάτων και η μείωση των μισθών είναι άκρως απίθανο να φέρουν ουσιαστική άνοδο της ανταγωνιστικότητας και ανάκαμψη του ιδιωτικού τομέα. Για να υπάρξει οικονομικός δυναμισμός απαιτούνται εκτεταμένες επενδύσεις, νέες τεχνολογίες, καινοτομία στην παραγωγή, βελτίωση της παιδείας, προστασία των εργαζομένων και ούτω καθεξής. Χωρίς τη συστηματική παρέμβαση του κράτους σε όλα τα επίπεδα, αυτές οι συνθήκες δεν διασφαλίζονται. Αντί να δράσει θετικά, η κυβέρνηση απειλεί να περιορίσει κι άλλο τις δημόσιες επενδύσεις. Παράλληλα καταστρέφει μοχλούς αποτελεσματικής παρέμβασης στην οικονομία, όπως το ΙΓΜΕ και το ΕΘΙΑΓΕ, προσβλέποντας σε μηδαμινή εξοικονόμηση δαπανών. Πρόκειται για αυτοχειρία άνευ προηγουμένου στην ιστορία της Ελλάδας.

Όλα αυτά χωρίς καν να αναφέρουμε τις τράπεζες που βρίσκονται σε δεινή θέση λόγω του όγκου των κρατικών ομολόγων που διακρατούν, αλλά και των επισφαλειών που συσσωρεύονται εξαιτίας της ύφεσης. Να σημειωθεί ότι οι τράπεζες στα δύο χρόνια της κρίσης, αντί να μειώσουν, αύξησαν το ποσοστό δημόσιου χρέους στα χαρτοφυλάκιά τους. Ο χαμηλότοκος δανεισμός από την ΕΚΤ σε συνδυασμό με τον υψηλότοκο δανεισμό προς το δημόσιο απέφερε σημαντικά, αν και επισφαλή, κέρδη. Η κυβερνητική επιλογή της παραμονής στην ΟΝΕ και η παράλληλη αναζήτηση δανεισμού με οποιοδήποτε κοινωνικό κόστος εξυπηρέτησαν κυρίως τις τράπεζες. Χωρίς τα δάνεια που παίρνει το ελληνικό κράτος, αλλά και τη ρευστότητα που παρέχει η ΕΚΤ, η μετοχική αξία των ελληνικών τραπεζών θα ήταν κοντά στο μηδέν.

Όσο η κυβέρνηση και η τρόικα εντείνουν το πρόγραμμα λιτότητας το επόμενο διάστημα, τόσο εντονότερα θα γίνονται τα φαινόμενα αποσάθρωσης. Η χώρα αρχίζει να μοιάζει την Αργεντινή προς το τέλος του μαρτυρίου της. Ήδη εμφανίστηκαν δίκτυα άμεσης ανταλλαγής αγαθών και υπηρεσιών στα κοινωνικά στρώματα που χειμάζονται. Παρατηρείται επιστροφή στις αγροτικές ασχολίες, κλασική ένδειξη οικονομικής οπισθοδρόμησης. Η παιδεία και η υγεία παρουσιάζουν εικόνα προϊούσας αποσύνθεσης. Εντείνεται η κοινωνική ανομία με έξαρση των κλοπών και της βίας. Είναι διάχυτη η αγανάκτηση και η απόγνωση.

Προκύπτει λοιπόν αβίαστα το συμπέρασμα ότι, ακόμη κι αν εκταμιευτεί η έκτη δόση, μόνο από θαύμα θα ικανοποιηθούν οι όροι για τις δόσεις του Δεκεμβρίου 2011, ή του Μαρτίου 2012. Η λογική των πραγμάτων οδηγεί στην αθέτηση πληρωμών στο δημόσιο χρέος, πράγμα που περιμένουν οι διεθνείς αγορές και άρα το σπρεντ κινείται στο απίστευτο επίπεδο των 2000 μονάδων βάσης. Σ’ αυτή την περίπτωση είναι λογικό να ακολουθήσει και έξοδος από την ΟΝΕ, σπάζοντας τη δεσμά του σκληρού νομίσματος. Δεν υπάρχει εξάλλου αμφιβολία ότι η ΟΝΕ είναι μη βιώσιμη με τη σημερινή της μορφή και οι δραστικές αλλαγές σε συνολικό επίπεδο είναι θέμα χρόνου.

