Ευρώ: κοινό νόμισμα ανάπτυξης και ευημερίας ή θερμοκήπιο κρίσης;

Πηγή: aformi

του Σ. Κοντογιάνη*

Για την εργατική τάξη και τους φτωχούς η ένταξη της Ελλάδα στην Ευρωζώνη έχει μετατραπεί σήμερα σε κόλαση και εφιάλτη -και ας προσπαθεί η Καθημερινή να μας πείσει (25.9.2011) ότι 2 στους 3 Έλληνες εξακολουθούν να εμπιστεύονται το Ευρώ.Οι φοβερές “θυσίες” των Μνημονίων, των Μεσοπρόθεσμων Προγραμμάτων και των Εφαρμοστικών Νόμων δεν επιβάλλονται μόνο στο όνομα της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους αλλά και της υπεράσπισης της θέσης της χώρας εντός της Ευρωζώνης.

Το άρθρο του Κώστα Σημίτη στην Καθημερινή της περασμένης Κυριακής (2.10.2011) είναι χαρακτηριστικό: σπέρνουν αυταπάτες, γράφει ο Σημίτης, όσοι λένε ότι η Ελλάδα δεν κινδυνεύει με έξωση από την Ευρωζώνη. Και αν αναγκαστούμε να επιστρέψουμε στη δραχμή, αυτό θα έχει καταστροφικές συνέπειες για το βιοτικό μας επίπεδο.

Το ίδιο μήνυμα επαναλαμβάνουν μήνες τώρα απαράλλαχτο όλα σχεδόν τα στελέχη του επιχειρηματικού κόσμου της χώρας μας -από τον Δασκαλόπουλο (ΣΕΒ) και τον Στουρνάρα (ΙΟΒΕ) μέχρι τον Καραμούζη (EFG) και τον Μυτιληναίο. Η “νέα δραχμή”, λένε, θα υποτιμηθεί τουλάχιστον κατά 50% (ο Σημίτης μιλάει για 75% -από τις 340 δραχμές/Ευρώ το 2002 στις 600 σήμερα, ενώ άλλοι χρησιμοποιούν τις προβλέψεις του Ρουμπίνι που ανεβάζει την υποτίμηση στο 120%), η Ελλάδα θα αποκοπεί από κεφάλαια, συνάλλαγμα, ανταλλακτικά, καύσιμα και πρώτες ύλες, η ανεργία θα φουντώσει και η φτώχια και η εξαθλίωση θα τιναχτούν στα ουράνια.

Προφανώς οι εκτιμήσεις αυτές εμπεριέχουν μια μεγάλη δόση προπαγάνδας και τρομοκρατίας. Αλλά ταυτόχρονα εκφράζουν και τη βαθιά αγονία της άρχουσας τάξης απέναντι σε ένα σενάριο που η ίδια αντιμετωπίζει σαν απόλυτα καταστροφικό.

Η ένταξη στην Ευρωζώνη αποτελούσε -και συνεχίζει να αποτελεί- στρατηγική επιλογή για την άρχουσα τάξη. Μια στρατηγική επιλογή που η εργατική τάξη, οι αγρότες και τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού πλήρωσαν πολύ ακριβά την περίοδο της “σύγκλισης”. Και μια στρατηγική επιλογή που συνεχίζουμε να πληρώνουμε πολύ ακριβά σήμερα, στην περίοδο της κρίσης.

Για την ίδια την άρχουσα τάξη η επιλογή της ένταξης στην Ευρωζώνη αποδείχτηκε, για μια μεγάλη τουλάχιστον περίοδο, πάνω από επιτυχημένη.

Ο ελληνικός καπιταλισμός έζησε μέσα στα επτά περίπου χρόνια που μεσολάβησαν ανάμεσα στην εισαγωγή του Ευρώ και την κατάρρευση της Λήμαν Μπράδερςένα μικρό οικονομικό θαύμα.

Από το 2000 μέχρι το 2008 η ελληνική οικονομία μεγεθυνόταν με ρυθμούς κατά μέσο όρο σχεδόν 4% το χρόνο. Την ίδια περίοδο η ανάπτυξη στη Γαλλία ήταν μόλις 1.7%, στη Γερμανία 1.6% και στην Ιταλία 1.2% (οι υπολογισμοί στηρίζονται στα στοιχεία του World Factbook της CIA). Από τις χώρες της Ευρωζώνης μία μόνο είχε να επιδείξει μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης μέσα σε αυτή την περίοδο: η Ιρλανδία, ο Κέλτικος Τίγρης

Αυτό το “μίνι” οικονομικό θαύμα συνοδεύτηκε από μια εξίσου εντυπωσιακή ροή ξένων κεφαλαίων προς τη χώρα μας. Οι Ξένες Άμεσες Επενδύσεις (FDI) -ένα νούμερο που δεν περιλαμβάνει τα κεφάλαια που καταλήγουν για αγορά μετοχών στο χρηματιστήριο- έφτασαν στην περίοδο 2003-2010 στα 36 δισεκατομμύρια Ευρώ. Από αυτά το μεγαλύτερο κομμάτι επενδύθηκε, για προφανείς λόγους όπως θα φανεί παρακάτω, σε δυο μόνο κλάδους: στις τράπεζες και τις τηλεπικοινωνίες.

Τα στοιχεία αυτά καταρρίπτουν δυο διαδεδομένες θεωρίες για την ελληνική κρίση.

Πρώτον την προπαγάνδα της ίδιας της κυβέρνησης που ισχυρίζεται ότι φτάσαμε εδώ λόγω ελλείμματος ανταγωνιστικότητας. Την “θεωρία”, δηλαδή, του Ρέσλερ (Philip Roesler, o αντικαγκελάριος της Μέρκελ) που ήρθε στην Ελλάδα την περασμένη βδομάδα με ένα κλιμάκιο από Γερμανούς επιχειρηματίες για να μας πει ότι πρέπει να πηγαίνουμε μια ώρα πιο νωρίς στη δουλειά και να φεύγουμε δυο ώρες αργότερα αν θέλουμε να ορθοποδήσει ξανά η χώρα. Η Ελλάδα δεν έπεσε θέμα της “καθυστέρησής” της. Η ελληνική κρίση είναι κομμάτι της συστημικής κρίσης -μιας κλασσικής καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης που έχει τις ρίζες της πίσω στην “πετρελαϊκή” κρίση της δεκαετίας του 1970- που ταλανίζει τα τελευταία χρόνια τον καπιταλισμό παγκόσμια. Το επίκεντρο της κρίσης δεν βρίσκεται στις αναπτυσσόμενες χώρες αλλά στις αναπτυγμένες: ξεκίνησε από τις ΗΠΑ και όχι από τη Νοτιοανατολική Ασία όπως είχε ξεκινήσει η κρίση του 1997. Η Ελλάδα είναι θύμα της ίδιας της επιτυχίας.

