Ευκλείδης Τσακαλώτος: Η χρηματοπιστωτική αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης είναι σάπια

Πηγή: Αυγή

Η διαφορετική κατεύθυνση, με μια διαφορετική ΕΚΤ, με ευρωομόλογο και με ένα νέο πλαίσιο δημοσιονομικής πολιτικής στην Ε.Ε. δεν συνιστούν σοσιαλισμό. Δ Αλλά θα έχουν την τάση να αλλάξουν την ατζέντα των τελευταίων δεκαετιών. Πρωτίστως παρέχουν χώρο για την επιστροφή της πολιτικής και της δημοκρατίας.

1. Μεγάλος και όλο μεγαλύτερος. Την Πέμπτη το Financial Times είχε στο πόρταλ του, για λίγες ώρες μόνο είναι η αλήθεια, κείμενο για τους φόβους που δυναμώνουν για την κατάρρευση του ευρώ. Τις τελευταίες μέρες έχουμε την υποβάθμιση των πορτογαλικών κρατικών ομολόγων σε κατηγορία junk (σκουπίδια), την αναγνώριση ότι ούτε οι «υποδειγματικοί κρατούμενοι» της Ιρλανδίας (όπως με αυτοσαρκασμό αποκαλούν τους εαυτούς τους) δεν θα γυρίσουν γρήγορα στις αγορές, το φαινόμενο των υψηλών spreads να επεκτείνεται παντού, την πτώση των ομολόγων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (που τη στηρίζουν τα κράτη μέλη της Ε.Ε.), και. Τέλος, τη Γερμανία να μην μπορεί να βρει αγοραστές για τα δεκαετή ομόλογά της. Μέχρι στιγμής δικαιώνονται πλήρως όλοι αυτοί που έχουν επιχειρηματολογήσει ότι η οικονομική και χρηματοπιστωτική αρχιτεκτονική της Ε.Ε. είναι σάπια, ότι χωρίς αλλαγή πλαισίου η κρίση θα μεταδίδεται από χώρα σε χώρα, και ότι δεν γίνεται να δημιουργήσεις υγειονομική ζώνη (firewall) γύρω από την Ελλάδα.


Η Ευρωζώνη ή θα αλλάξει κατεύθυνση ή θα διαλυθεί το ευρώ. Παρά την ανακοίνωση των ηγετών της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Γαλλίας ότι θα προχωρήσουνε σε μια πιο αυστηρή εφαρμογή του συμφώνου σταθερότητας, διαφαίνεται για πρώτη φορά μια μερική απομόνωση της Γερμανίας. Ακόμα και οι υπουργοί οικονομικών της Φινλανδίας και της Ολλανδίας μίλησαν για τη σημασία η ΕΚΤ να λειτουργεί ως δανειστής έσχατης ανάγκης. Και οι Ολλανδοί αποδεχτήκαν την αποτυχία των firewalls! Από τη μια μεριά, η ανάδειξη διαφορετικών προτεραιοτήτων και θέσεων δυναμιτίζει τη σταθερότητα μιας νομισματικής ένωσης. Θυμίζω ότι στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα το σύστημα σταθερών ισοτιμιών στην Ευρώπη κατέρρευσε ακριβώς επειδή διαφάνηκαν τέτοιες διαφορές - οι Γερμανοί ανησυχούσαν για τον πληθωρισμό (μετά από την ενοποίηση με την Ανατολική Γερμανία), ενώ οι πιο πολλές από τις υπόλοιπες χώρες προτιμούσαν μια πιο ελαστική νομισματική πολιτική μετά από μια δεκαετία λιτότητας που είχε καταφέρει να μειώσει τον πληθωρισμό αλλά είχε αυξήσει την ανεργία. Από την άλλη, η ανάδειξη διαφωνιών μπορεί να σηματοδοτεί μια αλλαγή πλεύσης που θα μπορούσε, υπό συνθήκες, να σταθεροποιήσει την Ευρωζώνη.



2. Βραχυπρόθεσμα μια αλλαγή κατεύθυνσης θα μπορούσε να στηριχθεί στην ΕΚΤ.

Πρώτον, θα μπορούσε να εγγυηθεί τη ρευστότητα των τραπεζών. Αυτή τη στιγμή πλησιάζουμε την κατάσταση που επικρατούσε πριν και μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers: έχει εξατμιστεί η αυτοπεποίθηση, και οι τράπεζες προτιμούν να «παρκάρουν» τα χρήματά τους στην ΕΚΤ, παρά να τα τοποθετούν στη διατραπεζική αγορά. Αν η ρευστότητα που παρέχει η ΕΚΤ προς τις εμπορικές τράπεζες ήταν μεγαλύτερη διάρκειας, οι τράπεζες θα αισθανόταν μεγαλύτερη ασφάλεια για να δανείζουν στην πραγματική οικονομία. Επί πλέον μια τέτοια στάση θα βοηθούσε μια κρίση ρευστότητας των τραπεζών να μην μετατραπεί σε κρίση βιωσιμότητας.

Δεύτερον, θα μπορούσε η ΕΚΤ να τροποποιήσει τους κανόνες της σε σχέση με τα ενέχυρα που ζητάει από τις τράπεζες. Καθώς οι αγορές πέφτουν, η αξία των περιουσιακών στοιχείων των τραπεζών επίσης πέφτουν. Η ΕΚΤ θα μπορούσε να αγνοήσει αυτήν την πτώση, ή να διευρύνει τον τύπο των περιουσιακών στοιχείων (καταναλωτικά δάνεια ή στεγαστικά) που δέχεται ως ενέχυρα.

Τρίτον, θα μπορούσε να παρεμβαίνει πιο δραστικά στις δευτερογενείς αγορές κρατικών ομολόγων, αγοράζοντας κρατικά ομόλογα. Αν συγχρόνως δεν αποστείρωνε το αποτέλεσμα (δηλαδή δεν απορροφούσε το ίδιο ποσό από την αγορά σε μια προσπάθεια να μείνει η συνολική προσφορά χρήματος στο ίδιο επίπεδο) τότε στην ουσία θα εφάρμοζε το είδος της νομισματικής χαλαρότητας που έχουν εφαρμόσει οι κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ και της Βρετανίας.


Βέβαια όλα αυτά απλώς αγοράζουν χρόνο. Η ουσιαστική αλλαγή σε σχέση με την ΕΚΤ θα έρθει όταν η ίδια δανείζει κατευθείαν και στις τράπεζες και στις κυβερνήσεις. Σε αυτό αντιστέκονται οι Γερμανοί. Από τη μια μεριά θεωρούν ότι οι τράπεζες, αυτές που δεν μπορούμε να τις αφήσουμε να χρεωκοπήσουν, πρέπει να σωθούν από τις κυβερνήσεις. Αυτό αγνοεί, όμως, τη δημοσιονομική κατάσταση των κρατών μελών. Από την άλλη, διαφωνούν την κατευθείαν αγορά (νέων) κρατικών ομολόγων γιατί αυτό συνιστά κόψιμο χρήματος που μπορεί να οδηγήσει σε πληθωρισμό. Αλλά οι πιο πολλοί οικονομολόγοι, αυτή τη στιγμή, θα μας έλεγαν ότι λίγος πληθωρισμός θα ήταν ότι πρέπει σε αυτή τη συγκυρία - μια ραγδαία αύξηση του ποσοστού χρήματος δεν οδηγεί σε υπερπληθωρισμό σε συνθήκες κρίσης.


3. Η Γερμανία αυτή τη στιγμή αισθάνεται ότι έχει τον πρώτο λόγο για ότι γίνεται στην ΕΕ. Έχει και μια απειλή ότι στην τελευταία ανάλυση μια κατάρρευση του ευρώ μπορεί να έχει κόστος για όλους αλλά, ως η μεγαλύτερη και πιο ισχυρή οικονομία, σχετικά λιγότερο για την ίδια. Και βεβαίως αν πάμε στη μερική λύση του ευρωομολόγου, η ισχύς της απειλής μειώνεται δραματικά - να απεμπλακεί μια χώρα από ένα ενιαίο νόμισμα όταν το χρέος της είναι στο ίδιο καλάθι με όλες τις άλλες θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο. Για αυτό και θέλει να «δέσει» τις συνταγματικές αλλαγές που θα μονιμοποιήσουν τις αυστηρές δημοσιονομικές πολιτικές, και άρα την πολιτική θέση των πλεονασματικών κρατών μελών, πριν συζητήσει στα σοβαρά το ευρωομόλογο.


Το ευρωομόλογο θα εμπόδιζε τη δυνατότητα των κερδοσκόπων να παίζουν μια χώρα ενάντια στην άλλη. Σε ένα πρώτο επίπεδο αυτό διευρύνει τον χώρο για την πολιτική, για τη συζήτηση εναλλακτικών προτάσεων. Το ίδιο θα έκανε και ένας μεγάλος ομοσπονδιακός προϋπολογισμός που θα βοηθούσε τις οικονομίες με τα μεγαλύτερα προβλήματα, η μια συντονισμένη δημοσιονομική πολιτική που θα βασιζόταν στις οικονομικές συνθήκες που επικρατούν σε όλη την ένωση και όχι μόνο στις οικονομίες του Βορρά. Οι κυρίαρχες δυνάμεις μετά το 1980 κατάφεραν να πείσουν ότι η νομισματική πολιτική αφορά τεχνικά ζητήματα που μπορούμε να τα αφήσουμε στα χέρια των «ανεξαρτήτων» κεντρικών τραπεζών. Αυτή η θέση έχει υποστεί ζημιά μετά από το 2008. Αλλά το επιχείρημα ότι και η δημοσιονομική πολιτική πρέπει να αφεθεί στους τεχνοκράτες είναι πολύ λιγότερο πειστικό, και δύσκολα θα το δεχτούν οι λαοί σε συνθήκες δημοκρατίας.


Η διαφορετική κατεύθυνση, με μια διαφορετική ΕΚΤ, με ευρωομόλογο και με ένα νέο πλαίσιο δημοσιονομικής πολιτικής στην Ε.Ε. δεν συνιστούν σοσιαλισμό. Δεν νομίζω ότι απαντάν καν στα συστημική προβλήματα του καπιταλισμού. Αλλά θα έχουν την τάση να αλλάξουν την ατζέντα των τελευταίων δεκαετιών. Πρωτίστως παρέχουν χώρο για την επιστροφή της πολιτικής και της δημοκρατίας. Είναι μια μάχη που αξίζει να δώσουμε και όπου η ποιότητα των αλλαγών θα εξαρτηθεί από το μέγεθος των κινητοποιήσεων των από κάτω. Τίποτα δεν εξασφαλίζει την επιτυχία, αλλά το μέγεθος των αντιστάσεων, από τη μεριά του συστήματος, μπροστά στο ενδεχόμενο αλλαγής κατεύθυνσης αναδεικνύει ότι κάτι σοβαρό διακυβεύεται.

Διαβάστε περισσότερα... »

Η γλώσσα των αληθινών αριθμών

Πηγή:Eλευθεροτυπία

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ Συγγραφέα, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς nkotzias@otenet.gr

Σύμφωνα με την ειδική διεθνή εταιρεία συμβούλων δανειοδοτήσεων TFMA, τα 8 δισεκατομμύρια ευρώ της επόμενης δόσης, για την οποία μας εκβιάζουν, θα διανεμηθούν ως εξής: 19% θα πάνε στο ελληνικό Δημόσιο, 23% σε έλληνες κατόχους ομολόγων, κύρια ελληνικές τράπεζες, 18% στην ΕΚΤ.

Τέλος, το υπόλοιπο 40% θα πάει σε αλλοδαπούς επενδυτές, κύρια σε γερμανικές και γαλλικές τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα βρίσκεται εκβιαζόμενη για μια δόση δανείων τα οποία κατά το 81% θα επιστραφούν ως τοκοχρεολύσια στους δανειστές, ενώ το ελληνικό Δημόσιο θα λάβει το 19%. Πρόκειται για τον πλήρη παραλογισμό: μας εκβιάζουν οι δανειστές μας που θα λάβουν τα 4/5, αντί να τους «εκβιάζουμε» εμείς που θα τους τα δώσουμε μόλις τα λάβουμε! Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν τα δύο τελευταία έτη. Το 2009 και το 2010 το 86,4% των δανείων που έχουμε λάβει χρησιμοποιήθηκαν για πληρωμή τοκοχρεολυσίων.

Η τρέλα δεν είναι μόνο ότι πληρώνουμε χρέη που δεν είναι όλα νόμιμα, αλλά ότι μας εκβιάζουν προκειμένου να «αποκτήσουμε» τη δυνατότητα αποπληρωμής τους! Δίνουμε κυριαρχία. Ευνουχίζουμε κανόνες δημοκρατίας. Πήγαμε σε βαθιά ύφεση. Ενα εκατομμύριο άνεργοι. Και όλα αυτά για να έχουμε «το δικαίωμα» να τους πληρώνουμε δανειζόμενοι με βαρείς όρους.

Η ακολουθούμενη από Βερολίνο και Βρυξέλλες τακτική είναι η ίδια με εκείνη που ασκήθηκε απέναντι στη νικημένη Γερμανία μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε, οι Γάλλοι και άλλοι σύμμαχοί τους, σε αντίθεση με τις αντιλήψεις των ΗΠΑ, επεδίωξαν να τιμωρήσουν και να πειθαρχήσουν τη Γερμανία με μέτρα που την οδήγησαν σε μεγάλη ανεργία, ύφεση και υπερχρέωση. Οι αποζημιώσεις που υποχρεώθηκε η Γερμανία να πληρώσει για τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ανέρχονταν σε 325 σημερινά δισεκατομμύρια ευρώ. Η αποπληρωμή τους τέλειωσε μόλις το 2010! Το χρέος αυτό, αποτέλεσε σημαντική αιτία υπονόμευσης της δημοκρατίας στη Γερμανία και επέτρεψε την κυριαρχία του ναζισμού.