Η συμμετοχή της Ελλάδας στο κοινό νόμισμα αποδείχτηκε ιστορικό σφάλμα που οδηγεί σε μαρασμό. Η χώρα μπήκε στο καταστροφικό πλαίσιο της ΟΝΕ εξυπηρετώντας μόνο τα συμφέροντα των τραπεζών και ορισμένων μεγάλων επιχειρήσεων. Το σταθεροποιητικό πρόγραμμα της τρόικας επίσης πήγασε από τον συντηρητικό πυρήνα του σκληρού νομίσματος, αλλά γι’ αυτό ακριβώς το λόγο έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα. Στην πράξη η τρόικα ωθεί την Ελλάδα σε αθέτηση πληρωμών και έξοδο από την ΟΝΕ. Οι εξελίξεις αυτές θα φέρουν μεν μεγάλη αναταραχή, αλλά θα επιτρέψουν στην ανάκαμψη να αρχίσει.

Δυστυχώς όμως η χώρα βρίσκεται μπροστά στην αναταραχή με ήδη εξασθενημένη οικονομία. Πρόκειται για τεράστια ζημία που προκλήθηκε από το Μνημόνιο και τις άλλες μεθοδεύσεις της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Τα πράγματα περιπλέκονται επίσης από την πλήρη αναξιοπιστία των δύο μεγάλων κομμάτων, αλλά και των μηχανισμών εξουσίας. Συνεπώς η επερχόμενη αλλαγή απειλεί να δημιουργήσει φαινόμενα πρωτοφανούς κοινωνικής διάλυσης, που ίσως ξεπεράσουν κι αυτά της Αργεντινής.

Η απάντηση είναι βγουν μπροστά οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που αντιλαμβάνονται ότι η αθέτηση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ είναι απαραίτητα στοιχεία της λύσης του προβλήματος. Και που θα πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους ώστε να γίνουν αυτά με συντεταγμένο τρόπο αποφεύγοντας την κοινωνική καταστροφή. Με αποφασιστική πολιτική ηγεσία, τα λαϊκά και εργατικά στρώματα μπορούν να λύσουν την κρίση, αλλάζοντας παράλληλα την κοινωνία προς όφελος της εργασίας και κατά του κεφαλαίου. Για το σκοπό αυτό χρειάζεται μετωπικός πολιτικός σχηματισμός με επίκεντρο την Αριστερά.

Το μέτωπο θα προχωρήσει καταρχήν σε στάση πληρωμών, χωρίς να αποδεχτεί τόκους υπερημερίας. Θα προβεί κατόπιν σε λογιστικό έλεγχο του χρέους για να αποφασιστεί σε δημοκρατική βάση τι θα αποπληρωθεί και τι όχι. Θα διαπραγματευτεί τέλος με κυρίαρχο τρόπο με τους πιστωτές για να κλείσει η πληγή όσο πιό γρήγορα γίνεται. Αν στηριχτεί στη λαϊκή βούληση και συμμετοχή, τα όπλα του δεν θα είναι ευκαταφρόνητα. Περιλαμβάνουν τη δυνατότητα να κηρυχθεί μεγάλο μέρος του δανεισμού μη νομιμοποιημένο, ιδίως αυτού από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Η ελληνική Βουλή μπορεί ακόμη να αλλάξει με μονομερή πράξη τους όρους αποπληρωμής των ομολόγων δεδομένου ότι ο μεγάλος όγκος τους διέπεται από την ελληνική νομοθεσία.