Δεύτερον την θεωρία της στρεβλής ανάπτυξης -που δυστυχώς έχει μεγάλη απήχηση και μέσα στην ίδια την αριστερά. Τη θεωρία που λέει ότι τα προβλήματα της Ελλάδας οφείλονται από τη μια σε μια ανίκανη, ξενόδουλη, ξεπουλημένη στους Γερμανούς κλπ αστική τάξη και από την άλλη σε ένα διεφθαρμένο πελατειακό πολιτικό σύστημα. Άρα αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια τίμια αριστερή κυβέρνηση που θα απαναθεμελιώσει τον ελληνικό καπιταλισμό σε υγιείς βάσεις, θα επαναδιαπραγματευθεί με σθένος το χρέος με τους διεθνείς πιστωτές μας και θα ξαναβάλει τη χώρα στην τροχιά της ανάπτυξης. Αυτό που χρειάζεται δηλαδή, για να το πω επιγραμματικά, είναι ένας Έλληνας Κίρχνερ (ο πρόεδρος που ανέλαβε την διακυβέρνηση της Αργεντινής μετά τη χρεοκοπία του 2002).

Ένα από τα επιχειρήματα που επικαλούνται οι οπαδοί και των δυο θεωριών -και του ελλείμματος ανταγωνιστικότητας και της στρεβλής ανάπτυξης- για να στηρίξουν τις απόψεις τους είναι η «αποβιομηχάνιση της χώρας». Η αποβιομηχάνιση, είναι κατ’ αρχήν, ένα από τα αγαπημένα επιχειρήματα του Πρετεντέρη -και του κάθε Πρετεντέρη: δεν παράγουμε τίποτα, λένε, ζούμε με δανεικά. Αν διώξουμε την Τρόικα, αν απομονωθούμε από τους πιστωτές μας θα πεινάσουμε.

Πρόκειται για ψέμα. Η Ελλάδα είναι μια από τις πιο αναπτυγμένες χώρες του πλανήτη. Στο ερώτημα “τι παράγουμε” υπάρχει μια απλή και καθαρή απάντηση: προϊόντα και υπηρεσίες αξίας 28.500 δολαρίων κατά κεφαλή (στοιχεία του ΔΝΤ, 2010) το χρόνο, ένα νούμερο που μεταφράζεται (παρά την πτώση του 2009 και του 2010) σε 305 δις $ το χρόνο και κατατάσσει την Ελλάδα στην 32 θέση των πλουσιότερων χωρών του κόσμου. Μπορεί η Ελλάδα να μην έχει πλέον πχ. αυτάρκεια σε τρόφιμα (όπως είχε τη δεκαετία του ’60 και του ’70). Αλλά αναπτυγμένη χώρα -και ειδικά μικρή αναπτυγμένη χώρα- σημαίνει και χώρα ενταγμένη βαθειά και με υψηλή εξειδίκευση στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Και η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη συνοδεύτηκε από μια τρομαχτική εξειδίκευση: η άρχουσα τάξη (κατά κανόνα οικειοθελώς, στα πλαίσια των συμφωνιών με τις άρχουσες τάξεις των εταίρων “μας”) αποσύρθηκε από διάφορους τομείς στους οποίους τα “συγκριτικά της πλεονεκτήματα” ήταν ανύπαρκτα ή μικρά για να επικεντρωθεί στους τομείς που θεωρούσε ότι θα της αποφέρουν τα μεγαλύτερα κέρδη. Έτσι “κατακτήσαμε” τα 28.500 δολάρια κατά κεφαλή εισόδημα το χρόνο.

Το μεγαλύτερο τμήμα αυτής της παραγωγής, ένα 76%, είναι αλήθεια, είναι σε υπηρεσίες. Η βιομηχανική παραγωγή είναι υπεύθυνη «μόνο» για το 21%. Αλλά αυτά τα νούμερα δεν είναι και πολύ διαφορετικά από ότι είναι στην υπόλοιπη Ευρώπη. Στην Γερμανία, το εργοστάσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η βιομηχανική παραγωγή αποτελεί το 27% του ΑΕΠ. Στη Βρετανία το 24%. Μία μόνο χώρα της Ευρωζώνης έχει επίπεδα βιομηχανικής παραγωγής κινεζικού επιπέδου -η Ιρλανδία με ένα 46%. Αλλά αυτό, όπως είναι γνωστό, δεν την έσωσε ούτε από την κρίση, ούτε έσωσε τους εργάτες από τα νύχια του ΔΝΤ .

Αυτό δεν σημαίνει ότι η στροφή από την αγροτική και την βιομηχανική (ή βιοτεχνική) παραγωγή προς τις υπηρεσίες δεν είναι πραγματική στην Ελλάδα. Είναι, στα πλαίσια του καταμερισμού εργασίας, πολύ πραγματική. Αλλά είναι αποτέλεσμα μιας τάσης που κυριαρχεί στις αναπτυγμένες χώρες εδώ και τριάντα χρόνια. Είναι μια τάση που ακούει στο όνομα “θαστερισμός”.

Η Θάτσερ αφάνισε τη δεκαετία του 1980 κυριολεκτικά την βρετανική βιομηχανία -έκλεισε τα ανθρακωρυχεία, τα ναυπηγεία, την αυτοκινητοβιομηχανία κλπ -όχι φυσικά γιατί η Σιδηρά Κυρία ήταν ξεπουλημένη στα αμερικανικά ή στα γερμανικά συμφέροντα αλλά γιατί ολόκληρος ο Βρετανικός καπιταλισμός έκανε την επιλογή της στροφής από την βιομηχανική παραγωγή στις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες. Για να το πούμε και πάλι επιγραμματικά, η Θάτσερ έκλεισε την British Leyland για να μετατρέψει το City του Λονδίνου στον παγκόσμιο κόμβο των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών.

Ο πρωτεργάτης αυτής της στροφής εδώ στην Ελλάδα ήταν η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (1991-93). Ο στόχος που έμπαινε, η νέα «Μεγάλη Ιδέα», ήταν να μετατραπεί η Αθήνα στον χρηματοπιστωτικό κόμβο των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Ήταν η εποχή που το τείχος του Βερολίνου είχε μόλις πέσει, ο Ψυχρός Πόλεμος είχε κλείσει με την επικράτηση της Δύσης και οι νικητές είχαν ξεκινήσει έναν αγώνα δρόμου για την λεηλασία των ηττημένων. Η στροφή αυτή ολοκληρώθηκε, με επιτυχία, την περίοδο του Σημίτη, με την επέκταση των ελληνικών τραπεζών από τα Τίρανα και τη Σόφια μέχρι την Άγκυρα και το Βελιγράδι. Ότι δεν πέτυχε ο Ελευθέριος Βενιζέλος με τον στρατό το 1922, το πέτυχε το τραπεζικό σύστημα (και μαζί του και ο ΟΤΕ, η Ιντρακόμ, η Ιντραλότ κλπ) επί Σημίτη: η Ελλάδα έγινε, επιχειρηματικά τουλάχιστον, πραγματικά η χώρα των δυο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Προϊόν αυτής της στροφής ήταν το “μίνι οικονομικό θαύμα” της δεκαετίας του 2000.

Το Ευρώ έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε αυτή την επιτυχία. Γιατί είναι προφανές ότι δεν μπορείς να γίνεις το City των Βαλκανίων με την δραχμούλα της μόνιμης διολίσθησης και της υποτίμησης.