Οι Αμερικάνοι, όπως και οι Γάλλοι, διδάχθηκαν από τη λάθος αντιμετώπιση της Γερμανίας και γι' αυτό μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο αντί να επιλέξουν την ουσιαστική διάλυση της Γερμανίας, όπως ήταν η αρχική τους σκέψη, στήριξαν τελικά τη σταθερότητά της συμβάλλοντας στο «οικονομικό θαύμα» της Γερμανίας. Η διαφορά συμπεριφοράς των νικητών ανάμεσα στον Α' και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ότι είχαν, πλέον, αντιληφθεί ότι η λύση δεν ήταν η τιμωρία, δεν ήταν η πειθάρχηση της Γερμανίας με εξοντωτικά μέτρα, αλλά η ενσωμάτωσή της σε ένα συνολικότερο σύστημα. Η ανάγκη υποστήριξης της ανάπτυξή της. Το συμπέρασμα που εξήγαγαν, ότι για τα λάθη της ηγεσίας της Γερμανίας, ορθότερα για τα εγκλήματά της, δεν έπρεπε να τιμωρηθεί ο γερμανικός λαός ως σύνολο, αλλά κύρια οι ηγέτες της.

Σε αντίθεση, όμως, με ό,τι θετικό συνέβη για τη Γερμανία μετά το 1945, παρά τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε, η Γερμανία απαιτεί σήμερα τη συλλογική τιμωρία του ελληνικού λαού, ενώ διευκολύνεται στα αυτοκρατορικά της σχέδια από την ηγεσία της χώρας που ευθύνεται για ό,τι συνέβη. Αυτό δείχνει ότι οι ελίτ της Γερμανίας, εγκλωβισμένες σε έναν βαθύ οικονομικό εθνικισμό έχουν πλήρως τυφλωθεί και δεν έχουν διδαχτεί ούτε καν από την ίδια την Ιστορία.

Διαβάστε περισσότερα... »

ΟΟΣΑ: Το 2013 θα επιστρέψει στην ανάπτυξη η Ελλάδα

Πηγή:Ελευθεροτυπία

Η ελληνική οικονομία προβλέπεται να επιστρέψει στην ανάπτυξη το 2013 χάρις στις επενδύσεις και τις εξαγωγές, ωστόσο υπάρχουν σοβαροί πτωτικοί κίνδυνοι για τις προοπτικές αυτές της οικονομίας, ανακοίνωσε σήμερα ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ).


«Η περιορισμένη ισχύς του τραπεζικού τομέα να στηρίξει την ανάπτυξη δημιουργεί πρόσθετους κινδύνους σχετικά με τις προβλέψεις αυτές» δήλωσε ο ΟΟΣΑ στην τελευταία του έκθεση Οικονομικών Προοπτικών (Economic Outlook).

«Η ανάπτυξη μπορεί να υποσκαπτεί περαιτέρω από μία σημαντική εξασθένιση τν εξαγωγικών αγορών της χώρας». Η έκθεση προβλέπει μείωση ΑΕΠ κατά -6,1% εφέτος και -3% το 2012.

Ο ΟΟΣΑ προβλέπει επίσης δημόσιο έλλειμμα -9% του ΑΕΠ φέτος, -7% το 2012 και -5,3% το 2013. «Αυτό σημαίνει πως ο λόγος χρέους/ΑΕΠ θα συνεχίσει να αυξάνει» τονίζει ο ΟΟΣΑ προβλέποντας το χρέος να ανέρχεται στο 179,7% του ΑΕΠ το 2013 από 160,9% το 2011 και 177,1% το 2012.

«Ωστόσο, η εκτίμηση αυτή βασίζεται σε μία υπόθεση ασθενέστερης ανάπτυξης και δεν λαμβάνει υπόψη της τις διαγραφές χρέους που ορίζει η απόφαση της ευρωπαϊκής συνόδου κορυφής του Οκτωβρίου, εξαιτίας της έλλειψης επακριβών πληροφοριών για τις λεπτομέρειες του πακέτου», επισημαίνει ο ΟΟΣΑ. Εκτιμώντας τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στην εν λόγω συμφωνία με κούρεμα κατά 50% της αξίας των ομολόγων των ιδιωτών πιστωτών, ο λόγος χρέους/ΑΕΠ μπορεί να μειωθεί περίπου κατά 35% και εφόσον τηρηθεί το πρόγραμμα προσαρμογής της χώρας ο λόγος χρέους/ΑΕΠ να μειωθεί σε 120% το 2020, αναφέρει η έκθεση του ΟΟΣΑ.

Παρά ταύτα, ο ΟΟΣΑ υπογραμμίζει την ανάγκη οι ελληνικές αρχές να παραμείνουν εστιασμένες στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων, προειδοποιώντας πως οι αδυναμίες στην υλοποίηση «μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο της χρεοκοπίας».

Τέλος, για την ανεργία προβλέπει από 16,6% φέτος να αυξηθεί σε 18,7% το 2013, ενώ για τον πληθωρισμό να υποχωρήσει από 3% φέτος σε 1,1% το 2012 και 0,2% το 2013.

Διαβάστε περισσότερα... »

Πως οι πολυεθνικές απαξιώνουν το νερό της βρύσης

Πηγή: tvxs

Τις τελευταίες δεκαετίες το νερό, από ένα φυσικό και ευρέως διαθέσιμο αγαθό, έχει μετατραπεί σε ένα εμπορεύσιμο και συχνά ιδιαίτερα ακριβό προϊόν. Σήμερα στον πλανήτη 1.4 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε πηγές καθαρού νερού και η υπερκατανάλωση του δυτικού κόσμου οξύνει το πρόβλημα ακόμα περισσότερο. Η κρίση του νερού κι η μόλυνση του περιβάλλοντος είναι και ένας από τους λόγους που οι καταναλωτές στρέφονται όλο και περισσότερο στο εμφιαλωμένο νερό, οι πωλήσεις του οποίου έχουν τετραπλασιαστεί την τελευταία εικοσαετία.

Υπολογίζεται πως 200 δισεκατομμύρια μπουκάλια εμφιαλωμένου νερού το χρόνο πωλούνται παγκοσμίως ενώ μόνο στις ΗΠΑ οι πωλήσει αυτές φτάνουν τα 50 δισεκατομμύρια μπουκάλια ετησίως. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση η μέση κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού είναι 109 λίτρα ανά άτομο ενώ σε παγκόσμια κλίμακα καταναλώνονται 115.000.000 κυβικά μέτρα. Τα κέρδη της βιομηχανίας μεταλλικού νερού αγγίζουν τα 60 δισεκατομμύρια ενώ τη μερίδα του λέοντος κατέχουν εταιρείες κολοσσοί όπως η Nestle, η Coca Cola και η Pepsi.


Το 2008 η Παγκόσμια Ομάδας Εργασίας για το Περιβάλλον ανακοίνωσε, ύστερα από πολυετή έρευνα, πως το εμφιαλωμένο νερό δεν διαφοροποιείται ως προς την σύσταση και την καθαρότητα από το νερό της βρύσης. Και όμως, σήμερα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ καταναλώνουμε 2 φορές περισσότερο εμφιαλωμένο νερό από ότι πριν δέκα χρόνια.

Δυσφήμιση δημόσιου συστήματος ύδρευσης

Πως δικαιολογείται λοιπόν αυτή η αύξηση όταν το 90% των πολιτών της ΕΕ και των ΗΠΑ έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό; Σύμφωνα με την έκθεση της οργάνωσης Corporate Accountability International η Nestle, η Coca Cola και η Pepsi κατάφεραν τα τελευταία 20 χρόνια να χτίσουν μια αγορά εμφιαλωμένου νερού αξίας 15 δισεκατομμυρίων μέσω μια μεθοδικής και πολύ αποτελεσματικής δυσφήμησης του δημοσίου συστήματος ύδρευσης.

Σκορπίζοντας αμφιβολίες στους καταναλωτές για την ποιότητα του κρατικού δικτύου ύδρευσης και με τη βοήθεια μιας επιθετικής διαφημιστικής εκστρατείας έστρεψαν τους καταναλωτές προς την αγορά του νερού αυξάνοντας τα κέρδη τους κατακόρυφα.

Στις ΗΠΑ η διαφημιστική αυτή καμπάνια στόχευε αποκλειστικά τις μητέρες και τις μειονότητες των ισπανόφωνων και των αφροαμερικανών. Η Nestle North America προωθούσε το Nestle Pure Life ως το ιδανικό νερό για έγκυες και μητέρες σε γαλουχία λόγω της προέλευσης του από «ορεινές αγνές πηγές».

Στην πραγματικότητα το νερό προερχόταν από το δημόσιο δίκτυο ύδρευσης, το οποίο είχε υποστεί περεταίρω επεξεργασία. Στην ουσία, αγοράζοντας το μεταλλικό νερό της εταιρείας, ο καταναλωτής αγόραζε το νερό της βρύσης, που πλέον είχε υποστεί περισσότερη χημική επεξεργασία και στοίχιζε 1900 φορές ακριβότερα από την τιμή του δικτύου.

Σοβαρές παραλήψεις

Μπορεί η περίπτωση αυτή να είναι σχετικά ανώδυνη, η βιομηχανία όμως είναι υπόλογη για σοβαρές παραλείψεις που θέτουν σε κίνδυνο την δημόσια υγεία. Το 2008, το μεταλλικό νερό της εταιρείας Wall mart , Sam’s choice, με χιλιάδες πωλήσεις στις ΗΠΑ, βρέθηκε σε έλεγχο να περιέχει τριαλομεθάνιο, ένα καρκινογόνο υποπροϊόν του χλωρίου, σε ποσότητες πολύ ανώτερες από τα επιτρεπτά όρια. Έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα σε 10 γνωστές μάρκες μεταλλικού νερού (τα ονόματα των οποίων δεν αποκαλύφθηκαν) έδειξε ότι το νερό περιείχε τις ίδιες ρυπογόνες ουσίες με το νερό της βρύσης καθώς και μεγάλη ποσότητα βαρέων μετάλλων και ραδιενεργών ισοτόπων.

Το 2004 σε έλεγχο που διενεργήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία το εμφιαλωμένο νερό Dasani της Coca Cola, βρέθηκε να περιέχει υψηλές συγκεντρώσεις βρωμίου. Η Coca Cola, ευθύνεται επίσης για την καταστροφή και την αποξήρανση των πηγαδιών της επαρχίας Kerala στην Νότια Ινδία, όπου και διατηρεί 52 εργοστάσια εμφιαλώσεως. Ειρωνεία, για μια εταιρεία που έχει ως σλόγκαν των διαφημίσεων της την έκφραση «άκου τη δίψα σου».

Το 2007 έλεγχοι που πραγματοποιήθηκαν στην Ιρλανδία σε 3 γνωστές μάρκες εμφιαλωμένου νερού, έδειξαν πως τα δείγματα ήταν μολυσμένα με επικίνδυνα βακτήρια, μεταξύ των οποίων και το E. Coli. Τα αποτελέσματα των ελέγχων κρατήθηκαν μυστικά για πάνω από ένα χρόνο και τα ονόματα των εταιρειών δεν αποκαλύφθηκαν ποτέ. Στο μεταξύ, η κατανάλωση μεταλλικού νερού στην Ιρλανδία αγγίζει ετησίως τα 193 εκατομμύρια λίτρα ανά άτομο.

Η κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού κρύβει ακόμα έναν περιβαλλοντικό και κοινωνικό κίνδυνο. Η εμπορική εκμετάλλευση των πηγών και των ποταμών από τις εταιρείες στερεί πολύτιμο νερό που θα μπορούσε να διανεμηθεί δωρεάν μέσα από το δημόσιο δίκτυο.

Το νερό ιδιωτικοποιείται, γίνεται εμπορεύσιμο αγαθό και κοστολογείται ενώ τα αποθέματα μειώνονται παγκοσμίως. Οι μόνοι κερδισμένοι είναι οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες για το κέρδος των οποίων γινόμαστε όλοι τα εξιλαστήρια θύματα.

Φραγκίσκα Μεγαλούδη

Διαβάστε περισσότερα... »

ΔΕΗ: μετά το χαράτσι πλακώνουν και αυξήσεις

Πηγή: Eλευθεροτυπία



Μεγάλες αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ, που εκτιμάται ότι θα ξεπεράσουν μεσοσταθμικά το 10-13% και θα είναι αρκετά υψηλότερες για τους μικρομεσαίους καταναλωτές, ετοιμάζεται να εγκρίνει η κυβέρνηση για το 2012.

Σύμφωνα με πηγές του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, οι αυξήσεις θα κυμανθούν σε διψήφια ποσοστά, ενώ θα γίνουν πιθανότατα σε δύο δόσεις, μία στο πρώτο εξάμηνο και μία στο δεύτερο, ώστε να μην... «πέσουν βαριές» στους καταναλωτές, που την ίδια περίοδο θα πληρώνουν σε δόσεις τα χαράτσια για το τέλος ακινήτων.

Τα νοικοκυριά που καταναλώνουν μέχρι και 3.000 κιλοβατώρες θα δουν τους ήδη φουσκωμένους λογαριασμούς τους να επιβαρύνονται με τουλάχιστον 20-30 ευρώ ανά τετράμηνο, ανάλογα με την κατανάλωση. Ανάλογες αυξήσεις θα υποστούν και όσοι είναι ενταγμένοι στο Κοινωνικό Οικιακό Τιμολόγιο της ΔΕΗ, με τη διαφορά ότι οι χρεώσεις τους θα παραμείνουν 20-30% χαμηλότερες.

Στο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας πανηγυρίζουν πάντως ότι οι σχεδιαζόμενες αυξήσεις θα είναι... μικρές συγκριτικά με αυτές που ζητεί από τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας η ΔΕΗ (19%) επικαλούμενη τα κοστολογικά της στοιχεία και οι οποίες αν «πέρναγαν» θα ανέβαζαν τους λογαριασμούς έως και 40%.

Και το 2013

Στην ουσία οι επικείμενες αυξήσεις στους λογαριασμούς της ΔΕΗ για το 2012 αποτελούν τη δεύτερη δόση των αναπροσαρμογών στις οποίες είναι δεσμευμένη μέσω του Μνημονίου να προχωρήσει η Ελλάδα με ορίζοντα το 2013, ώστε να καταργήσει τις σταυροειδείς επιδοτήσεις και τα τιμολόγια να διαμορφώνονται ανάλογα με το εκάστοτε κόστος παραγωγής. Υπό το πρίσμα αυτό αυξήσεις στο ρεύμα θα γίνουν και το 2013, οι οποίες ενδέχεται μάλιστα να είναι πολύ μεγαλύτερες, επειδή από εκείνη τη χρονιά η ΔΕΗ θα πρέπει να καταβάλει πάνω από 1 δισ. ευρώ για δικαιώματα ρύπων.