Η διαγραφή του χρέους θα δώσει ανάσα στην ελληνική οικονομία, αλλά η έξοδος από το ευρώ θα απαιτήσει πολύ πιό συντεταγμένη αντιμετώπιση. Η καταιγίδα θα κρατήσει μερικούς μήνες, μέχρι να εμφανιστούν τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης. Θα πρέπει να περάσουν οι τράπεζες υπό δημόσια ιδιοκτησία για να μην καταρρεύσουν. Να τεθούν αυστηροί έλεγχοι στις κεφαλαιακές ροές. Να ληφθούν δοικητικά μέτρα για να αντιμετωπιστούν οι άμεσες ανάγκες σε καύσιμα, τρόφιμα και φάρμακα. Να γίνει αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου για να στηριχτούν τα εργατικά και τα φτωχότερα στρώματα. Να κινητοποιηθεί η νομισματική πολιτική για να καλυφθεί το πρωτογενές έλλειμμα και να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις.

Η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι, αφού σπάσουν τα δεσμά του σκληρού νομίσματος, η ανάκαμψη μπορεί να είναι ταχεία. Ανακτάται η εσωτερική αγορά, μειώνεται η εξάρτηση από τις εισαγωγές, τονώνεται η εξαγωγική ισχύς και, το κυριότερο, δημιουργείται η δυνατότητα να προστατευτεί η απασχόληση. Το επιχείρημα που συχνά ακούγεται, ότι η Ελλάδα δεν θα ανακάμψει όπως η Αργεντινή γιατί δεν έχει μεγάλες εξαγωγικές δυνατότητες σε αγροτικά προϊόντα, είναι έωλο. Οι χώρες που ξεφεύγουν από τη χρηματοπιστωτική μέγγενη ανακάμπτουν η κάθε μία ανάλογα με τις ιδιομορφίες της οικονομίας της, όπως είναι φυσικό. Αλλά ανακάμπτουν.

Η πραγματικη σημασία της εμπειρίας της Αργεντινής για την Ελλάδα είναι διαφορετική. Η Ελλάδα δεν θα πρέπει να αρκεστεί στη μισοτελειωμένη αλλαγή της Αργεντινής, αλλά να την ολοκληρώσει. Ο Κίρτσνερ απάλλαξε τη χώρα του από το βραχνά του ΔΝΤ, χωρίς όμως να ανατρέψει τα κακώς κείμενα της κοινωνίας. Η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει σε ουσιαστικότερη κοινωνική αλλαγή προς όφελος της εργασίας, χτυπώντας το νεοφιλελευθερισμό στην Ευρώπη. Ένα ριζοσπαστικό αριστερό μέτωπο μπορεί να κάνει βαθειές στρατηγικές τομές στην ελληνική οικονομία και κοινωνία, αλλάζοντας παράλληλα εκ βάθρων το κράτος και το πολιτικό σύστημα. Μπορεί να αναζωογονήσει τον παραγωγικό ιστό βάζοντας τη χώρα σε τροχιά προόδου και φέρνοντας πιό κοντά το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει κατάσταση έκτακτης ανάγκης που είναι αποτέλεσμα του τραγικού σφάλματος της συμμετοχής στην ΟΝΕ, της επιβολής λιτότητας, αλλά και της συνολικής αποτυχίας της άρχουσας τάξης και του πολιτικού προσωπικού της. Η επίλυση της κρίσης είναι όμως απολύτως εφικτή, με παράλληλη κοινωνική αλλαγή υπέρ των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων, αρκεί να βγουν μπροστά οι δυνάμεις που έχουν συναίσθηση ευθύνης και δε φοβούνται αυτό που έρχεται. Όσο γι’αυτούς που έφεραν τη χώρα στην παρούσα κατάσταση, ας θυμούνται ότι ο ελληνικός λαός μπορεί να μην έχει βρει ακόμη τη φωνή του, αλλά όλα τα παρατηρεί και τα καταγράφει.

Διαβάστε περισσότερα... »