Την εποχή του Μητσοτάκη και του Σημίτη οι φωνές που μιλούσαν για “κερδοσκοπία” ήταν λίγες και περιθωριακές. Σήμερα όλοι ξέρουν πια ότι το ελληνικό “οικονομικό θαύμα” δεν ήταν παρά μια φούσκα, μια “μίνι” φούσκα στη σκιά της μεγάλης φούσκας των χρηματιστηρίων, της νέας τεχνολογίας και των ακινήτων που μαινόταν στη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο και τους άλλους χρηματοπιστωτικούς κόμβους του αναπτυγμένου κόσμου. Και όπως ήταν φυσικό έσκασε με πάταγο λίγους μήνες μετά την κατάρρευση τον Σεπτέμβρη του 2008 της Λήμαν Μπράδερς.

Σήμερα, τρία χρόνια μετά, η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται -σε πείσμα των αλλεπάλληλων προβλέψεων μιας επικείμενης ανάκαμψης- και πάλι αντιμέτωπη με την προοπτική μιας νέας βαθειάς ύφεση. Αυτή τη φορά, όμως, ο καπιταλισμός είναι σε πολύ δυσκολότερη θέση να την αντιμετωπίσει. “Ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχω δει τους ηγέτες της Ευρώπης τόσο τρομοκρατημένους” έγραφε πριν λίγες μέρες, ύστερα από την τελευταία σύνοδο κορυφής των Βρυξελών, ο Βόλφγακνκ Μύνχαου (σχολιαστής των FT). Η άρχουσα τάξη έχει ξεμείνει και από όπλα και από πολεμοφόδια και από ιδέες.

Τα τρισεκατομμύρια δολάρια που έριξαν οι κυβερνήσεις τα προηγούμενα χρόνια στην οικονομία -για την διάσωση κύρια του τραπεζικού συστήματος- κατάφεραν να απομακρύνουν, για λίγο, τον άμεσο κίνδυνο ενός ντόμινο χρεοκοπιών και καταρρεύσεων αλλά το τίμημα αποδείχτηκε πολύ βαρύ: η διάσωση του προβληματικού τραπεζικού συστήματος με δημόσιο χρήμα μετέτρεψε τις ίδιες τις χώρες δεκάδες χώρες σε προβληματικές.

Η Κριστίν Λαγκάρντ (πρώην υπουργός οικονομικών του Σαρκοζί και νυν “αφεντικό” του ΔΝΤ) σε ένα άρθρο της στους Financial Times τον Αύγουστο παραδέχτηκε ανοιχτά ότι η προσπάθεια διάσωσης της οικονομίας ανέβασε μέσα στα τρία χρόνια κατά μέσο όρο τα δημόσια χρέη των αναπτυγμένων χωρών κατά 30 ποσοστιαίες μονάδες. Με τα δημόσια χρέη στα σημερινά ύψη, μια επανάληψη της συνταγής του 2008 μοιάζει με καθαρή αυτοκτονία. Και οι ιδέες που πέφτουν στο τραπέζι -κούρεμα του δημόσιου χρέους, επέκταση της ποσοτικής χαλάρωσης από τις Κεντρικές Τράπεζες (τύπωμα χρήματος δηλαδή), ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας με το κόλπο της «μόχλευσης» γίνονται ολοένα και πιο παρανοϊκές. «Είναι σαν να γεμίζεις ένα κουτί με εκρηκτικά και να το κλωτσάς στο δρόμο» έγραφε για τα τελευταία ευρωπαϊκά «σχέδια» ο Μύνχαου στους Financial Times. “Βρισκόμαστε πλέον σε ένα στάδιο της κρίσης όπου ο κόσμος γίνεται πραγματικά απελπισμένος».

Εδώ στην Ελλάδα, η αντικαπιταλιστική αριστερά επέμενε (και επιμένει) από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η σημερινή κρίση να μιλάει για κρίση “συστημική”. Λύσεις στα πλαίσια του συστήματος που να μην στηρίζονται σε κάποια βάρβαρη αλλαγή στην διανομή του παραγόμενου προϊόντος σε βάρος της εργατικής τάξης και των φτωχών δεν υπάρχουν. Η κρίση είναι κρίση υπερσυσσώρευσης που μπορεί να “ξεπεραστεί” μόνο με δυο τρόπους: η με την μαζική καταστροφή κεφαλαίου ή με μια μεγάλη ανόρθωση της κερδοφορίας που θα στηριχτεί σε μια εξίσου μεγάλη αύξηση της εκμετάλλευσης. Αυτές οι «λύσεις» οδήγησαν τη δεκαετία του 1930 στα μεσάνυχτα της ιστορίας. Αργά ή γρήγορα εκεί θα μας οδηγήσουν και σήμερα, αν τους αφήσουμε, οι «λύσεις» τους.

Το πρόβλημα δεν είναι με κανέναν τρόπο καθαρά οικονομικό: ακόμα και οι πιο ριζοσπαστικές λύσεις -η παύση πληρωμών, η έξοδος από το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η κρατικοποίηση των βασικών τομέων της οικονομίας- δεν πρόκειται να σταματήσουν αυτό τον καταστροφικό κατήφορο αν δεν στηριχτούν στο δεύτερο σκέλος της αντικαπιταλιστικής πρότασης: στον εργατικό έλεγχο. Και αυτή η λύση δεν μπορεί να έρθει ομαλά, από τα πάνω. Δεν μπορεί να έρθει από έναν “Έλληνα Κίρχνερ” -από μια ριζοσπαστική αριστερή κυβέρνησης που θα ξαναφέρει, όπως ο Κίρχνερ το 2003, τη χώρα στην τροχιά της ανάπτυξης. Το παράδειγμα της ίδιας της Αργεντινής είναι διδακτικό.

Στην Αργεντινή η αποσύνδεση του πέσο από το δολάριο και η (οριστική) χρεοκοπία δεν επιβλήθηκε από τον Κίρχνερ αλλά από τον Ντουάλτε, τον προκάτοχό του, το 2002. Το αποτέλεσμα ήταν δραματικό -όπως γίνεται με όλες τις χρεοκοπίες που δεν «συνοδεύονται» από εργατικό έλεγχο. Οι τράπεζες έκλεισαν, όχι με πρωτοβουλία των τραπεζοϋπάλληλων και με στόχο την προστασία των φτωχών αλλά από την κυβέρνηση και τα αφεντικά -με στόχο να εμποδίσει τους φτωχούς να σηκώσουν τον μισθό τους, τη σύνταξή τους ή τις πενιχρές τους αποταμιεύσεις. Το πέσο υποτιμήθηκε σε μια νύχτα κατά 30% και οι καταθέσεις σε δολάρια μετατράπηκαν υποχρεωτικά σε πέσο, παρά τις παλαιότερες διαβεβαιώσεις του Ντουάλτε. Για την εργατική τάξη και τους φτωχούς η χρεοκοπία ήταν απλά ένα ακόμα πλήγμα και όχι λύση.

Μέχρι το τέλος του 2002 το ΑΕΠ είχε πέσει, επίσημα, 18% κάτω, η ανεργία είχε ξεπεράσει το 21%. Το τμήμα του πληθυσμού που ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας είχε φτάσει σε ένα εξωφρενικό για αναπτυγμένη χώρα 60%.

Η οργή ενάντια σε αυτή την εξαθλίωση πυροδότησε το 2002 μια ακόμα εξέγερση στην Αργεντινή. Η αριστερά δεν μπορεί να προβάλει αυτή την προοπτική σαν «λύτρωση». Αντίθετα αυτό που χρειάζεται είναι να κάνουμε ότι μπορούμε για να εμποδίσουμε την άρχουσα τάξη να μας εξαθλιώσει -με ή χωρίς χρεοκοπία. Και αυτό σημαίνει οργάνωση της αντίστασης ενάντια σε κάθε ένα από τα καταστροφικά σχέδια της κυβέρνησης και της Τρόικας.