Σύμφωνα με εισηγήσεις της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας, δεν αποκλείεται μέσα στην επόμενη χρονιά να ενεργοποιηθεί και μηχανισμός σύνδεσης των τιμών με το κόστος παραγωγής της ΔΕΗ, ώστε τα τιμολόγια να αναπροσαρμόζονται αυτομάτως είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω κάθε 6μηνο.

Στο πλαίσιο της αναπροσαρμογής των τιμολογίων το υπουργείο Περιβάλλοντος εξετάζει σε συνεργασία με το υπουργείο Οικονομικών να αλλάξει τον τρόπο υπολογισμού του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο φυσικό αέριο.

Στο σφυρί και υδροηλεκτρικά

Στο μέτωπο της αποκρατικοποίησης της ΔΕΗ και του ανοίγματος της αγοράς ενέργειας, η τελική συμφωνία του υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας Γιώργου Παπακωνσταντίνου με τις Βρυξέλλες φαίνεται ότι συμπεριλαμβάνει και την πώληση υδροηλεκτρικών εργοστασίων της ΔΕΗ σε ιδιώτες. Υδροηλεκτρικά-«φιλέτα» της ΔΕΗ μαζί με τέσσερις λιγνιτικές μονάδες θα αποσχιστούν από το παραγωγικό χαρτοφυλάκιο της ΔΕΗ και θα πωληθούν σε μια νέα εταιρεία («μικρή ΔΕΗ»), η οποία με τη σειρά της θα μετοχοποιηθεί ή θα πωληθεί με διεθνή διαγωνιστική διαδικασία «πακέτο» σε ιδιώτες. Εχει συμφωνηθεί ποιες μονάδες θα πωληθούν καθώς και από πού θα προέλθει η ισχύς των συμφωνιών ανταλλαγής ενέργειας (σ.σ. πιθανόν Πτολεμαΐδα), αλλά θα ανακοινωθούν στις αρχές Δεκεμβρίου, ύστερα από έρευνα αγοράς, για να διαπιστωθεί το ενδιαφέρον των ιδιωτών επενδυτών. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ζητήσει την εκχώρηση δύο μονάδων από τη Βόρεια Ελλάδα (σ.σ. Αμύνταιο και Αγ. Δημήτριος), μία από το Νότο (Μεγαλόπολη) και μία σύγχρονη μονάδα, που δεν αποκλείεται να είναι η Φλώρινα.

Μέσα στον επόμενο μήνα θα προκηρυχθεί διαγωνισμός για την πώληση των ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ (πιθανόν «πακέτο»), ενώ τον Ιανουάριο για τα ΕΛ.ΠΕ.
Β. ΓΕΩΡΓΑΣ

Διαβάστε περισσότερα... »

Aπό το βιβλίο του Νίκου Μπογιόπουλου.

Πηγή:Ελληνοφρένεια

Το κείμενο που ακολουθεί περιέχεται στο βιβλίο του Νίκου Μπογιόπουλου με τίτλο «ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΗΛΙΘΙΕ
-Μια ευγενική απάντηση στους πραιτωριανούς των Μνημονίων»,
που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Διαβάζουμε (σελίδα 131):

«Ενα αποκαλυπτικό παράδειγμα για το τι κρύβεται πίσω από τον ορό "πολιτική δικτύωση", που χρησιμοποιείται για να περιγραφεί "κομψά" η διαπλοκή μεταξύ κεφαλαίου - αστικού πολιτικού συστήματος και εν γένει αστικού εποικοδομήματος, είναι το ακόλουθο που - σημειωτέον - δεν αφορά παρά ένα μόνο πρωταγωνιστή,

την Goldman Sachs:

Ολουσέκουν Αγκάνκα, υπουργός Οικονομίας της Νιγηρίας, διευθυντής υπηρεσίας επενδυτικών κεφαλαίων της Goldman Sachs.

Οτμαρ Ισινγκ, επικεφαλής οικονομολόγος της ΕΚΤ, διεθνής σύμβουλος της Goldman Sachs.

Μάριο Ντράγκι, διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας, διαδοχος του Τρισέ στην ΕΚΤ, αντιπρόεδρος της Goldman Sachs International για την Ευρώπη.

Μάριο Μόντι, επίτροπος της Κομισιόν (σσ: ο νέος κυβερνήτης της Ιταλίας), σύμβουλος διεθνών υποθέσεων της Goldman Sachs.

Πίτερ Σάδερλαντ, επίτροπος ανταγωνισμού της ΕΕ, πρόεδρος της GATT, πρόεδρος της Goldman Sachs International.

Ρομάνο Πρόντι, πρόεδρος της Κομισιόν, πρωθυπουργός της Ιταλίας, επικεφαλής του ιταλικού κρατικού ομίλου για τη βιομηχανική ανασυγκρότηση όταν συνέβη το σκάνδαλο της συγχώνευσης μεταξύ της γερμανικής Siemens και της ιταλικής STET με τη μεσολάβηση της Goldman Sachs.

Λόρδος Γκρίφιθς, σύμβουλος της Θάτσερ, αντιπρόεδρος της Goldman Sachs International.

Γκάβιν Ντέιβις, πρόεδρος του BBC, στέλεχος της Goldman Sachs, η σύζυγος του οποίου διετέλεσε εξ απορρήτων συνεργάτιδα του πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν.

Ντέιβιντ Κάμερον, πρωθυπουργός της Βρετανίας, ο αναθέτων τη μαζική πώληση εντόκων του βρετανικού Δημοσίου στην Goldman Sachs.

Τζον Κόρτζιν, κυβερνήτης του Νιου Τζέρσεϊ, πρόεδρος της Goldman Sachs.
Ρόμπερτ Ρούμπιν, υπουργός Οικονομικών του Κλίντον, αντιπρόεδρος της Goldman Sachs.

Τίμοθι Γκάιτνερ, υπουργός Οικονομικών του Ομπάμα, επιλέγει γενικό γραμματέα του υπουργείου τον Μαρκ Πάτερσον, λομπίστα της Goldman Sachs.

Τζόσουα Μπόλτεν, διευθυντής του γραφείου του Τζορτζ Μπους, ένας από τους πρώην της Goldman Sachs.

New York Times, εφημερίδα που εκδίδεται από τον όμιλο που έχει προσλάβει ως σύμβουλο την Goldman Sachs.

Χένρι Πόλσον, υπουργός Οικονομικών του Μπους, πρόεδρος της Goldman Sachs.

Σίντνεϊ Γουάινμπεργκ, ταμίας της προεκλογικής εκστρατείας του Αϊζενχάουερ το ΄52 και το ΄56, αφεντικό της Goldman Sachs, με δυο πόστα καπαρωμένα από ανθρώπους του στις κυβερνήσεις του Αϊκ, τις θέσεις του υπουργού Οικονομικών και του υπουργού Αμυνας.

Κατόπιν τέτοιας «κληρονομιάς», μάλλον δεν έχει άδικο ο νυν επικεφαλής της Goldman Sachs, ο Λόιντ Μπλανκφέιν, ο άνθρωπος που από το 2006 έως το 2010 εισέπραξε πάνω από 200 εκατ. δολάρια σε μπόνους, να δηλώνει:

"Δεν είμαι παρά ένας τραπεζίτης που κάνει το έργο του Θεού"»!

Διαβάστε περισσότερα... »

Το μοντέλο της Ισλανδίας δείχνει τον δρόμο

Πηγή: euro2day

Η Ισλανδία ήταν η πρώτη χώρα που καταστράφηκε από τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση. Η Lehman Brothers κατέρρευσε στις 15 Σεπτεμβρίου 2008. Στις 9 Οκτωβρίου οι τρεις μεγάλες τράπεζες της Ισλανδίας -Glitnir, Landesbanki και Kaupthing- κατέρρευσαν και αυτές.

Η βρετανική κυβέρνηση προχώρησε σε κατάσχεση της Landesbanki UK με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο, ενώ ο τότε πρωθυπουργός Gordon Brown απείλησε με κατάσχεση των ισλανδικών περιουσιακών στοιχείων στη Βρετανία. Στις 24 Οκτωβρίου η Ισλανδία έκλεισε συμφωνία με το ΔΝΤ.

Τι συνέβη στη χώρα είναι ολοφάνερο: Οι τράπεζές της έπαθαν αμόκ. Το 2007 τα ενεργητικά των 3 μεγαλύτερων τραπεζών ήταν 9 φορές μεγαλύτερα από το ΑΕΠ της χώρας. Για τον πλανήτη αυτές δεν ήταν πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν. Για την Ισλανδία όμως ήταν πολύ μεγάλες για να σωθούν. Ο συνδυασμός αυτός είχε ευτυχές αποτέλεσμα.

Όπως δήλωσε η νυν πρωθυπουργός Jóhanna Sigurðardóttir, σε πρόσφατο συνέδριο, «εν τέλει… το μεγαλύτερο κομμάτι στην τραπεζική κατάρρευση το επωμίστηκαν οι ξένοι πιστωτές… Δεν υπήρχε άλλη λύση, ούτε άλλη επιλογή, δεδομένου ότι τα ενεργητικά τους ήταν 10πλάσια του ΑΕΠ».

Ο κ. Árni Páll Árnason, υπουργός Οικονομικών, εξήγησε τι ακριβώς συνέβη: «Πρώτον, οι κάτοχοι καταθέσεων έλαβαν προτεραιότητα έναντι των κατόχων ομολόγων των τραπεζών. Δεύτερον, όλα τα εγχώρια ενεργητικά μεταφέρθηκαν, μαζί με τις καταθέσεις, σε νέες τράπεζες με 'ορθή' αξία.

Οι νέες τράπεζες, που κεφαλαιοποιήθηκαν από το κράτος, τότε ανέλαβαν τον ρόλο των παλαιών τραπεζών στο σύστημα πληρωμών. Οι διεθνείς επιχειρήσεις των παλαιών τραπεζών, όμως,τέθηκαν προς ρευστοποίηση με τακτικές διαδικασίες χρεοκοπίας. Μέσα από τη διαδικασία,το σύστημα συρρικνώθηκε από τις 10 φορές έναντι του ΑΕΠ στις δύο φορές».

Η αντιπαράθεση με όσα συνέβησαν αλλού, και ειδικά στην Ιρλανδία, είναι εμφανέστατη. Η Ισλανδία άφησε τους πιστωτές των τραπεζών ξεκρέμαστους. Ευτυχώς γι’ αυτήν!

Υπάρχουν δύο ακόμη ιδιαίτερα στοιχεία στην ισλανδική υπόθεση: Πρώτον, σε αντίθεση με την Εσθονία, τη Λετονία, ή τα μέλη της ευρωζώνης, το νόμισμα έχασε σχεδόν τη μισή από την προ της κρίσης αξία του έναντι του ευρώ. Δεύτερον, για να περιορίσει την κατάρρευση η κυβέρνηση επέβαλε συναλλαγματικούς ελέγχους.

Πόσο καλή ήταν η εμφάνιση της Ισλανδίας τα τρία τελευταία χρόνια; Πολύ καλή, είναι η απάντηση.

Όπως ανέφερε ο κ. Paul Krugman, του Πανεπιστημίου του Πρίστον (“A Song of Ice and Ire: Iceland in context”), το ποσοστό της ανεργίας παρέμεινε συγκριτικά με άλλες χώρες που υπέστησαν κρίση χαμηλό, κάτω από το 10%. Η ανεργία μειώθηκε σε ποσοστό διπλάσιο από αυτό της Ιρλανδίας και οι καθαρές εξαγωγές της Ισλανδίας κατέκτησαν το 40% του ΑΕΠ μέσα σε δύο χρόνια, μέγεθος διπλάσιο από το ιρλανδικό.

Ο κ. Krugman σημειώνει επίσης ότι η αποκαλούμενη εσωτερική υποτίμηση, δηλαδή η μεγάλη πτώση στους ονομαστικούς μισθούς, δεν συνέβη, τουλάχιστον όχι βραχυπρόθεσμα. Έγινε μια απαραίτητη εφάπαξ προσαρμογή στους ισλανδικούς μισθούς, ως αποτέλεσμα της υποτίμησης.

Η Ισλανδία κέρδισε πάρα πολλά με την άρνησή της να διασώσει τους πιστωτές των τραπεζών της. Το 2007, σύμφωνα με το ΔΝΤ, το καθαρό δημόσιο χρέος τόσο της Ισλανδίας όσο και της Ιρλανδίας ήταν 11% του ΑΕΠ (γεγονός που διαψεύδει όσους ισχυρίζονται ότι τις κρίσεις τις προκάλεσε η δημοσιονομική ανευθυνότητα και όχι η χρηματοπιστωτική ανευθυνότητα πολιτικών και εποπτών).

Το 2011 το καθαρό χρέος της Ισλανδίας έφτασε στο 67% του ΑΕΠ. Αυτό είναι άσχημο, όμως το χρέος της Ιρλανδίας προβλέπεται να φθάσει στο 107% του ΑΕΠ το 2013.

Σύμφωνα με το ΔΝΤ, η Ισλανδία θα αναπτυχθεί 2,5% φέτος και το ίδιο το 2012. Εξίσου σημαντική ήταν η επιτυχία της διασποράς του κοινωνικού κόστους της τεράστιας κρίσης όσον αφορά όχι μόνο την απασχόληση και την ανεργία αλλά και τη διανομή του εισοδήματος, όπως σημείωσε ο κ. Stefán Ólafsson του Πανεπιστημίου της Ισλανδίας σε συνέδριο.

Οπωσδήποτε η Ισλανδία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει μεγάλες προκλήσεις: να διασφαλίσει τηνανάπτυξη και να πείσει τους Ισλανδούς ότι θα έχουν μέλλον αν παραμείνουν στη χώρα. Η Ισλανδία παραμένει πλούσια. Έχει υποστεί πλήγματα, αλλά με τους πόρους που διαθέτει δεν ανησυχώ. Η δωρεάν ενέργεια είναι μεγάλο προσόν. Η Ισλανδία είναι και θα παραμείνει μια μικρή, πλούσια χώρα.

Θα πρέπει επίσης να ολοκληρώσει την αναδιοργάνωση των εγχώριων ιδιωτικών χρεών και των τραπεζών, καθώς επίσης να αντιμετωπίσει το ζήτημα των νομισματικών και συναλλαγματικών ελέγχων.