Είναι αλήθεια ότι από το 2003 και μετά η Αργεντινή μπήκε σε τροχιά ανάκαμψης. Από τα 8000 $ κατά κεφαλή το ΑΕΠ έφτασε το 2010 στα 16.000 $. Αλλά ούτε ο κόσμος είναι ίδιος σήμερα, ούτε η Ελλάδα είναι Αργεντινή, ούτε το μέλλον της Αργεντινής είναι ανθόσπαρτο.

Παρά την παύση πληρωμών η Αργεντινή δεν αποκόπηκε από τις διεθνείς χρηματαγορές -γιατί το 2003 ήταν ακόμα εποχή παχιών αγελάδων για την παγκόσμια οικονομία και οι επενδυτές έψαχναν επικερδής ευκαιρίες για τα κεφάλαιά τους. Με την φούσκα της νέας οικονομίας να έχει μόλις σκάσει οι κερδοσκόποι είχαν αρχίσει ήδη να στρέφονται προς τις αγορές των πρώτων υλών -και η Αργεντινή είναι πλούσια σε πρώτες ύλες.

Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά -και αυτό είναι το δεύτερο πρόβλημα στην ιδέα ενός “Έλληνα Κίρχνερ”. Οι επενδυτές δεν ψάχνουν ευκαιρίες για να κερδίσουν αλλά ασφαλή καταφύγια για προστατέψουν τα κεφάλαιά τους. Ύστερα, η Ελλάδα δεν είναι ο παράδεισος των πρώτων υλών. Ακόμα χειρότερα, η φούσκα των πρώτων υλών δεν πρόκειται να κρατήσει για πάντα: παρά την αύξηση στους μισθούς που ανακοίνωσε η Κίρχνερ, στα σύννεφα έχουν αρχίσει να πυκνώνουν πάνω από την Αργεντινή.

Αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι μια αριστερή κυβέρνηση -ριζοσπαστική ή μη- που θα υποσχεθεί να δώσει ώθηση στην ανάπτυξη. Αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι απλά μια αλλαγή πρωθυπουργού.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα εργατικό κίνημα που θα αμφισβητεί στην πράξη εκεί που μετράει την κυριαρχία των καπιταλιστών -από τις τράπεζες και τις μεγάλες επιχειρήσεις μέχρι τους δήμους και τα υπουργεία. Άμεσα μια “δυαδική εξουσία”, για να θυμηθούμε τις παραδόσεις των αρχών του 20ου αιώνα. Προοπτικά, μια «αλλαγή» της ίδιας της κυρίαρχης τάξης -την ανατροπή του σημερινού συστήματος και την αντικατάστασή του με ένα σύστημα όπου η εργατική τάξη θα έχει το μονοπώλιο της εξουσίας συλλογικά στα χέρια της.

Το κίνημα έχει δώσει σκληρές μάχες ενάντια στο μνημόνιο. Και συνεχίζει να δίνει. Αυτό που χρειάζεται είναι ξεκάθαρες ιδέες που θα μπορούν να δώσουν έμπνευση και προοπτική σε αυτούς τους αγώνες και όχι αυταπάτες για μια «επαναστατική», «ριζοσπαστική», «αντιιμπεριαλιστική» (και όσα άλλα κοσμητικά επίθετα θέλετε) αριστερή κυβέρνηση . Αυταπάτες που στην καλύτερη περίπτωση δημιουργούν σύγχυση στο κίνημα. Και στην χειρότερη, αν πετύχουν, πολύ φοβάμαι ότι δεν θα φέρουν έναν Κίρχνερ αλλά έναν Πρόντι.

*εισήγηση στη ημερίδα της Πρωτοβουλίας κατά του ευρω και της ΕΕ στο Πάντειο, 08.10.2011

Διαβάστε περισσότερα... »

Οι κυβερνήσεις νομοθετούν για το λαό. Εσείς;

Πηγή : To κουτί της Πανδώρας


Κύριε Βενιζέλο,

Σας έχω απευθύνει δημόσια, αρκετά ερωτήματα, τα οποία θέτουν σοβαρά θέματα για τον τρόπο που πολιτεύεστε. Δεν ήταν μια θεωρητική ανάλυση αλλά στοιχεία. Δεν μου απαντήσατε. Πίστευα πως ήταν η ενασχόλησή σας με την σωτηρία της χώρας που δεν σας επέτρεπε να απαντήσετε. Τελικώς δεν ισχύει. Απ ό,τι έμαθα, στείλατε απαντητική επιστολή στην Ελευθεροτυπία για άρθρο που αφορούσε την προίκα σας, όχι όμως απάντηση σε όσα σας έχω ρωτήσει. Και το κάνατε μία από τις πιο κρίσιμες μέρες των διαπραγματεύσεων για το χρέος. Βρήκατε τον χρόνο. Άρα δεν ήταν θέμα χρόνου.

Πριν προχωρήσω στα συγκλονιστικά που αποκάλυψε η δημοσιογραφική έρευνα, σας θυμίζω και πάλι πως το να απαντήσετε είναι υποχρέωσή σας. Ηθική και πολιτική. Πριν από μερικούς μήνες, όταν ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, κύριος Θόδωρος Πάγκαλος είπε το γνωστό «μαζί τα φάγαμε», του απάντησα με ένα πολύ σκληρό άρθρο. Ο κύριος Πάγκαλος την ίδια κιόλας μέρα ανταπάντησε με ένα δικό του πολιτικό άρθρο το οποίο δημοσιεύτηκε στο site μου. Την ίδια εποχή έγραψα ένα ακόμη σκληρό άρθρο για την υπουργό κυρία Άννα Διαμαντοπούλου, στο οποίο έλεγα πως το να φοιτά παιδί της σε ιδιωτικό σχολείο, ενώ η ίδια είναι υπουργός Παιδείας, είναι μια πρακτική που δηλώνει πως δεν εμπιστεύεται τη Δημόσια Παιδεία για την οποία είναι αρμόδια. Η κυρία Διαμαντοπούλου απάντησε δημόσια σε αυτό, θέτοντας μάλιστα μια πλευρά που είχα σκληρά παραβλέψει. Της μάνας. Και οι δύο συνάδελφοί σας απάντησαν αν και θα μπορούσαν να μην το κάνουν γιατί εξέφρασα απόψεις και όχι, όπως στη δική σας περίπτωση, ντοκουμέντα και στοιχεία. Και βέβαια κανένας από τους δυο, δεν θέλησε να μου «θυμίσει» πως είμαι δημοσιογράφος της «κρατικής».Σεβάστηκαν και τον ρόλο τους και το ρόλο του δημοσιογράφου.

Διατελέσατε υπουργός Πολιτισμού και βρεθήκατε στο στόχαστρο της πολιτικής κριτικής από τον προκάτοχο σας στο υπουργείο, τον νυν αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, Θεόδωρο Πάγκαλο, για την αγοραπωλησία επί των ημερών σας του ξενοδοχείου «Ακροπόλ» από τον κατάδικο σήμερα, Γιώργο Μπατατούδη. Πληροφοριακά μόνο ο κ. Μπατατούδης ο οποίος διέφυγε στη Λιβύη βρίσκεται σήμερα στην Ελλάδα αφού κατάφερε να πάρει αναστολή εκτέλεσης της ποινής του. Αλλά αυτό είναι ένα θέμα στο οποίο θα επανέλθουμε.

Ας πάμε όμως και πάλι στα στοιχεία. Διατελέσατε υπουργός Δικαιοσύνης το 1996. Δεν ήσασταν ένας οποιοσδήποτε πολιτικός σε αυτό το υπουργείο, αλλά ένας γνώστης της Νομικής Επιστήμης. Και μόνο να κοιτάξει κάποιος το βιογραφικό σας, διαπιστώνει πως τελειώσατε σε 4 χρόνια τη Νομική, (παρότι, όπως λέτε, είχατε και παράλληλη πολιτική δράση τα δύσκολα χρόνια 1974-1978), καταφέρατε να κάνετε διδακτορικό στο Παρίσι σε μόλις δύο χρόνια και στη συνέχεια να ανεβείτε τις βαθμίδες της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης με τρόπο που δεν έχουν κάνει άλλοι. Τι άλλο λοιπόν, ήσασταν από το «παιδί θαύμα» της νομικής τέχνης.

Αναζήτησα λοιπόν αυτή την νομική σας έστω ευφυΐα, στο νομοθετικό σας έργο στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Και ιδού τι βρήκα. Το 1996 ψηφίσατε τον νόμο 2408. Με τον νόμο αυτό τροποποιήσατε κάποια άρθρα του Ποινικού Κώδικα. Για την ακρίβεια προσθέσατε μερικές λέξεις, λιγότερες από 10 αλλά καθοριστικές. Αλλάξατε το άρθρο 242 (για ψευδή βεβαίωση) και το άρθρο 216 (για πλαστογραφία).Τα δύο αδικήματα τα οποία ήταν κακουργήματα με ποινές κάθειρξης πάνω από 10 χρόνια, γίνονταν πλημμελήματα αν το ποσό της ζημιάς δεν ήταν πάνω από 25 εκατομμύρια δραχμές. Αυτό προσθέσατε: Το «πάνω από 25 εκατομμύρια δραχμές». Με 25 εκατομμύρια τότε μπορούσες να αγοράσεις ένα σπίτι. Και εσείς για κάποιο λόγο, την πλαστογραφία και την ψευδή βεβαίωση που προκαλούσαν ζημιά ως ένα σπίτι την κάνατε πλημμέλημα;

Αυτή την νομοθετική «μεταρρύθμιση» την κάνατε μέσα σε μία νύχτα και χωρίς να προηγηθεί σύσταση νομοπαρασκευαστικής επιτροπής και πολύ περισσότερο διάλογος με τους ανθρώπους που υπηρετούν τη Δικαιοσύνη. Δηλαδή δεν εκθέσατε ποια αναγκαιότητα υπήρχε για να κάνετε τόσο βαριές πράξεις από κακουργήματα, απλά πλημμελήματα. Κατηγορηθήκατε από τον νομικό κόσμο ότι ασελγήσατε πάνω στους νόμους με σκοπούς άλλους από την απονομή Δικαιοσύνης.

Φαντάζομαι ξέρετε ως υπουργός Δικαιοσύνης τότε, τι προέκυψε από αυτή σας την νομοθέτηση. Τετρακόσιοι επιφανείς Θεσσαλονικείς (μεγαλογιατροί, βουλευτές, στρατηγοί, δικηγόροι, παιδιά αυτών που λέμε «επωνύμων») οι οποίοι αντιμετώπιζαν κατηγορίες για κακουργήματα (ναι, αυτά τα οποία αλλάξατε) δεν δικάστηκαν ποτέ. Τα κακουργήματά τους έγιναν πλημμελήματα και παραγράφηκαν. Η υπόθεση ήταν η πιο σοβαρή υπόθεση πλαστογραφίας στην ιστορία της Ελλάδας. Από το 1989 έως το 1991, παιδιά επωνύμων της Θεσσαλονίκης που εγγράφονταν σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού (Γιουγκοσλαβία, Ρουμανία κλπ), έπαιρναν μεταγραφές σε Πανεπιστήμια της Ελλάδας, παρουσιάζοντας ψεύτικες βεβαιώσεις για σοβαρές ασθένειες. Οι ευγενείς γόνοι της Θεσσαλονίκης έπασχαν ξαφνικά από καρκίνο, λευχαιμίες και άλλα σοβαρά νοσήματα που βεβαίωναν απατεώνες γιατροί. Όταν αποκαλύφθηκε η υπόθεση, κάποιοι Πανεπιστημιακοί, συνάδελφοί σας στο Πανεπιστήμιο, επιχείρησαν να την κουκουλώσουν αρνούμενοι να δώσουν τα στοιχεία των μεταγραφών.

Μια ομάδα έντιμων εισαγγελέων τότε, αναγκάστηκε να κάνει έρευνα στο πανεπιστήμιο και να κατασχέσει τους φακέλους. Δύο ανακριτές, επί δύο χρόνια ερεύνησαν αυτή την υπόθεση, σχηματίζοντας δικογραφία που δεν χωρούσε σε ένα δωμάτιο. Ασκήθηκαν, διώξεις σε 400 άτομα. Οι περισσότεροι θα έμπαιναν φυλακή αφού οι κατηγορίες ήταν στοιχειοθετημένες. Και τότε εσείς νομοθετήσατε την αλλαγή του Ποινικού Κώδικα στα συγκεκριμένα άρθρα, που τύχαινε μάλλον να αφορούν τις δικές τους κατηγορίες. Τα αδικήματα ήταν πια πλημμελήματα και είχαν παραγραφεί. Οι φάκελοι έκλεισαν και δεκάδες επώνυμοι απατεώνες, ελεύθεροι πια, συνέχιζαν να φωτογραφίζονται στα περιοδικά ως έντιμοι και ανησυχούντες για την πόλη και βέβαια να καθορίζουν με τη δύναμή τους τα πολιτικά πράγματα. Αρκετοί από τους φοιτητές που πήραν μεταγραφές με τις ψευδείς βεβαιώσεις, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν, αλλά σήμερα κάνουν πανεπιστημιακή καριέρα.

Στις μεταρρυθμίσεις σας, συμπεριλαμβάνεται η αλλαγή ενός ακόμη άρθρου του Ποινικού Κώδικα. Του 113. Το άρθρο αυτό παλιά προέβλεπε πως στις περιπτώσεις που κάποιος βουλευτής διώκεται για αξιόποινη πράξη, αν δεν αρθεί η βουλευτική του ασυλία, τότε σταματά να τρέχει ο χρόνος παραγραφής και ο βουλευτής δικάζεται όποτε πάψει να είναι βουλευτής. Το άρθρο αυτό προστάτευε και τον βουλευτή, αλλά και τον πολίτη. Αλλάξατε λοιπόν το άρθρο και καταργήσατε την αναστολή της παραγραφής. Έτσι αν κάποιος βουλευτής διαπράξει αδίκημα και δεν αρθεί η ασυλία του, ο χρόνος παραγραφής τρέχει. Έτσι όταν πάψει να είναι βουλευτής πιθανόν να μην υπάρχει δίωξη εναντίον του.