Ασχέτως όμως από τις αμφιβολίες για το μέλλον της, όσα συνέβησαν μπορούν να μας διδάξουν τουλάχιστον τέσσερα μαθήματα:

1. Είναι πολύ σημαντικό οι χώρες με μεγάλες διεθνείς τράπεζες, συγκριτικά με το ΑΕΠ, να μπορούν να διαχωρίσουν τις εγχώριες δραστηριότητές τους από τις διεθνείς και, αν είναι εφικτό, να αφήσουν τις δεύτερες να καταρρεύσουν.
Ακόμη πιο σημαντικό, όμως, είναι να διασφαλιστεί ότι το κρατικό αξιόχρεο δεν θα θυσιαστεί ποτέ για χάρη των πιστωτών των τραπεζών. Η Ισλανδία αξίζει συγχαρητήρια που γλίτωσε την ιρλανδική ανοησία. Η βρετανική κυβέρνηση πρέπει να καταδικαστεί που θέλησε να βάλει τέτοια θηλιά στον λαιμό της Ισλανδίας.

2. Το να έχει ένα κράτος το δικό του νόμισμα είναι πολύ χρήσιμο όταν τα πράγματα αγριεύουν πάρα πολύ, ακόμη κι αν έχει ένα νόμισμα κι ένα σύστημα με τόσο φτωχή διαχείριση όσο η Ισλανδία. Η νομισματική κατάρρευση είναι η απλή εναλλακτική στην επαναδιαπραγμάτευση εκατομμυρίων συμβολαίων. Το ισοζύγιο συναλλαγών της Ισλανδίας γύρισε από έλλειμμα 28% του ΑΕΠ το 2008 σε μικρό πλεόνασμα φέτος. Η κύρια αιτία ήταν η διολίσθηση 30% στην εγχώρια αγοραστική δύναμη κυρίως λόγω της υποτίμησης.

3. Το ερώτημα πώς μπορεί μια μικρή ανοιχτή οικονομία να διαχειριστεί τις σχέσεις της με τα διεθνή χρηματοπιστωτικά και νομισματικά συστήματα παραμένει αναπάντητο. Το ίδιο το ΔΝΤ θα πρέπει να του δώσει πολύ μεγαλύτερη σημασία.

4. Η πλέον απαράδεκτη επίπτωση της κρίσης σε όλο τον πλανήτη είναι ότι εκείνοι που με την ανευθυνότητά τους προκάλεσαν το χάος έχουν γλιτώσει χωρίς να λογοδοτήσουν καν, ενώ οι αθώοι την πληρώνουν άγρια. Στην περίπτωση της Ισλανδίας, οι ένοχοι τη γλίτωσαν σχεδόν εντελώς, αλλά τουλάχιστον έγινε μια προσπάθεια να προστατευτούν και οι αθώοι. Σίγουρα, υπάρχει έντονο αίσθημα αδικίας.

Η οικονομία της αγοράς δεν θα επιβιώσει αν γίνει η ρακέτα στα χέρια ενός συγκριτικά μικρού αριθμού insiders εναντίον των συμφερόντων του τεράστιου αριθμού των outsiders. Αυτό συνέβη στην Ισλανδία. Όπως δήλωσε ο κ. Simon Johnson του Massachusetts Institute of Technology, η απειλή δεν υπάρχει μόνο εναντίον της Ισλανδίας. Συμβαίνει παντού…


ΠΗΓΗ: FT.com

Διαβάστε περισσότερα... »

Λευτεριά στον Γ.Ψαριανό!

Πηγή:Ελληνοφρένεια

Η κρίση είναι ευκαιρία. Ευκαιρία, να ξεκαθαρίσουμε, ποιοι είμαστε και με ποιούς πάμε.

Άκουγα τον Γρηγόρη Ψαριανό, βουλευτή της Δημοκρατικής Αριστεράς, της περίπου Αριστεράς και του περίπου ΠΑΣΟΚ, δηλαδή, να κατηγορεί την παραδοσιακή Αριστερά που δεν συμμετέχει, στην κυβέρνηση κατοχής, Παπαδήμου, να λέει ότι η Αριστερά γεννάει φασίστες, και να πιστεύει ότι η σωτηρία, του τόπου θα έρθει από μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ (!!!), ΝΔ (!!!) και ΔΗΜΑΡ.

Αφού επαναλάβω τον γνωστό πλεονασμό, ότι όλοι είμαστε ελεύθεροι να λέμε την άποψή μας, ότι αυτό είναι πολύ ωραίο, όπως ωραίο είναι να «πλακωνόμαστε ιδεολογικά», μπλα μπλα, μπλα. Θα επισημάνω τα εξής:

Αριστεροί, δεν είναι όλοι, και αριστερά δεν είναι τα πάντα. (ΕΥΤΥΧΩΣ). Πολύ περισσότερο αριστερός δεν είναι όποιος δηλώνει αριστερός. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, κάποιος αριστερός να ζητά κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΔΗΜΑΡ και λοιπών δυνάμεων, για να εφαρμόσει το μεγαλύτερο, σκληρότερο και πιο άδικο πακέτο λιτότητας που έχει εφαρμοστεί, ποτέ, στο λαό.

Ο γνήσιος Αριστερός, δεν θέτει θέμα για το ποιος θα εφαρμόσει τα μέτρα, αλλά για το αν είναι σωστά και δίκαια τα μέτρα, ή ακόμη και αν χρειάζονται μέτρα, ή αν χρειάζεται να τους πάρουμε τα μέτρα.

Πέρα όμως από αριστερές και δεξιές προσεγγίσεις, κανείς λογικός άνθρωπος δεν ελπίζει ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, που αποδεδειγμένα κατέστρεψαν τον τόπο, είναι ικανά να τον σώσουν. Αυτό το ξέρουν και οι πέτρες (αριστερές και δεξιές). Πέρα δηλαδή από ιδεολογική σκοπιά, τίθεται ένα θέμα λογικής σκοπιάς…

Δεν είναι απαραίτητο να είναι κάποιος αριστερός. Ίσα ίσα, στην σημερινή εποχή, δεν είναι καν μόδα. Γουστάρεις Ευρώπη, Ευρώ, Κέρδος, Εκμετάλλευση, Ανισότητα. Δικαίωμά σου. Αλλά βγες και πέστο καθαρά. Μην μας ζαλίζεις με τα κόμπλεξ και τις ενοχές σου. Σου αρέσει ο Βορίδης, και γοητεύεσαι από την μετάλλαξή του. Δεν είναι κακό. Αλλά βγες και πέστο καθαρά. Θέλεις κυβερνητική καρέκλα. Είναι κακό, αλλά βγες και πες το καθαρά. Μην μυξοκλαίς, που σε άφησαν απέξω.

Και όπως και να έχει πιστεύω, ότι όλες οι προσεγγίσεις και οι απόψεις έχουν κάτι χρήσιμο, μέσα τους. Αλλά θα πρέπει να συμφωνήσουμε, ότι στις σημερινές συνθήκες, πραγματικά ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ, είναι αυτός που ψάχνει λύση, έξω από την συγκεκριμένη Ευρώπη, έξω από τους οίκους αξιολόγησης. Έξω από την παντοκρατορία των τραπεζών, και τον πολυεθνικών. Έξω από την λογική του κέρδους, που τα μετατρέπει όλα σε αριθμούς και ποσότητα.

Ο πραγματικός αριστερός, με την δράση του και τις ομιλίες του στον δημόσιο λόγο, αναζητά και απαιτεί, αξίες, όπως αλληλεγγύη, συντροφικότητα, μαχητικότητα, μετριοφροσύνη, σύνεση, ασυμβίβαστο πνεύμα. Δεν ερωτοτροπεί με την ατάκα, και το 5λεπτο της δημοσιότητας.

Δεν είναι πρωταγωνιστής σε κυριακάτικη εκπομπή του Μεγάλου καναλιού, αλλά στην καθημερινή βάση του μεγάλου καζανιού, που είναι η κοινωνία.

Ο πραγματικός αριστερός είναι οραματιστής, το όραμα του οποίου δεν χωράει σε κανένα σάπιο ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ, σε κανένα χουντικό ενδοτικό κυβερνητικό κατασκεύασμα.

Και κυρίως, ο πραγματικός αριστερός, δεν μπορεί να είναι ρεαλιστής.

Θύμιος Κ.

Διαβάστε περισσότερα... »

«Η Ελλάδα να κάνει αθέτηση πληρωμών»

Πηγή:Eλευθεροτυπία

ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ Καθηγητή Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.


Ζήτημα εβδομάδων θεωρεί τη διάλυση της ευρωζώνης ο καθηγητής Κ. Λαπαβίτσας και προτείνει ως μόνη εναλλακτική λύση την αθέτηση πληρωμών και έξοδο από την ΟΝΕ. Αναλυτικά


ΕΡΩΤΗΣΗ: Βρισκόμαστε μπροστά στη διάλυση της ευρωζώνης;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η διαδικασία διάλυσης είναι ήδη πολύ προχωρημένη. Η ΟΝΕ πάσχει από τεράστιες ανισορροπίες, όπου τα πλεονάσματα του κέντρου, κυρίως της Γερμανίας, αντιστοιχούν με ελλείμματα της περιφέρειας. Το χρέος που πνίγει την περιφέρεια είναι απόρροια αυτών των ανισορροπιών. Η λιτότητα κάνει τα πράγματα χειρότερα γιατί φέρνει ύφεση. Ακόμη και τα κράτη του κέντρου θα έχουν πλέον μεγάλα προβλήματα στην εξυπηρέτηση του χρέους τους. Για το λόγο αυτό οι χρηματοπιστωτικές αγορές ξεφορτώνονται τα ομόλογα άλλων χωρών και αγοράζουν γερμανικά που τα θεωρούν τα μόνα ασφαλή. Τις πρόσφατες μέρες ανέβηκαν τα σπρεντ της Ιταλίας, της Ισπανίας, του Βελγίου, αλλά και της Γαλλίας. Οσο ανεβαίνουν τα σπρεντ, τόσο ευνοείται η κερδοσκοπία και στην ουσία καταρρέει η αγορά κρατικών ομολόγων της Ευρώπης. Αν συνεχιστεί αυτή η πορεία, η διάλυση είναι θέμα εβδομάδων.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Οι τράπεζες κέντρου και περιφέρειας που είναι εκτεθειμένες στο κρατικό χρέος. Στην πρώτη γραμμή βρίσκονται οι γαλλικές τράπεζες, που και μόνο η έκθεσή τους στα ιταλικά ομόλογα ίσως να ξεπερνάει τα 300 δισ. Πιθανή καταρρεύση των τραπεζών θα μας οδηγήσει σε πανευρωπαϊκή κρίση χωρίς προηγούμενο.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Υπάρχει τρόπος θεσμικής παρέμβασης για διάσωση του ευρώ; Είναι δυνατή μια παρεμβατική κεϊνσιανή πολιτική;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ο μόνος διαθέσιμος μηχανισμός είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που ήδη παρεμβαίνει αγοράζοντας ιταλικά και ισπανικά ομόλογα. Πιέζεται να γιγαντώσει τις αγορές της διαθέτοντας ίσως και πάνω από 2 τρισ. και υπερδιπλασιάζοντας τον ισολογισμό της. Αντιδρά όμως η Γερμανία που έχει σοβαρούς λόγους από τη δική της σκοπιά. Πρώτον, η παρέμβαση της ΕΚΤ θα ήταν απλώς παράταση χρόνου που από μόνη της δεν θα μπορούσε να λύσει τις βασικές ανισορροπίες της ΟΝΕ. Δεύτερον, ο δανεισμός θα έθετε σε κίνδυνο την αξιοπιστία της ΕΚΤ και άρα το ίδιο το ευρώ. Κεϊνσιανή λύση είναι εξαιρετικά δύσκολη διότι το ευρώ φτιάχτηκε για να προωθήσει τα συμφέροντα των μεγάλων τραπεζών, των μεγάλων επιχειρήσεων και των χωρών του κέντρου. Αν υπάρξει δομική λύση, αυτή θα έχει «γερμανικά» χαρακτηριστικά, δηλαδή δημοσιονομικό έλεγχο από το Βερολίνο, κυρώσεις για τους «άτακτους» και τεράστια πίεση στους εργαζόμενους για να ανεβεί η ανταγωνιστικότητα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε κάνει αθέτηση πληρωμών στο δημόσιο χρέος και έξοδο από την ΟΝΕ με δικιά της πρωτοβουλία και συντεταγμένα ήδη από τις αρχές του 2010. Θα είχαμε αποφύγει την τραγική καταστροφή που ζούμε από το μνημόνιο και μετά, με συρρίκνωση του ΑΕΠ ίσως και 7% μόνο το 2011, επίσημη ανεργία πάνω από 18%, απόλυτη κατάρρευση των επενδύσεων και δημόσιο χρέος εκτός ελέγχου. Δεν βλέπω τι θα αλλάξει με τη νέα κυβέρνηση, αφού ο κ. Παπαδήμος δήλωσε ξεκάθαρα ότι θα ακολουθήσει την ίδια πολιτική. Πρόκειται για κοινωνική και εθνική αυτοχειρία. Η Ελλάδα θα φτάσει και πάλι στην αθέτηση πληρωμών και την έξοδο από την ΟΝΕ, αλλά με γονατισμένη οικονομία και διαλυμένη κοινωνία. Είναι ανάγκη να υπάρξει μετωπική συστράτευση, με παράλληλη κοινωνική αλλαγή υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, για να αποφευχθεί η καταστροφή.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιοι είναι οι κίνδυνοι αυτής της επιλογής;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Υπάρχουν τρεις μεγάλοι κίνδυνοι, όλοι αντιμετωπίσιμοι. Πρώτον, εμφάνιση τραπεζικής κρίσης κυρίως λόγω της αθέτησης πληρωμών. Να σημειωθεί ότι και με τη σημερινή πολιτική οι ελληνικές τράπεζες είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένες και ίσως βρεθούν σε ξένα χέρια. Η λύση είναι να περάσουν σε δημόσια ιδιοκτησία. Η τελική κατάληξη πρέπει να είναι μικρότερες τράπεζες, εστιασμένες στην εγχώρια οικονομία, που θα στηρίζουν την παραγωγή και την απασχόληση. Δεύτερον, κρίση νομισματικής κυκλοφορίας λόγω της αλλαγής νομίσματος. Παρά τα όσα έχουν ακουστεί, πρόκειται για το μικρότερο από τα προβλήματα. Η αλλαγή πρέπει να γίνει ξαφνικά και γρήγορα, με δημόσια εγγύηση των καταθέσεων. Αν το κράτος δείξει αποφασιστικότητα, η κυκλοφορία θα προσαρμοστεί σύντομα. Προσφέρει επίσης τη δυνατότητα αναδιανεμητικής πολιτικής διότι η αλλαγή στη νέα δραχμή μπορεί να γίνει με ευνοϊκότερους όρους για τους μικροκαταθέτες. Τρίτον, συναλλαγματική κρίση διότι η νέα δραχμή θα υποτιμηθεί. Βραχυπρόθεσμα θα υπάρξουν δυσκολίες στα καύσιμα, στα τρόφιμα, στα φάρμακα. Θα χρειαστεί να γίνουν διμερείς συμφωνίες και να εφαρμοστούν διοικητικά μέτρα για να στηριχτούν τα φτωχότερα στρώματα. Μεσοπρόθεσμα το αποτέλεσμα θα είναι θετικό διότι θα πάρει ανάσα η εγχώρια παραγωγή και θα τονωθούν οι εξαγωγές. Το λαϊκό εισόδημα θα μειωθεί διότι θα ακριβύνουν τα εισαγόμενα, όπως τα αυτοκίνητα, αλλά και θα βελτιωθεί διότι θα φτηνύνουν εγχώρια προϊόντα, όπως τα τρόφιμα. Το μεγάλο κέρδος θα είναι η δυνατότητα να προστατευτεί η απασχόληση, αφού θα γίνει ανάκτηση κυριαρχίας στην οικονομική πολιτική.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Δεν θα είναι απομονωμένη και αδύναμη εκτός ευρώ η Ελλάδα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Κάθε άλλο. Η Ελλάδα μπορεί να παραμείνει ανοιχτή χώρα, με λιγότερη ανισότητα και βελτίωση του εισοδήματος, χωρίς τον χυδαίο νεοπλουτισμό της εποχής του ευρώ. Τα λαϊκά και εργατικά στρώματα μπορούν να προστατεύσουν την εθνική κυριαρχία και να ξαναδώσουν αξιοπρέπεια στον ελληνικό λαό. Πάνω απ' όλα, μπορούν να υπερασπιστούν τη δημοκρατία που πλέον καταρρακώνεται μέσα στην ΟΝΕ. Οσο γρηγορότερα γίνει η αλλαγή τόσο το καλύτερο για όλους μας.

Διαβάστε περισσότερα... »

Πού οδηγεί η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου και η εναλλακτική της λύση

Πηγή: Ελευθεροτυπία

ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΣΚΑΠΕΡΔΑΣ Καθηγητής Οικονομικών University of California, Irvine.


Η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, που η νέα κυβέρνηση έχει ως αρχικό σκοπό να επικυρώσει, θα διαιωνίσει τις υφιστάμενες συνταγές της τρόικας.


Αν και οι λεπτομέρειες της συμφωνίας δεν είναι ακόμη γνωστές, αν κρίνουμε από τον τρόπο που υπολογίστηκε το «κούρεμα» της συμφωνίας του Ιουλίου, όλες οι ενδείξεις είναι πως το χρέος θα μειωθεί ελάχιστα και θα είναι μακροπρόθεσμα εξοντωτικό.

Επιπλέον, τα νέα ομόλογα θα διέπονται από το αγγλικό δίκαιο, αντί του ελληνικού δικαίου που τώρα διέπει τα περισσότερα ομόλογα που έχουν εκδοθεί πριν από το 2010. Αυτό σημαίνει πως θα είναι πολύ πιο δύσκολο να αθετηθεί το καινούριο χρέος σε σχέση με το παλιό. Επίσης, αν αργότερα η Ελλάδα φύγει από την ευρωζώνη αφού πρώτα επικυρώσει τη συμφωνία, θα είναι πολύ πιο δύσκολο ν'αλλάξουν τα καινούρια χρέη από ευρώ σε δραχμές απ' ό,τι αν τα χρέη συνέχιζαν να διέπονται από το ελληνικό δίκαιο.

Η συνεχιζόμενη πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης είναι γνωστό πως οδηγεί σε ύφεση με υψηλή ανεργία που κρατάει χρόνια. Η παρούσα εμπειρία της Ελλάδας στην ευρωζώνη είναι παρόμοια με αυτήν της Μεγάλης Βρετανίας μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο όταν η στερλίνα επέστρεψε με βάναυσο τρόπο στην προ του πολέμου ισοτιμία του Χρυσού Κανόνα. Κι όμως όλοι οι κόποι, όπως είχε προειδοποιήσει ο Κέινς, πήγαν χαμένοι, καθώς η χώρα χρειάστηκε να εγκαταλείψει ξανά τον Χρυσό Κανόνα μετά το Κραχ. Ενα βασικό στοιχείο που κάνει την εσωτερική υποτίμηση πολύ δύσκολη είναι πως, καθώς μισθοί και τιμές πέφτουν, η αξία των χρεών δεν προσαρμόζεται. Αυτό κάνει τα χρέη ακόμη πιο δυσβάστακτα, οδηγώντας σε μεγαλύτερες μειώσεις στην κατανάλωση και σε αθέτηση πληρωμών, τα οποία με τη σειρά τους οδηγούν σε περιστολή των πιστώσεων, περαιτέρω συρρίκνωση της οικονομικής δραστηριότητας και αύξηση της ανεργίας. Επειτα, ο κύκλος επαναλαμβάνεται.

Η λιτότητα και οι περικοπές των εισοδημάτων θα συνεχιστούν, με περαιτέρω αύξηση της ανεργίας και το τέλος της κατηφόρας να μην είναι ορατό. Οι νέοι, οι εξειδικευμένοι και όσοι μπορέσουν να βρουν εργασία στο εξωτερικό θα μεταναστεύσουν. Ετσι, τα πιο παραγωγικά τμήματα της κοινωνίας θα σταματήσουν να συνεισφέρουν, μειώνοντας κι άλλο τους φόρους και ασκώντας πρόσθετη πίεση στα δημόσια οικονομικά, στις συντάξεις και στις κοινωνικές υπηρεσίες.

Λόγω των πολλών επισφαλών δανείων, οι ελληνικές τράπεζες πρώτα θα εθνικοποιηθούν και ύστερα θα πουληθούν σε ιδιώτες. Αυτοί οι ιδιώτες πιθανότατα θα είναι ξένοι, χωρίς τους δεσμούς εκείνους που κάνουν τις τράπεζες να ανταποκρίνονται στις τοπικές ανάγκες.

Η συνεχιζόμενη μείωση του εισοδήματος της χώρας δεν θα ελαφρύνει το βάρος του δημόσιου χρέους. Για να διασφαλίσουν τη συμμόρφωση, ευρωπαίοι αξιωματούχοι θα αναλάβουν τις θέσεις κλειδιά στον δημοσιονομικό μηχανισμό της χώρας. Ολες οι σημαντικές αποφάσεις που αφορούν τον ελληνικό λαό θα παίρνονται εκτός Ελλάδος. Στη χώρα θα υπάρχει μια επίφαση μόνο δημοκρατίας και εθνικής κυριαρχίας. Αυτό, πάντως είναι το ειρηνικό σενάριο, που αγνοεί τις συνέπειες που συνήθως έχει μια παρατεταμένη έλλειψη κυβερνητικής νομιμοποίησης: κοινωνικό χάος, άνθηση μαφιόζικων συμμοριών αλλά ίσως και κινήματα αντίστασης.

Επομένως, το σενάριο της επικύρωσης της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου οδηγεί σε οικονομική, δημογραφική, κοινωνική και εθνική καταστροφή.

Εν αντιθέσει προς την κυρίαρχη άποψη στα ελληνικά ΜΜΕ, πολλοί ξένοι ανεξάρτητοι οικονομόλογοι και παρατηρητές θεωρούν πως υπάρχει εναλλακτική λύση, που είναι μακροπρόθεσμα πολύ καλύτερη: η αθέτηση πληρωμών και η έξοδος από την ευρωζώνη.

Μια αθέτηση πληρωμών με ελληνική πρωτοβουλία θα κάνει τη χώρα ενεργό συμμέτοχο στις διαπραγματεύσεις για το χρέος, αντί να είναι υπόθεση ιδιωτικών συζητήσεων ανάμεσα στη γερμανίδα καγκελάριο και τον γάλλο πρόεδρο. Μια τέτοια αθέτηση πληρωμών θα οδηγήσει σε ένα πιο βιώσιμο χρέος αλλά επίσης και σε πιθανή έξοδο από την ευρωζώνη.

Η έξοδος θα επιτρέψει να εναρμονιστεί η νομισματική πολιτική στις ανάγκες της χώρας. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό εν μέσω της οικονομικής ύφεσης στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, με τις πιστώσεις και τη ρευστότητα σοβαρά περιορισμένες, πλήττοντας βαριά τον ζωτικό τομέα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Η υποτίμηση του νέου νομίσματος θα βελτιώσει σημαντικά τη διεθνή ανταγωνιστικότητα. Ο τουρισμός και οι εξαγωγές θα τονωθούν και οι εισαγωγές θα μειωθούν και θα υποκατασταθούν εν μέρει από την εγχώρια παραγωγή. Τα αιτήματα των εμπόρων, των εργαζομένων και των επιχειρηματιών θα ακούγονται στην Αθήνα αντί (να μην ακούγονται) στη Φραγκφούρτη και στις Βρυξέλλες.

Επιπλέον, η ευρωζώνη πιθανότατα θα συρρικνωθεί και η Ελλάδα μάλλον θα φύγει έτσι κι αλλιώς αργότερα με χειρότερους όρους. Το κόστος και τα προβλήματα μιας εξόδου θα επικεντρωθούν στο βραχυπρόθεσμο διάστημα, αλλά ένας καλύτερος σχεδιασμός και συντονισμός θα μπορούσαν πραγματικά να κάνουν τη διαφορά κατά τη διάρκεια της μετάβασης.

Διαβάστε περισσότερα... »

Σωστο κι αυτο!

Πηγή:Ασημώνης

Διαβάστε περισσότερα... »

Σε κίνδυνο ερημοποίησης η περιοχή Μεσσαρά;

Πηγή:tvxs

Δεν χρειάζεται ούτε πανικός, ούτε όμως και εφησυχασμός, για τον κίνδυνο της ερημοποίησης που απειλεί την περιοχή της Μεσσαράς, τονίστηκε χθες από καθηγητές του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, παρουσιάζοντας τα αποτελέσματα της τετράχρονης έρευνας του προγράμματος DESIRE στην ενδοχώρα και το νότο σχετικά με το φαινόμενο, στα πλαίσια της ημερίδας που πραγματοποιήθηκε στην Αγία Βαρβάρα.

Οι επιστήμονες παρουσίασαν, επίσης, τρόπους αντιμετώπισης του φαινομένου, καλώντας την τοπική κοινωνία να σκύψει πάνω από το πρόβλημα, ενώ δεσμεύτηκαν πως μελλοντικά θα διοργανωθεί στο Δήμο Γόρτυνας μια παρεμφερή ημερίδα.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, δεν κινδυνεύει όλος ο νότος από τα ίδια φαινόμενα ερημοποίησης καθώς η ορεινή Μεσσαρά έχει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα που δημιουργείται από τις διαβρώσεις του εδάφους, κυρίως λόγω της υπερβόσκησης, ενώ στον αντίποδα ο κάμπος κινδυνεύει λόγω της υπεράντλησης των υδάτινων πόρων.

Όπως επισήμανε ο καθηγητής και πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για την καταπολέμηση της Ερημοποίησης Κώστας Κοσμάς θα πρέπει οι παραγωγοί να μην ψεκάζουν με ζιζανιοκτόνα και να επιλέγουν την καλλιέργεια του εδάφους, δηλαδή να μην κάνουν άροση, αν θέλουν να έχουν καλύτερη παραγωγή με μικρότερο κόστος και παράλληλα να προστατεύσουν και το περιβάλλον.

Επίσης, για τον εμπλουτισμό του υδροφόρου ορίζοντα οι επιστήμονες τόνισαν πως χρειάζεται συνετή διαχείριση του υπάρχοντος δυναμικού καθώς και διάφορα έργα όπως φράγματα.

Από την πλευρά του ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Γόρτυνας Ανδρέας Καραπανωγιώτης συνεχάρη της επιστημονική ομάδα για τη σημαντική, όπως την χαρακτήρισε, δουλειά της και τόνισε την ανάγκη να υπάρξει περιβαλλοντική συνείδηση από τους πολίτες προκειμένου να καταπολεμηθεί το πρόβλημα της ερημοποίησης.

Στην συνάντηση παραβρέθηκαν φορείς και πολίτες της περιοχής που ενημερώθηκαν για ένα φαινόμενο που απειλεί τις μελλοντικές γενιές, αφού κάθε χρόνο χάνονται παγκοσμίως 50-70 εκατομμύρια στρέμματα γης, εξαιτίας της ερημοποίησης

Διαβάστε περισσότερα... »

Ένα βίντεο άπειρα μηνύματα.....

Διαβάστε περισσότερα... »

Με το ευρώ η Γερμανία αύξησε το εμπορικό πλεόνασμά της κατά 265%

Πηγή:Ελευθεροτυπία

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΔΑΜΑ

Το δεύτερο πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα, ύψους 109 δισ. ευρώ, το οποίο δρομολογήθηκε μόλις τον Ιούλιο σε σύνοδο κορυφής της Ε.Ε., είναι ήδη παρωχημένο λόγω της εξέλιξης της κρίσης. Οι δοκιμαζόμενες οικονομίες καταρρέουν και οι λαοί πλήττονται από περικοπές μισθών και κοινωνικών παροχών. Οι τράπεζες, αντίθετα, θωρακίζονται ενάντια στις απώλειες, υποστηρίζει ο Μίκαελ Σλεχτ, μέλος της γερμανικής Βουλής, επικεφαλής οικονομολόγος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος Die Linke.

Ο Μίκαελ Σλεχτ μίλησε στη 10η Διάσκεψη του δικτύου συνδικαλιστών του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που πραγματοποιήθηκε στη ΓΣΕΕ το περασμένο Σάββατο.

Η Ελλάδα περιόρισε το αναπροσαρμοσμένο από τις κυκλικές διακυμάνσεις έλλειμμά της για το 2010 κατά 7,5%. Επιβλήθηκαν σκληρές περικοπές δαπανών που ανέρχονταν αρχικά στο 13% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Ο Μ. Σλεχτ λέει ότι ένα ανάλογο εγχείρημα στη Γερμανία θα σηματοδοτούσε περικοπές 300 δισ. ευρώ, τη διαγραφή δηλαδή ολόκληρου του προϋπολογισμού της Γερμανίας.