Αυτά είναι τα νομοθετήματά σας σε ένα υπουργείο που θα περίμενε κάποιος, πως λόγω του αντικειμένου σας, ο νομικός κόσμος θα μίλαγε για τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις Βενιζέλου. Ο νομικός κόσμος όμως μιλάει για «ασέλγεια» στους νόμους. Τα περί προθέσεων και τα νομικά και αυτά της κόλασης που είναι στρωμένη με καλές προθέσεις, τα ξέρετε. Μόνο εσείς ξέρετε τις προθέσεις σας. Δεν σας αποδίδω καμιά πρόθεση. Σας απευθύνω για μια ακόμη φορά ερωτήματα. Και περιμένω απαντήσεις τις οποίες ξέρετε πολύ καλά πως οφείλετε να δώσετε. Αν όχι, τότε αυτό θα είναι μια πρόθεσή σας…

Υ.Γ. Προς κάθε ενδιαφερόμενο που…ξέρει αυτός. Μετά από 25 χρόνια στην δημοσιογραφία, έχω την δυνατότητα να μαθαίνω, πότε το όνομά μου γίνεται δημοφιλές σε διάφορες υπηρεσίες. Μην κουράζεστε. Στην ντουλάπα μου δεν έχω σκελετούς. Μόνο ρούχα και αρχεία. Των οποίων έχω πάντα αντίγραφα.


Κώστας Βαξεβάνης

Διαβάστε περισσότερα... »

«συνωστισμός» στις παρελάσεις

Πηγή :Eλευθεροτυπία

Εκπομπές επαναλήψεις παλαιών είχαν για την Εθνική Επέτειο ως επί το πλείστον τα κανάλια -πού φράγκα, αλλά και πού ψυχή για να γυριστούν καινούργιες... Αλλωστε τα τουρκικά σήριαλ τίμησαν απ' τα εν λόγω κανάλια δεόντως την εθνική μας γιορτή με ολίγην από γερμανικές διαταγές στις ειδήσεις. Μια χαρά αχταρμάς το μενού! Με κορυφαίο το ντόμπερμαν που την έχει δει στρατοδίκης να ζητά απ' τον κ. Δημαρά να «καταδικάσει», να «αποκηρύξει», να «δηλώσει» και στο τέλος νΑα τον καταδικάζει ότι δεν «αποκήρυξε», δεν «δήλωσε», δεν δούλωσε... Ντόμπερμαν χωρίς κατοχικές κουκούλες, έτσι φόρα παρτίδα απ' τις οθόνες μας, με το θράσος χιλίων πιθήκων...

Δηλητηριώδης από καιρό τυγχάνει η πιπίλα που αναχαράζουν τα παπαγαλάκια και τα ντόμπερμαν της ενημέρωσης, ότι «δυσφημείται η χώρα» κάθε φορά που ξετυλίγονται κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στην επικράτεια (αν ακόμα αυτή η επικράτεια υπάρχει).

Δηλαδή, όταν γίνονται διαδηλώσεις στη Γερμανία, όπως η πρόσφατη στη Φρανκφούρτη εναντίον των Τραπεζών, δυσφημείται η Γερμανία; Οταν κατεβαίνουν εκατομμύρια Γάλλοι στους δρόμους για να υπερασπισθούν το ασφαλιστικό τους σύστημα, δυσφημείται η Γαλλία; «Αμαυρώνεται η εικόνα της... Γαλλίας στο εξωτερικό»;

Εχει αρχίσει να τρώει τα ψωμιά της η προπαγάνδα τους, κι όταν η προπαγάνδα τρώει το ψωμί της τζάμπα, χωρίς απτό αποτέλεσμα για τα αφεντικά, αλλοίμονο στους δούλους τους...

*****

Αυτά που συνέβησαν κατά την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου σε πολλές πόλεις της Ελλάδας συνιστούν μια λαμπρή στιγμή έκφρασης ενός λαού που καταπονείται, αλλά και ταυτοχρόνως αφυπνίζεται -μάλιστα ενός ολόκληρου λαού, για αυτό και οι εκφάνσεις της διαμαρτυρίας του καλύπτουν όλη την γκάμα, από τους δεξιούς ώς τους αριστερούς.

Αν τώρα αυτό δίνει την ευκαιρία σε ορισμένους από την ελίτ (βάφεν ή έφεδρη) να χαρακτηρίζει τις διαμαρτυρίες ως «δεξιές» ή «αριστερές», τόσο της κόβει. Ή τόσο θέλει να δείχνει ότι της κόβει, προσπαθώντας να διεκπεραιώσει μια προπαγάνδα που απευθύνεται πλέον μόνο σε ηλίθιους.

Οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές μνήμης -και μέσα στις ψυχές μας κανονικά μνημόσυνα. Με τη χαρμολύπη τους και τα μηνύματά τους.

Για την εξουσία οι εθνικές επέτειοι καταλήγουν αφυδατωμένες να 'ναι μια τελετή
χρήσιμη για την υποστήριξη του οικοδομήματος που έχει στήσει, αλλά ταυτοχρόνως ρηχή· που περιορίζεται σε δυο πόζες και τρεις δεκάρικους  απ' αυτούς που σνομπάραμε ή κοροϊδεύαμε πιτσιρικάδες, όπως άλλωστε όλοι οι πιτσιρικάδες όλων των εποχών (όταν βρίσκουν τρόπους να μετατρέψουν την αγγαρεία σε χαβαλέ).

Για τον λαό όμως οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές. Για τους πατεράδες και τις μανάδες μας, για τα όσα κατόρθωσαν, για εκείνα στα οποία απέτυχαν -είναι γιορτές συλλογικής μνήμης και κατά τούτο συνθέτουν ταυτότητα. Μάλιστα ταυτότητα που όσον ενηλικιώνεται υπερβαίνει μύθους (γόνιμους ή χαλκευμένους) και τείνει προς μιαν αυτογνωσία όπλο.

Ακόμα και οι παρελάσεις -που ορισμένοι θέλουν να καταργηθούν- μπορεί για την εξουσία είναι μια τελετή καθ-ιέρωσης (σημαντικής μάλιστα, λόγω του μιλιταριστικού στίγματος που φέρουν), όμως για τον λαό είναι ένα ξεφάντωμα του συνανήκειν, της κοινότητας που καμαρώνει τα παιδιά της, που θυμάται τη δική της παιδική ηλικία -έτσι είναι η ζωή! χρειάζεται γιορτές για να μην είναι «μακρά οδός απανδόκευτος»...

Αλλωστε οι γιορτές έχουν το νόημα που τους δίνουν οι εορτάζοντες. Επί παραδείγματι η σημαία ως γιορτή: άλλο νόημα έχει στα χέρια του αντάρτη κι άλλο στα χέρια του δωσίλογου.

Αλλά, το κυριώτερο: οι επέτειοι κάθε φορά αποκτούν ένα νέο νόημα συνέχεια του παλιού
και κατά τούτο ωραία απέδωσε ο Μανώλης Γλέζος όσα συνέβησαν προχθές στις παρελάσεις λέγοντας ότι ο λαός τιμά τον αγώνα τού ΟΧΙ με νέους αγώνες στο ίδιο πνεύμα!