Μ' ένα... μολυβένιο σωσίβιο

Σύμφωνα με την Berenberg Bank, πρόκειται για τη «σκληρότερη δημοσιονομική προσαρμογή» στην ιστορία των δυτικών χωρών. Με ένα... μολυβένιο σωσίβιο, η Ελλάδα απειλείται με καταποντισμό, είπε χαρακτηριστικά.

Εξηγεί ότι το πραγματικό ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της Ελλάδας μειώθηκε το 2010 κατά 4,5%, ενώ το 2011 η ελληνική οικονομία θα συρρικνωθεί ακόμα περισσότερο, πάνω από 5%. Παρ' όλες τις περικοπές δαπανών, το χρέος συνεχίζει να αυξάνεται ασταμάτητα. Το 2010 το ελληνικό χρέος ήταν 329 δισ. ευρώ, ενώ το 2011 κινδυνεύει να ανέλθει στα 360 εκατομμύρια. Το επίπεδο του χρέους -ο λόγος του χρέους προς το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν- αυξάνεται το 2011 από το 110% σχεδόν στο 160%. Οι οικονομολόγοι το ονομάζουν «το παράδοξο της φειδούς».

Στην ομιλία του πρόσθεσε ότι «όταν οι άνθρωποι είναι χρεωμένοι μέχρι το λαιμό, δεν ρίχνουν χρήμα στην αγορά. Οι επιχειρήσεις, με τη σειρά τους, σταματούν τις επενδύσεις, εάν κλείσει και το κράτος τις στρόφιγγες, η οικονομία επισπεύδει την ελεύθερη πτώση της. Τα φορολογικά έσοδα του Δημοσίου μειώνονται, οι δαπάνες για την ανεργία αυξάνονται».

Υπενθύμισε ότι μέσα σε διάστημα μόλις ενός έτους, το επίσημο ποσοστό των ανέργων αυξήθηκε από 11% σε πάνω από 16% (Απρίλιος 2011) λόγω των υφιστάμενων μέτρων λιτότητας. Ενας στους τρεις νέους δεν έχει δουλειά, τη στιγμή που 65.000 επιχειρήσεις έχουν ήδη χρεοκοπήσει: «Κι όμως, η χώρα καλείται υπό αυτές τις συνθήκες να εξοικονομήσει 28 δισ. ευρώ επιπλέον ώς το 2015. Σειρά έχουν οι εκτεταμένες περικοπές θέσεων εργασίας στο δημόσιο τομέα. Στο πνεύμα αυτό, 83.000 δημόσιοι υπάλληλοι απολύθηκαν ήδη τους τελευταίους μήνες. Οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα μειώθηκαν ώς και 20% και 75 δημόσιοι φορείς θα συγχωνευτούν ή θα κλείσουν».

Επισήμανε δε ότι, ήδη πριν ξεσπάσει η κρίση, η Ελλάδα ήταν η χώρα με τη μεγαλύτερη μισθολογική ανισότητα στην Ευρώπη των 25. Γιατί το μισθολογικό επίπεδο της χώρας αντιστοιχούσε μόλις στο 73% του μέσου όρου της ευρωζώνης και το ένα τέταρτο των απασχολουμένων αμειβόταν με λιγότερα από 750 ευρώ το μήνα. Ο Ελληνας δάσκαλος με 15ετή υπηρεσία αμειβόταν 40% λιγότερο από τον Γερμανό συνάδελφό του και «οι μισθοί στο δημόσιο τομέα θα περισταλούν το 2011 κατά 800 εκατομμύρια ευρώ και κατά 660 εκατομμύρια το 2012. Ο μέσος μισθός θα μειωθεί κατά 17%».

Αποικία παρά το κούρεμα χρέους;

Προσεγγίζοντας το ερώτημα «Η Ελλάδα είναι αποικία παρά το κούρεμα χρέους;» λέει: «Τι κι αν η κυρίαρχη πολιτική αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η συνέχιση τέτοιων πολιτικών λιτότητας, ρεαλιστικά, είναι αποτυχημένη. Ο εκβιασμός της χώρας συνεχίζεται. Ακόμη και στην περίπτωση κουρέματος του χρέους, η Ελλάδα θα παραμείνει εξαρτημένη από μελλοντικές βοήθειες.

Κάτω από αυτές τις πιέσεις της τρόικας, η κυβέρνηση διαλύει το καθεστώς των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας, που ελέγχονται από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Μελλοντικά, οι συλλογικές συμβάσεις θα συνάπτονται ολοένα και περισσότερο με τη μορφή επιχειρησιακών συμβάσεων, ακόμη και χωρίς τη συμμετοχή των σωματείων. Ετσι καλλιεργείται ολοένα και περισσότερο ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργαζομένων και προωθούνται μαζικότερες μειώσεις μισθών.

Προσθέτοντας ότι επιπλέον η χώρα μας εξαναγκάστηκε να ξεπουλήσει και τη δημόσια περιουσία της, παρατηρεί: «Μέχρι το 2014 η χώρα θα πρέπει να αντλήσει από ιδιωτικοποιήσεις 35 δισ. ευρώ και 50 δισ. μέχρι τα τέλη του 2015. Μάλιστα, για την επίσπευση των ιδιωτικοποιήσεων συστάθηκε ιδιαίτερο ταμείο αποκρατικοποιήσεων, μια ελληνικού τύπου Treuhand. Ακόμα και ο πρόεδρος του γερμανικού σοσιαλιστικού κόμματος, Sigmar Gabriel, τάχθηκε υπέρ ενός τέτοιου μοντέλου».

Η σκανδαλώδης Treuhand

«Οι σκανδαλώδεις πρακτικές της Treuhand μετά την επανένωση της Ανατολικής και της Δυτικής Γερμανίας θα πρέπει ν' αποτελέσουν προμήνυμα της Ιστορίας. Εκείνη την εποχή, πολλές επιχειρήσεις εξαγοράστηκαν από Δυτικούς επιχειρηματίες, οι οποίοι στη συνέχεια τις έκλεισαν για ν' απαλλαγούν από τον ανεπιθύμητο ανταγωνισμό. Τα διεθνή συμφέροντα όπως και οι αποικιοκρατικές δυνάμεις θα μπορούσαν έτσι να ελέγξουν το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας».

Ο Γερμανός βουλευτής καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «η ελληνική εθνική κυριαρχία συρρικνώνεται και πάλι δραματικά», προσθέτοντας ότι η πώληση δημόσιας περιουσίας υπό συνθήκες έκτακτης ανάγκης και υπό πίεση χρόνου δεν εξασφαλίζει δίκαιο αντίτιμο. Το ιδιωτικό κεφάλαιο θα μπορέσει έτσι να καρπωθεί βασικούς τομείς της ελληνικής οικονομίας σε εξευτελιστικές τιμές.

Υποστηρίζει επίσης ότι ήδη από τον Σεπτέμβριο, ήταν σαφές ότι το νέο χρηματοδοτικό πακέτο των 109 δισεκατομμυρίων για την Ελλάδα ήταν κατώτερο των περιστάσεων. Αλλά και για τις νέες αρμοδιότητες των EFSF απαιτούνται επιπλέον κεφάλαια. Η κατάσταση στην Ιταλία επιδεινώνεται τόσο ώστε η ΕΚΤ αναγκάζεται να τη στηρίξει αγοράζοντας μαζικά ιταλικά ομόλογα. Κι ενώ η διεύρυνση του EFSF είχε μόλις αποφασιστεί, γινόταν σαφές ότι και αυτός ο «μηχανισμός στήριξης» ήταν ανεπαρκής.

Πιστεύει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελεί η εμμονή στα ολέθρια προγράμματα περικοπών: «Προσκολλημένη σε αυτή τη μοιραία πολιτική είναι κυρίως η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ, η οποία επιθυμεί να επιβάλει το "γερμανικό δρόμο" στις κλονισμένες χώρες, δηλαδή την Ατζέντα 2010, και συνεπώς περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών».

Η κρίση δεν ανακόπτεται

Στην έκτακτη σύνοδο κορυφής, τέλη Οκτωβρίου, αποφασίστηκαν το λεγόμενο εθελοντικό κούρεμα του χρέους και η διεύρυνση του ταμείου διάσωσης στο 1 τρισ. ευρώ.

Σχετικά με το κούρεμα χρέους, ο Γερμανός οικονομολόγος διευκρινίζει ότι η χώρα μας, οι ιδιώτες επενδυτές και όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη «καλούνται» να «πραγματοποιήσουν εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων με ονομαστική μείωση 50%, με ορίζοντα υλοποίησης ώς τα τέλη του 2011».

Το εθελοντικό κούρεμα θα κόστιζε στις τράπεζες 100 δισ. ευρώ σε απαιτήσεις. Γι' αυτό το λόγο, οι μειωμένες κατά 50% απαιτήσεις θα τοκιστούν και θα παρασχεθούν εγγυήσεις από το EFSF ύψους 30 δισ. ευρώ. Τα χρήματα αυτά θα διατίθεται από το EFSF. Σύμφωνα με τον διαπραγματευτή του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου Τσαρλς Νταλάρα, η καγκελάριος Μέρκελ αύξησε με προσωπική πρωτοβουλία τις προσφερόμενες εγγυήσεις από τα 20 στα 30 δισ. ευρώ. Μόνον τότε συμφώνησαν οι τράπεζες.

Τονίζοντας ότι «ένα κούρεμα της τάξης τού 50% είναι δώρο προς τους επενδυτές», παρατηρεί πως η διαπραγμάτευση των δεκαετιών ελληνικών ομολόγων στην αγορά τον Οκτώβριο κυμαινόταν από 30% έως 40% της ονομαστικής τους αξίας. Παράλληλα, πολλές τράπεζες έχουν ήδη προβεί σε σημαντικές αποσβέσεις δεδομένου ότι μια σκληρή χρεοκοπία θα εγκυμονούσε σαφώς μεγαλύτερες απώλειες.

Τις ακριβείς λεπτομέρειες της συμφωνίας αυτής θα συνυπαγορεύσουν βέβαια οι αγορές. Αλλωστε, η συμμετοχή των πιστωτών πρέπει να είναι εθελοντική! Σε αντίθετη περίπτωση, οι αγορές θα εκλάμβαναν το γεγονός ως αδυναμία πληρωμής, ενεργοποιώντας τις συμβάσεις αντιστάθμισης πιστωτικού κινδύνου.

Αυτό θα πυροδοτούσε νέες απρόβλεπτες εξελίξεις στις χρηματαγορές. Ενα είναι σίγουρο: με την υλοποίηση του νέου καθεστώτος συμμετοχής των πιστωτών τον Ιανουάριο, η ευθύνη στην περίπτωση της Ελλάδας θα βαρύνει έπειτα αποκλειστικά τον Ελληνα φορολογούμενο.

Ο Γερμανός αριστερός βουλευτής μιλώντας για τη διεύρυνση του Ταμείου Διάσωσης παρατηρεί ότι τα 440 δισεκατομμύρια του EFSF πρόκειται να φουσκώσουν στο 1 τρισεκατομμύριο ευρώ -με χρηματοοικονομικά τεχνάσματα. Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, η γερμανική κυβέρνηση και η Ε.Ε. το έριξαν στον τζόγο στις χρηματαγορές. Για το εάν θα καταφέρουν να συγκεντρώσουν ένα τρισεκατομμύριο, το λόγο έχουν -όπως και στο τζόγο- τα άστρα. Από τα 440 δισεκατομμύρια του EFSF, δεδομένων των εξαγγελιών προς την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, καθώς και των επιπλέον 100 δισεκατομμυρίων προς την Ελλάδα, το διαθέσιμο υπόλοιπο για μόχλευση δεν ξεπερνά τα 250 δισ. ευρώ.

Καθώς λοιπόν τα κερδοσκοπικά παιχνίδια εναντίον της Ισπανίας -εξόχως δε εναντίον της Ιταλίας- γίνονται όλο και πιο απειλητικά, η δράση είναι αναγκαία. Από το καλοκαίρι η ΕΚΤ έχει ήδη δαπανήσει 110 δισ. ευρώ για την αγορά ιταλικών κρατικών ομολόγων. Μόνο το 2012, η Ιταλία καλείται να αναχρηματοδοτήσει 260 δισ. ευρώ επί του συνολικού χρέους 1,9 τρισεκατομμυρίων.

Μια διαφορετική πολιτική

Ενα επιτόκιο ύψους σχεδόν 6%, παρά την παρέμβαση της ΕΚΤ, θα οδηγούσε σε αισθητή αύξηση της επιβάρυνσης. Στην Ισπανία το 2012 λήγουν ομόλογα αξίας 120 δισεκατομμυρίων. Οι ανάγκες αναχρηματοδότησης του χρέους των δύο χωρών ώς το 2015 αποτιμώνται σε ένα τρισεκατομμύριο. Υπό αυτό το πρίσμα, παραμένει ανοιχτό εάν ο μηχανισμός στήριξης διαθέτει επαρκή «δύναμη πυρός».

Η χρηματοδότηση των κρατών πρέπει σύντομα να αποσυνδεθεί από τις κεφαλαιαγορές, υποστήριξε στην ομιλία του ο κ. Σλεχτ: Σε όλα τα κράτη της ευρωζώνης πρέπει να παρέχεται ανεπιφύλακτα πρόσβαση σε φτηνές πιστώσεις της ΕΚΤ μέσω μιας δημόσιας τράπεζας, παρακάπτοντας έτσι τις χρηματαγορές. Με αυτό τον τρόπο οι τράπεζες δεν θα μπορούν πλέον να θησαυρίζουν από τον κρατικό δανεισμό, ενώ το κούρεμα του χρέους θα ήταν δυνατό δίχως να επαπειλούνται υψηλότερα επιτόκια για άλλες χώρες.

Επιπλέον, το δημόσιο χρέος θα πρέπει να επανέλθει σε βιώσιμα επίπεδα όχι με αντιλαϊκά προγράμματα περικοπών, αλλά με τη φορολόγηση των εκατομμυριούχων και των μεγάλων επιχειρήσεων πανευρωπαϊκά. Αναγκαία είναι η μετάβαση των τραπεζών στον έλεγχο του κράτους, η αυστηρή ρύθμιση ή και η ομαλή εξυγίανσή τους.

Φτηνή εργασία, δυναμίτης

Η κρίση του ευρώ οφείλεται στο γερμανικό μισθολογικό ντόμπινγκ, το οποίο καθιστά τα γερμανικά αγαθά φτηνότερα, αυξάνοντας τον τζίρο στο εξωτερικό. Ετσι η Γερμανία καταγράφει από το 2000 πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που υπερβαίνει το ένα τρισεκατομμύριο ευρώ. Η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Ελλάδα συσσώρευσαν στο ίδιο διάστημα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που ανέρχονται συνολικά σε ένα τρισεκατομμύριο ευρώ.

Τις ανισορροπίες στην ευρωζώνη απέδωσε στον υπερβολικά βραδύ -συγκριτικά με την παραγωγικότητά της- ρυθμό ανάπτυξης των μισθών στη Γερμανία. Ο ρυθμός αυτός εκφράζεται από το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, το οποίο στη Γερμανία έχει αυξηθεί μόλις κατά 6% και στην υπόλοιπη Ευρώπη έκτοτε κατά 27%. Ετσι η σχετική ανταγωνιστικότητα της γερμανικής βιομηχανίας ως προς τις άλλες χώρες της ευρωζώνης αυξανόταν σταθερά, χωρίς οι τελευταίες να μπορούν να αντιδράσουν με υποτίμηση των νομισμάτων τους.

Γι' αυτό, όπως υποστήριξε, η πραγματική λύση θα υπάρξει μόνο με τον τερματισμό του γερμανικού ντάμπινγκ στους μισθούς. «Διαφορετικά, το ευρώ βαίνει προς τον όλεθρο. Χωρίς το ευρώ η Γερμανία θα ανατιμούσε το νέο της νόμισμα κατά 40% περίπου, εξανεμίζοντας την ανταγωνιστικότητα της γερμανικής εξαγωγικής οικονομίας.

Μιλώντας για το ελλειμματικό ελληνικό εξωτερικό εμπόριο είπε ότι με την εισαγωγή του ευρώ το 1999, το κοινοτικό νόμισμα διασφάλισε στις ελληνικές επιχειρήσεις ευνοϊκούς όρους χρηματοδότησης και η Ελλάδα λειτουργούσε ως εφαλτήριο για τις δυτικοευρωπαϊκές επιχειρήσεις στις αγορές της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Ανάμεσα στο 2000 και το 2007, η ελληνική οικονομία σημείωσε κατά μέσο όρο πραγματική ανάπτυξη της τάξης του 4,3%.

Το 2009, ένα χρόνο μετά την κορύφωση της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της κατάρρευσης της Lehman Brothers, η ελληνική οικονομία είχε ωστόσο αρχίσει να συρρικνώνεται. Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 37 δισ. και το ποσοστό του δημόσιου χρέους προς τις οικονομικές επιδόσεις αυξήθηκε από 110% στα 127%. Η ελληνική οικονομία στο σύνολό της χρεώθηκε ιδιαίτερα έναντι του εξωτερικού, γεγονός που γίνεται ορατό στα ελλείμματα των ελληνικών ισοζυγίων τρεχουσών συναλλαγών, τα οποία μέσα στην ευρωζώνη κατέγραφαν σε τακτική βάση αρνητικά ρεκόρ ως προς τις οικονομικές επιδόσεις.

Συναλλαγματική ισοτιμία

Ο βουλευτής του Die Linke συμπεραίνει ότι το γερμανικό ντάμπινγκ των μισθών επηρεάζει έμμεσα την ανταγωνιστικότητα των άλλων μελών της ευρωζώνης. Το γερμανικό πλεόνασμα εμπορικών συναλλαγών αυξάνει τη συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ έναντι των άλλων νομισμάτων και κυρίως έναντι του δολαρίου. Διά μέσου αυτής της οδού το γερμανικό ντάμπινγκ στους μισθούς επιδρά εμμέσως αρνητικά και επί της ελληνικής ανταγωνιστικότητας.

Ενδεικτικά ανέφερε ότι στο διάστημα 2000-2008, το γερμανικό πλεόνασμα από τις εξαγωγές προς τις χώρες εκτός ευρωζώνης αυξήθηκε μεγαλοπρεπώς κατά 265%. Το μεγαλύτερο τμήμα της εμπορίας αγαθών εκτός ευρωζώνης συνεχίζει να διεκπεραιώνεται σε δολάρια. Τα πλεονάσματα οδηγούν σε άνοδο της συναλλαγματικής ισοτιμίας ευρώ-δολαρίου διότι οι γερμανικές επιχειρήσεις μετατρέπουν τα δολαριακά έσοδα, προερχόμενα από τις εξαγωγές, σε ευρώ. Θέλουν δηλαδή να πουλήσουν δολάρια και ν' αγοράσουν ευρώ.

Οσο πιο ακριβό γινόταν το ευρώ έναντι του δολαρίου τόσο πιο ακριβά γίνονταν και τα ελληνικά προϊόντα για τους αγοραστές εκτός ευρωπαϊκού χώρου. Αυτό στην περίπτωση της Ελλάδας απέβη μοιραίο, επειδή η χώρα εξάγει απλά προϊόντα των οποίων η ζήτηση είναι ιδιαίτερα ευάλωτη στις αλλαγές των τιμών. Με αποτέλεσμα η εξωτερική ισοτιμία του ευρώ να αποβεί υπερβολικά φτηνή για τη Γερμανία και υπερβολικά ακριβή για την Ελλάδα.

Οι επιπτώσεις στο ισοζύγιο

Θυμίζοντας ότι λίγο μετά την εισαγωγή του ευρώ, το 2000, το μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού ελλείμματος στο ισοζύγιο εμπορικών συναλλαγών οφειλόταν ακόμη στο εμπόριο με την Ιταλία. Στα αμέσως επόμενα χρόνια, το ελληνικό έλλειμμα σημείωσε τόση αύξηση στις εμπορικές σχέσεις με τη Γερμανία όσο με καμιά άλλη χώρα. Στο διάστημα από το 2000 έως το 2008, αυξήθηκε κατά 2,1 δισ. ευρώ, με επακόλουθο το 2008, το εμπόριο με τη Γερμανία να ευθύνεται για το μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού ελλείμματος εμπορικών συναλλαγών. *

Διαβάστε περισσότερα... »

Η μυθολογία για το Ευρώ και την ΕΕ καταρρέει μπροστά στα μάτια μας!

Πηγή:Stop euro – E.E.

Ειδική έκδοσης της Πρωτοβουλίας κατά του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης






Σε μια προσπάθεια η χούντα συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ να κάμψει την αντίσταση της κοινωνίας στο σχέδιο καταστροφής και πτώχευσης του λαού μας, επιχείρησε, παίζοντας με τη φωτιά, να κινδυνολογήσει πάνω στο ζήτημα της παραμονής ή της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Φυσικά, δεν τόλμησαν να θέσουν το ζήτημα σε δημοψήφισμα. Ήταν μόνο ένα πυροτέχνημα, επιστρατευμένο στη στημένη επιχείρηση επιβολής της κυβέρνησης αστικής συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και ΛΑΟΣ.

Η ‘’Πρωτοβουλία κατά του ευρώ και της ΕΕ’’, αποδέχεται τη πρόκληση, σε ένα θέμα που κάθε άλλο παρά έχει πει τη τελευταία του λέξη ο λαός. Από την ίδρυση μας δεσμευτήκαμε να συμβάλλουμε σε ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα ενάντια στη συμμετοχή της χώρας μας στην ευρωζώνη και την ΕΕ. Ας συζητήσουμε λοιπόν για το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση συγκεκριμένα και με σαφή επιχειρήματα.Το ξεκίνημα: ‘’πάρε πέντε τώρα και κλείσε τα μάτια, για να σου πάρω εγώ δέκα’’

Όταν πριν από 30 περίπου χρόνια ολοκληρωνόταν η σύνδεση της Ελλάδας με την τότε ΕΟΚ, είχαμε βομβαρδιστεί με πληθώρα επιχειρημάτων:
‘’Τα προϊόντα μας θα βρεθούν σε μια απέραντη αγορά 300 εκατομμυρίων’’. Η πραγματικότητα: Δε βρήκαμε ‘’πελάτες’’, γίναμε.

‘’Θα διασφαλιστούμε έναντι του κινδύνου από Τουρκία και άλλους εθνικούς κινδύνους’’. Η αλήθεια: Συντηρήθηκε ο ανταγωνισμός των εξοπλισμών που μας έχει γονατίσει. Ο κίνδυνος πολεμικής ανάφλεξης, με αφορμή και τις ΑΟΖ και τη συμμαχία πολέμου με το Ισραήλ είναι πάντα παρών.

‘’Θα θωρακιστεί η δημοκρατία’’. Η πραγματικότητα: οι ελευθερίες περιορίζονται όλο και περισσότερο, με τρομονόμους και ευρω-τρομονόμο. Σύμβολο της αντιδραστικής μετάλλαξης η είσοδος των ακροδεξιών του ΛΑΟΣ στη κυβέρνηση.

‘’Θα έχουμε νομισματική σταθερότητα και προστασία από κρίσεις’’. Εδώ γελάνε…

‘’Τζάμπα επιδοτήσεις στους αγρότες’’. Ήταν το αντίτιμο του ξεκληρίσματος και της φτώχειας χιλιάδων αγροτών, της διάλυσης μεγάλου τμήματος της αγροτικής παραγωγής και της αναδιάρθρωσής της υπέρ των μεγαλοαγροτών, των εμπόρων και των βιομηχανιών του αγροτοδιατροφικού συμπλέγματος.

‘’Θα πάρουμε λεφτά για σεμινάρια κατάρτισης ανέργων’’. Πράγματι, αντί για δουλειά, μας τάισαν ασπιρίνες για την ανεργία και αυταπάτες.30 χρόνια στην ΕΕ-10 χρόνια στο ευρώ: ‘’ Στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό..’’

Κάποτε έρχεται η στιγμή της αλήθειας, που συνήθως δεν είναι τόσο ευχάριστη όσο νομίζουμε αρχικά. Τι μετράμε σαν αποτελέσματα έως τώρα;
Καθίζηση της αγροτικής παραγωγής. Από αυτάρκεις σε αγροτικά προϊόντα, αγοράζουμε λεμόνια Αργεντινής.

Αντιδραστική αναδιάρθρωση της βιομηχανίας. Κλείνουν βασικές βιομηχανίες που καλύπτουν ντόπιες ανάγκες, αύξηση εισαγωγών-μείωση εξαγωγών που ωθεί σε παραγωγική συρρίκνωση, μεταφορά μονάδων στο εξωτερικό, ανάπτυξη συμπληρωματική πολυεθνικών μονοπωλίων, στο πλαίσιο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

Αύξηση του δημόσιου χρέους της χώρας-διάλυση των δημόσιων οικονομικών. Εκτίναξη δημόσιου χρέους, εμπορικού ελλείμματος, ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών.

Γιγάντωση κοινωνικών ανισοτήτων. Ακόμη και στις ανοδικές φάσεις τις οικονομίας, ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια του μεγάλου κεφαλαίου, ενώ διευρύνονται οι ζώνες της φτώχειας και της ανεργίας, παγώνουν ή μειώνονται οι μισθοί και μάλιστα στις συνθήκες της κρίσης, βίαια, απόλυτα και ονομαστικά.
Ιδιωτικοποίηση κοινωνικών τομέων. Με τις οδηγίες της ΕΕ για την ‘’απελευθέρωση της αγοράς’’, επιβλήθηκαν οι ιδιωτικοποιήσει σε μεταφορές, ενέργεια, επικοινωνίες και αλλού.

Παράδοση της Παιδείας στην αγορά και τις εταιρείες. Από τη Λισαβόνα και την Μπολώνια, από το Νέο Λύκειο ως το νόμο για τα ΑΕΙ της Διαμαντοπούλου, από την έλλειψη βιβλίων ως τις συγχωνεύσεις των σχολείων, οι επιλογές της ΕΕ και της τρόικας είναι πανταχού παρούσες.

Κατεδάφιση ασφαλιστικών συστημάτων. Αύξηση ηλικίας εξόδου στη σύνταξη, αύξηση εισφορών με μείωση καλύψεων, καταλήστευση αποθεματικών των ταμείων, τζογάρισμά τους στο χρηματιστήριο ή και εξωχρηματιστηριακά με τα δομημένα ομόλογα (όπως π.χ. στην περίπτωση του ΤΕΑΔΥ), «κούρεμα» των αποθεματικών τους κατά 50% με το «κούρεμα» της 26ης Οκτωβρίου.

Αποδιάρθρωση εργασιακών σχέσεων. Γενίκευση μερικής απασχόλησης, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων.

Η Ελλάδα στρατόπεδο συγκέντρωσης οικονομικών μεταναστών και πολιτικών προσφύγων. Με τη συμφωνία Δουβλίνο-2 , τη Σένγκεν και τη λογική της Ευρώπης-φρούριο, απαγορεύεται η διέλευση των μεταναστών και των προσφύγων προς τις χώρες προορισμού. Εύκολη βορά στους εργοδότες οι ‘’άνθρωποι χωρίς χαρτιά’’. Εύκαιρα θύματα ρατσιστικής βίας και δημαγωγίας. Εξιλαστήρια θύματα οι εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα.

Στη τανάλια των ευρω-τρομονόμων και της καταστολής, στη φρίκη των πολέμων. Ο ‘’μεγάλος αδερφός’’ παντού. Πόλεμοι με συμμετοχή Ελλάδας και ΕΕ σε Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη.

Καταστροφή της φύσης και του περιβάλλοντος. Θυσία στο βωμό του κέρδους και των επιχειρηματικών συμφερόντων και η φύση. Με τα μεγάλα έργα, τους αυτοκινητόδρομους-πληγή, τους πυρηνικούς αντιδραστήρες.

Τσαλαπάτημα κάθε έννοιας εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, κάθε δικαιώματος του λαού, του «έθνους των εργαζομένων» να ορίζει τις τύχες του. Οι ουσιαστικότερες αποφάσεις λαμβάνονται σε κέντρα που είναι μακριά από τη λαϊκή διεκδίκηση και πάλη, με αποτέλεσμα να καταργούνται ακόμη και τυπικά χαρακτηριστικά της αστικής δημοκρατίας και της αυτοτέλειας κάθε χώρας-μέλους της ΕΕ. Σε κέντρα ελεγχόμενα από τις πολυεθνικές, τις τράπεζες και τις ηγεμονικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που επιβάλουν τους «κανόνες του παιχνιδιού» -ακόμη και τους αρεστούς σε αυτούς πρωθυπουργούς και κυβερνήσεις- με μηχανισμούς «εποπτείας-επιτροπείας» και με τους εκβιασμούς της «επόμενης δόσης».