Διότι όντως, αν τότε ο λαός αγωνίσθηκε εναντίον του φασισμού, σήμερα μπαίνει σε έναν νέον αγώνα εναντίον μιας οικονομικής χούντας εκείνου του χρήματος που θέλει να (ανα)γεννάται απ' τις στάχτες των ανθρώπων! σε όλον τον κόσμο, την Ευρώπη, την Ελλάδα...

Εκείνο που πρέπει να προσέξει η άφρων εξουσία (η οποία το έχει προσέξει και τρέμει) είναι πως: όταν φτάνει ο λαός να διαταράξει και να αποδομήσει την τελετή, έχει φθάσει ο κόμπος στο χτένι.

Είναι στιγμή σπουδαία και οριακή.

Ως εκ τούτου οι αποδοκιμασίες προς τον κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας (με τις ύβρεις απολύτως καταδικαστέες) εξέφραζαν την απογοήτευση εκείνων που άλλα περίμεναν απ' τον παλιό αντάρτη. Και πάντως όχι να συγκαλύπτει τα καμώματα μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων.

Τα «δύσκολα εύγε» γίνονται δύσκολα, αλλά γίνονται, «δύσκολες» επίσης «αποδοκιμασίες».

Ο λαός φέρθηκε εικονοκλαστικά, έσπασε τις τελετές, αυτό δεν είναι μια εύκολη συμπεριφορά. Φανερώνει οδύνη. Κι εν συνεχεία οργή που αρχίζει να οργανώνει τον εαυτό της.

Ή μήπως είναι βία οι διαμαρτυρίες και δεν είναι βία το πετσόκομμα των μισθών, οι φοροεπιδρομές (τουλάχιστον με Στούκας), ο εξευτελισμός των πολιτών διά της συκοφαντίας και η αιχμαλωσία της χώρας;

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 31.Χ.2011 stathis@enet.gr

Διαβάστε περισσότερα... »

"Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί."

Διαβάστε περισσότερα... »

Οι βασικές αιτίες για το χρέος παραμένουν

Πηγή: Eλευθεροτυπία

ΑΡΘΡΟ Του ΣΠΥΡΟΥ ΛΑΠΑΤΣΙΩΡΑ Λέκτορας Ιστορίας Οικονομικών Θεωριών στο Οικονομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης lapatsioras@ econ.soc.uoc.gr


Η κρίση δημόσιου χρέους που πλανιέται στην Ευρώπη, από την εκδήλωσή της στην Ελλάδα, δεν αποτελεί αιτία αλλά αποτέλεσμα της κρίσης του 2008, την οποία δημιούργησαν οι τράπεζες, μαζί και οι ευρωπαϊκές, «ζόμπι» πλέον που στηρίζονται στην κρατική ενίσχυση και στους μισθωτούς που την πληρώνουν.

Το «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι αναγκαίο συνεπακόλουθο των πολιτικών του μνημονίου που το κατέστησαν μη βιώσιμο. Πολιτικές οι οποίες στηρίζονται στις ιδέες της μη αλληλεγγύης (διεθνούς και εγχώριας) που χρησιμοποιούν τα ελλείμματα και την ύφεση που προκαλούν ή επιτείνουν ως όπλα με στόχο την υποτίμηση της εργασίας και την αποδόμηση του όποιου κοινωνικού κράτος.

Το δημόσιο χρέος δεν θα γίνει βιώσιμο μετά την υλοποίηση των αποφάσεων της 27/10 επειδή παραμένουν οι βασικές αιτίες που το προκαλούν. Η βιωσιμότητα δεν εξαρτάται μόνο από το μέγεθος του χρέους και επομένως του «κουρέματος» αλλά και από το αν δημιουργούνται εισοδήματα στην οικονομία (ρυθμοί μεγέθυνσης), το ύψος των επιτοκίων και από τη σχέση εσόδων-δαπανών.

Με βάση τις αποφάσεις που ανακοινώθηκαν -σημαντικές λεπτομέρειες δεν διευκρινίζονται- η ανεπαρκής διαγραφή 50% επί μόνο των ομολόγων που κατέχουν ιδιώτες (τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία), ύψους περίπου 100 δισ., εξαιρώντας αυτά που κατέχονται από τις κεντρικές τράπεζες και τα δάνεια της τρόικας, με βάση τους ανεπίσημους ακόμη υπολογισμούς του ΔΝΤ, θα μειώσει το δημόσιο χρέος στο 150% του ΑΕΠ για το 2012. Στη συνέχεια αν τα πράγματα εξελιχθούν σύμφωνα με τις αισιόδοξες υποθέσεις που υιοθετούνται από το ΔΝΤ, θα προκύψει χρέος 120% του ΑΕΠ το 2020. Ωστόσο, επειδή το ΔΝΤ μόνιμα υποεκτιμά τις επιπτώσεις των υφεσιακών πολιτικών τίποτα δεν εγγυάται την επίτευξη αυτών των στόχων - το αντίθετο. Η αποκατάσταση της βιωσιμότητας όχι μόνο του χρέους αλλά και της ελληνικής κοινωνίας πλέον απαιτεί άλλες πολιτικές: Φορολόγηση του πλούτου και όχι των μισθωτών, δημόσιες δαπάνες για να τιθασευτεί η ανεργία, προσανατολισμό σε μορφές οργάνωσης της οικονομίας που βάζουν τις κοινωνικές ανάγκες πάνω από τα κέρδη. Αυτό είναι επείγον, τώρα: η ανεπίσημη έκθεση της Ε.Ε. διαπιστώνει ότι οι πολιτικές περιορισμού της εσωτερικής ζήτησης έχουν ήδη προκαλέσει μία μόνιμη καταστροφή παραγωγικών δυνατοτήτων.

Με δεδομένες τις ακολουθούμενες πολιτικές αντί για πολιτικές που θα βασίζονται στις ιδέες της αλληλεγγύης, όσο μεγαλύτερη διαγραφή χρέους προκύψει τόσο καλύτερη επιλογή θα είναι επειδή θα αποτελεί αναγκαία συνθήκη (αλλά όχι ικανή - εξαρτάται από τις πολιτικές που ακολουθούνται) για να εξασθενεί η πίεση πάνω στους μισθούς και τις συντάξεις. Το «νέο μνημόνιο» που θα έρθει προς ψήφιση, η νέα μακρόχρονη πολιτική επίθεσης στον κόσμο της εργασίας και το σκηνικό κοινωνικής ερήμωσης που θα ζήσει η Ελλάδα στα επόμενα έτη, δεν θα έρθουν επειδή «κουρευτήκαμε», αλλά σαν συνέχεια των πολιτικών της εσωτερικής υποτίμησης.

Η προσπάθεια που κατέβαλε, με όλα τα μέσα, το λόμπι των τραπεζιτών να πείσει ότι το καλύτερο κούρεμα είναι το μη κούρεμα, δεν απηχεί κάποιο καημό για τις ανάγκες χρηματοδότησης της οικονομίας, ούτε αφορά τις ιδέες της αλληλεγγύης απέναντι στα ασφαλιστικά ταμεία, τα αποθεματικά των οποίων αποτελούν ευκαιρίες προσόδων για τις τράπεζες και τα οποία πλήττονται συνεχώς, όχι μόνο από το «κούρεμα». Το κούρεμα του ελληνικού χρέους σήμερα πλήττει τους κατόχους των τραπεζών. Και επιτέλους, τα ομόλογα βρέθηκαν στην κατοχή τους με κριτήριο τα υπερκέρδη που αποκόμιζαν από αυτά τα προηγούμενα χρόνια, λειτουργώντας ως κερδοσκοπικές επιχειρήσεις.

Με δεδομένες αυτές τις πολιτικές, το κούρεμα έπρεπε να είχε γίνει εξ αρχής και να είναι μεγάλο. Ας σκεφτούμε: με κούρεμα στο 60% αντί 50% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων, το ΔΝΤ υπολογίζει επιπλέον μείωση του χρέους κατά 25 δισ. περίπου, περισσότερα από τα χρήματα όλων των μέτρων του μεσοπρόθεσμου, ενώ συγχρόνως μειώνονται οι πληρωμές τόκων κατά 1,5 δισ. κάθε χρόνο, όσες είναι οι απαιτήσεις μείωσης των μισθών και των συντάξεων στο μεσοπρόθεσμο.

Τέλος, ειδικά για την Ελλάδα, οι όροι βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους περνάνε μέσα από την επιλογή της σχέσης εσόδων και δαπανών που θα μηδενίσει τα ελλείμματα και αποτελεί συνθήκη βιωσιμότητας του όποιου χρέους απομείνει. Το πραγματικό ερώτημα είναι: θα πληρώσουν οι πλούσιοι ώστε να έχουμε κοινωνικό κράτος ή δεν θα πληρώσουν και θα οδηγηθούμε σε αποδόμησή του και κοινωνική ερημοποίηση;.

Διαβάστε περισσότερα... »

Ο χάρτης της «ανεξάρτητης» ενημέρωσης

Διαβάστε περισσότερα... »

Λόγια χωρίς αξία…

Για την  σημερινή συμφωνία για την «εθελοντική» μείωση του ελληνικού χρέους  θα ειπωθούν και θα γραφούν πολλά από εδώ και πέρα.  Από τον πρωθυπουργό , από τους υπουργούς, από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, από τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ ,από την επιστημονική και πνευματική «ελίτ» της χώρας. Βαρύγδουπες εκφράσεις και αναλύσεις για την σωτηρία ή μη της χώρας, για την έξοδο ή όχι από το ευρώ, θα γραφούν και θα ειπωθούν στις εφημερίδες και στα τηλεοπτικά πάνελ. Όμως πια τα λόγια έχουν χάσει την αξία τους. Κανείς δεν πιστεύει κανένα πια εδώ που φτάσαμε. Και πώς να πιστέψει πια τα λόγια τους  όταν, ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας, που έλεγε πριν εκλέγει ότι το ΔΝΤ είναι καταστροφή σε όποια χώρα και αν πάει, μετά την εκλογή του παρουσιάζει το ΔΝΤ ως το μοναδικό σωτήρα του ελληνικού λαού. Πώς να πιστέψει  κανείς τον πρόεδρο της «νέας» Νέας Δημοκρατίας, που θέλει να εμφανίζεται σαν την εναλλακτική λύση, όταν το κόμμα του και τα στελέχη του είναι ακριβώς τα ίδια με αυτούς που οδήγησαν την χώρα σε αυτό το γκρεμό που βρισκόμαστε. Πώς να εμπιστευτείς την Αριστερά, που βρίσκεται κατακερματισμένη στο πιο κρίσιμο ραντεβού της με την ιστορία, και  το μόνο που  ενδιαφέρει τα κομμάτια της είναι να αυξήσουν τα εκλογικά ποσοστά τους . Πώς να πάρει θάρρος από  την πνευματική και επιστημονική «ελίτ» της χώρας, όταν τόσα χρόνια κατασπαταλούσαν κρατικές επιχορηγήσεις , είτε με την μορφή  επιστημονικών έργων είτε με την μορφή καλλιτεχνικών έργων, και χάιδευαν με τα έργα και τις πράξεις τους όλο αυτό το σάπιο σύστημα. Θα πείτε καλά όλα αυτά, αλλά τώρα τι κάνουμε; Καλός ο καταγγελτικός λόγος αλλά χρειάζονται προτάσεις. Οι προτάσεις και τα λόγια θα αποκτήσουν ξανά  αξία και θα γίνουν υλοποιήσιμα, όταν οι άνθρωποι που τα προτείνουν θα είναι συνεπείς στα λόγια και στις πράξεις τους, και αυτό θα το δείχνει η συνολική τους πορεία. Ως τότε όλο και περισσότερο θα βυθιζόμαστε  στην μελαγχολία μας και στον εγωκεντρισμό μας.
Β.Π.

Διαβάστε περισσότερα... »

Μισή αλήθεια = ολόκληρο ψέμα;

 Οι μισές αλήθειες ενiοτε κυριαρχούσαν στην ζωή μας. Είτε στις προσωπικές μας σχέσεις, είτε στο μάρκετινγκ, είτε σε κάθε έκφανση της κοινωνικής μας ζωής η αλήθεια χρησιμοποιείται με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε το αποτέλεσμα να είναι, κανείς να μην φταίει για τίποτα, κανείς να μην πληγώνεται, κανείς να μην χάνει τίποτα. Εκεί όμως που οι μισές αλήθειες κυριαρχούν και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της καθημερινής τακτικής είναι στην πολιτική, όπου όλοι οι πολιτικοί φορείς «ντύνουν» όπως τους συμφέρει την αλήθεια για να πετύχουν το μέγιστο πολιτικό κέρδος. Στο τέλος όμως οι μισές αλήθειες  εμφανίζουν το άλλο τους μισό κομμάτι, που δεν είναι τόσο ευχάριστο όσο αυτό που εμφανιζόταν τόσο καιρό, και τότε όλο αυτό το σαθρό οικοδόμημα που είχε κτιστεί πάνω τους καταρρέει. Αυτό έγινε τώρα και στην Ελλάδα, και όλες οι μισές αλήθειες που τόσα χρονιά μας έλεγαν μας έδειξαν το υπόλοιπο μισό τους. Στόχος του blog αυτού λοιπόν είναι να προσπαθήσει να ερμηνεύσει κάποιες από τις μισές αλήθειες  που κατακλύζουν το δημόσιο λόγο και την προσωπική μας ζωή. Σίγουρα δεν πιστεύω ότι κατέχω την μια και μοναδική αλήθεια και ότι αυτή θα προβάλλω μέσω του blog, αν και η άποψη της μιας και μοναδικής αλήθειας  τείνει να  εμφανίζεται όλο και περισσότερο στην ζωή μας. Εντελώς τυχαία το blog ξεκίνα την μέρα όπου φαίνεται ότι θα παρθούν αποφάσεις για το ελληνικό χρέος και τις τύχες του ελληνικού λάου για τα επόμενα χρονιά, επομένως οι μισές αλήθειες που θα ακουστούν  και θα γράφουν από σήμερα  και πέρα για όλα θα έχουν την τιμητική τους. Κλείνοντας αυτή τη μικρή εισαγωγή  γιατί δημιούργησα αυτό το blog,  παραθέτω ένα γνωμικό πολύ επίκαιρο στις μέρες μας ꞉ «Στο τέλος νικά πάντα η αλήθεια. Δυστυχώς όμως είμαστε ακόμα στην αρχή».
Β.Π.

Διαβάστε περισσότερα... »