Το μέλλον, μέσα στην Ευρωζώνη: ‘’τα χειρότερα είναι μπροστά’’ για το λαό

Ο ζυγός των μνημονίων δεν είναι προσωρινός. Μιλούν πλέον ανοιχτά για υπερδεκαετή ορίζοντα μέτρων, χωρίς μείωση του χρέους στο τέλος, που σημαίνει ατέρμων κύκλος αντεργατικών πολιτικών. Ζωντανό παράδειγμα η Ιταλία, που μπαίνει σε καθεστώς επιτήρησης με τα χαρακτηριστικά που το καλύτερο σενάριο για τη χώρα μας προβλέπει στο τέλος της δεκαετίας.
Καθίζηση μισθών, σε επίπεδα 300-600 ευρώ και με απαγόρευση διεκδίκησης συμβάσεων.

Οι εργαζόμενοι δούλοι του κεφαλαίου, με τη πλήρη αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των εργοδοτών.

Έξαρση της ανεργίας, ειδικά στη νεολαία (ως και 50%), που οδηγεί στην απαξίωση και τη μαζική μετανάστευση.

Διάλυση δημόσιων κοινωνικών οργανισμών. Τα δημόσια νοσοκομεία και η δημόσια παιδεία, αντί για αναβάθμιση και εκσυγχρονισμό, οδηγούνται σε πλήρη επιχειρηματοποίηση ή διάλυση. Ίδια κατεύθυνση σε όλους τους τομείς.

Περιστολή – κατάργηση προνοιακών παροχών και θεσμών υποστήριξης των ανήμπορων και κοινωνικά ασθενέστερων

Ξεπούλημα ή υποθήκευση δημόσιας περιουσίας. Ότι έχτισε ο λαός με τον ιδρώτα του, έστω κι αν μόνο ένα μικρό κλάσμα από αυτά απολάμβανε ή έλεγχε ο ίδιος, ξεπουλιέται μέσω ιδιωτικοποίησης ή υποθήκευσης στους δανειστές.

Η δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία στο απόσπασμα. Μέσω των διαδοχικών συμβάσεων, Μάαστριχτ, Λισσαβόνα κλπ., μεγάλο μέρος της εθνικής νομοθεσίας καθορίζεται από κέντρα αποφάσεων που δεν έχουν εκλεγεί ούτε λογοδοτούν στους λαούς. Με αφορμή την κρίση η αντιδημοκρατική εκτροπή της ΕΕ έχει παροξυνθεί. Αποφάσεις Βρυξελλών, Βερολίνου και Παρισιού. Κλειστά επιχειρηματικά λόμπι. Κυβερνήσεις μαριονέτες του κεφαλαίου. Ο λαός στο περιθώριο.

Η Ελλάδα στη σιδερένια κηδεμονία ΕΕ, ΔΝΤ, διεθνούς κεφαλαίου. Επιβολή καθεστώτος επιτροπείας, ελέγχου της οικονομικής και πολιτικής ζωής. Εξευτελισμός της λαϊκής αξιοπρέπειας. Τριάκοντα αργύρια στους έλληνες ‘’πατριώτες του χρήματος’’ και τις κυβερνήσεις κοινωνικού πολέμου, που ‘’δείχνουν’’ και ‘’δίνουν’’ τον εχθρό λαό στην πυρά που ανάβουν μαζί το ελληνικό κεφάλαιο με τις δυτικοευρωπαϊκές και πλανητικές πολυεθνικές και τράπεζες (την ίδια στιγμή που τσακώνονται άγρια για το ποιος θα πάρει τα πιο πολλά από τη λεηλασία των εργαζομένων).

Να ανατρέψουμε την χούντα συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ!

Υπάρχει άλλος δρόμος!

Mε τους εργαζόμενους στο τιμόνι, με το λαό αξιοπρεπή και νοικοκύρη στο τόπο του!

Έξω από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση

Στάση πληρωμών , άρνηση, μη αναγνώριση και διαγραφή του ληστρικού χρέους

Εθνικοποίηση τραπεζικού συστήματος, χωρίς αποζημίωση.

Πέρασμα στο δημόσιο όλων των ΔΕΚΟ που ιδιωτικοποιήθηκαν. Αποκλειστικά δημόσια παιδεία, υγεία, ασφάλιση.

Ανασχεδιασμός της παραγωγικής διάρθρωσης και του προσανατολισμού της οικονομίας με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες, με εθνικοποίηση των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων και στους τρεις τομείς της οικονομίας (αγροτική παραγωγή, βιομηχανία, υπηρεσίες) και επιβολή εργατικού ελέγχου με προοπτική την κοινωνικοποίησή τους.

Ανάπτυξη εργατικών-λαϊκών θεσμών πραγματικής δημοκρατίας στους χώρους εργασίας, στις συνοικίες και γειτονιές, στη δημόσια πολιτική δραστηριότητα

Ανατροπή όλων των αντεργατικών και αντι-ασφαλιστικών νόμων

Ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου, με φορολογία του μεγάλου κεφαλαίου, αύξηση μισθών, μείωση χρόνου εργασίας, δουλειά για όλους, αύξηση δαπανών για υγεία και παιδεία, κατάργηση ληστρικών δανείων, φόρων, τελών και χαρατσιών κάθε είδους.

Μείωση των στρατιωτικών δαπανών, δήμευση της εκκλησιαστικής-μοναστηριακής περιουσίαΕίναι εφικτός αυτός ο δρόμος ή μας περιμένει μεγαλύτερη καταστροφή έξω από το ευρώ και την ΕΕ;


Η καταστροφολογική επιχειρηματολογία του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ακροδεξιού ΛΑΟΣ , συνήθως απομονώνει τη μία ή την άλλη πλευρά των παραπάνω στόχων και προσπαθεί να τρομοκρατήσει το λαό.

Δεν θα πούμε ψέματα, όπως κάνουν αυτοί! Η επιλογή της σύγκρουσης με την ΕΕ θα έχει κόστος. Είναι όμως αναγκαία γιατί η παραμονή σε αυτήν έχει ακόμη μεγαλύτερο κόστος, «αίμα, πόνο και δάκρυα» για την κοινωνική πλειοψηφία.

Το δίλημμα ‘’ευρώ ή δραχμή’’ είναι παραπλανητικό. Η επιλογή της εξόδου από το ευρώ, δεν είναι για εμάς απλά ένα τεχνικό ζήτημα, δε σημαίνει ένα άλλο νόμισμα με συνέχιση της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής. Αντίθετα: Η Έξοδος από το ευρώ και η συνολική ρήξη με την ΕΕ, καθώς και η ανατροπή των αντεργατικών και αντικοινωνικών πολιτικών για να εξασφαλιστεί μια αξιοπρεπής ζωή των εργαζομένων και μια άλλη πορεία της χώρας, είναι δύο παράλληλες αλληλοσυμπληρούμενες και αξεχώριστες επιλογές.

Με αυτό το κριτήριο αντιμετωπίζουμε τα επιχειρήματά τους:
‘’Ευρώ ή πτώχευση και επιστροφή στη δραχμή;’’ Η νομισματική πολιτική αποτελεί ειδική μορφή, μέρος της γενικότερης οικονομικής πολιτικής που ασκείται κάθε φορά. Η παραμονή στο ευρώ, στην ΟΝΕ και την ΕΕ, η νέα δανειακή σύμβαση, τα νέα μνημόνια, τα “Σύμφωνα Σταθερότητας”, τα “Σύμφωνα για το ευρώ”, οδηγούν στην εξαθλίωση του λαού και με μαθηματική ακρίβεια στην ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Άρα έξω για πάντα από το ευρώ και την ΕΕ! Υποστηρίζουμε την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος, ανεξαρτήτως ονομασίας (δραχμή, μνα, τάλαντο, φοίνικας ή όπως αλλιώς και αν λέγεται) σαν μέρος μιας γενικότερης οικονομικής πολιτικής προς όφελος των εργαζόμενων και σε βάρος του κεφαλαίου.

‘’Η αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ θα οδηγήσει σε διάλυση της ευρωζώνης με επικίνδυνες διεθνείς συνέπειες’’. Αυτό ούτε απαραίτητο είναι, αλλά ούτε και ζημιογόνο για τα λαϊκά συμφέροντα. Τέλειωσε η εποχή που η αστική τάξη παρουσίαζε τα δικά της συμφέροντα, ως συμφέροντα της κοινωνίας.

‘’Η εισαγωγή νέου νομίσματος, θα οδηγήσει σε άμεση μεγάλη υποτίμηση έναντι του ευρώ’’. Οι εκτιμήσει για την έκταση της υποτίμησης είναι αστήριχτες. Η θεωρία ότι το ευρώ θα παραμένει σταθερό είναι αυθαίρετη. Η εμπειρία της Αργεντινής ή/και της Ισλανδίας, δεν συνηγορεί σε αυτή τη κινδυνολογία. ‘Άλλωστε, στο όνομα της μη αποχώρησης από το ευρώ ήδη υποτιμήθηκε κατά 40-50% το βιοτικό μας επίπεδο – πράγμα που δεν θα είχε γίνει αν είχαμε βγει από το ευρώ και κηρύξει στάση πληρωμών ήδη από το 2009.

‘’Θα υπάρξει εκτίναξη πληθωρισμού, που θα εξανεμίσει το λαϊκό εισόδημα’’. Καμία σοβαρή μελέτη οικονομολόγων δεν υποστηρίζει παρατεταμένη ύπαρξη υψηλού πληθωρισμού για μεγάλο διάστημα. Αντίθετα, όλες οι δημοσιευμένες μελέτες, κάνουν λόγο για άνοδο του πληθωρισμού, αλλά πτώση σε ένα χρόνο σε διαχειρίσιμα επίπεδα. Αυτή άλλωστε είναι η εμπειρία Αργεντινής και Ισλανδίας.
‘’Η ωφέλεια των εξαγωγών από την έξοδο του ευρώ και την υποτίμηση του νέου νομίσματος θα είναι προσωρινή και επισφαλής, λόγω και της εξάρτησης των εξαγώγιμων προϊόντων από εισαγώγιμες πρώτες ύλες κλπ’’. Στο πλαίσιο μιας αντικαπιταλιστικής παραγωγικής ανασυγκρότησης και ανασχεδιασμού της οικονομίας, μπορούν να αυξηθούν σημαντικά οι εξαγωγές, αλλά και να μειωθεί η ανάγκη πολλών εισαγωγών. Αναφερόμαστε φυσικά σε ένα άλλο πλαίσιο οικονομικής οργάνωσης με βάση τις λαϊκές ανάγκες κι όχι τις ανάγκες κερδοφορίας του κεφαλαίου, που στις σημερινές συνθήκες προϋποθέτουν κυριολεκτικά την εξαθλίωση και συντριβή του κόσμου της εργασίας.
‘’ Θα υπάρξει αύξηση του δημόσιου χρέους, μιας και αυτό θα είναι σε ευρώ το οποίο θα υπερτιμηθεί έναντι του νέου νομίσματος’’. Αυτό δεν είναι καθόλου υποχρεωτικό, μιας και μεγάλο μέρος του χρέους υπάγεται στο ελληνικό δίκαιο. Αλλά, το βασικότερο, η επιλογή πρέπει να είναι η άρνηση και όχι η πληρωμή του χρέους.

‘’Οι προτεινόμενες λύσεις εκτός ευρώ, δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα του πρωτογενούς ελλείμματος’’. Το ερώτημα είναι πλαστό. Ως πρωτογενές έλλειμμα ορίζεται η διαφορά ανάμεσα στις τρέχουσες δαπάνες και τα τρέχοντα έσοδα μέσα σε μια συγκεκριμένη περίοδο. Το πρωτογενές έλλειμμα προκύπτει αν από το έλλειμμα του γενικού κρατικού προϋπολογισμού, αφαιρεθούν οι τόκοι και τα χρεολύσια των δανείων του δημοσίου. Επομένως το πρωτογενές πλεόνασμα ή έλλειμμα έχει άμεση σχέση με την γενικότερη οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται και όχι μόνο ή κυρίως με το νόμισμα της χώρας. Το πρωτογενές έλλειμμα προέρχεται κατά κύριο λόγο από τις επιδοτήσεις προς το μεγάλο ελληνικό και ξένο κεφάλαιο. Προέρχεται από το τζάμπα χρήμα που παίρνουν οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές για να δημιουργήσουν δήθεν θέσεις εργασίας. Αλήθεια, πόσα δις εκατ. ευρώ έχουν χαθεί από τα δημόσια έσοδα λόγω της συνεχούς μείωσης των φορολογικών συντελεστών των ΑΕ και των ΕΠΕ; Πόσα δις ευρώ έχουν χαριστεί με τα κάθε είδους “αφορολόγητα αποθεματικά” και τους “αναπτυξιακούς νόμους” που απαλλάσσουν το κεφάλαιο από τη φορολογία; Πόσα δις έχουν δοθεί για τη συμμετοχή των ελληνικών στρατευμάτων στις δολοφονικές ιμπεριαλιστικές εκστρατείες του ΝΑΤΟ κατά των λαών όλου του κόσμου (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν κτλ); Πόσα δις είναι οι υπερτιμολογήσεις των κάθε είδους δημόσιων προμηθειών που καλείται να πληρώσει ο λαός;
‘’Θα υπάρξει πρόβλημα με βασικά εισαγόμενα προϊόντα (καύσιμα, φάρμακα κλπ), των οποίων οι τιμές θα απογειωθούν’’. Πρόκειται για σκόπιμη διόγκωση του προβλήματος. Η τιμή των καυσίμων μπορεί να συγκρατηθεί με δραστική μείωση της κρατικής φορολογίας που επιβάλλεται επί της τιμής πώλησής τους. Βασικά προϊόντα μπορούν να επιδοτηθούν από το κράτος με τον ταυτόχρονο έλεγχο των τιμών. Η αντικαπιταλιστική παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας με την αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας προς όφελος της ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών και όχι του μέγιστου κέρδους, θα διευκολύνει τη βιομηχανική και παραγωγική αναγέννηση της οικονομίας. Θα στηρίξει τους υπάρχοντες κλάδους, θα προχωρήσει στην αναγέννηση παλαιών και θα δημιουργήσει νέους κλάδους παραγωγής. Θα αντιστρέψει τη σχέση εισαγωγών- εξαγωγών θα μειώσει το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου συμβάλλοντας και με αυτόν τον τρόπο στη μείωση του ελλείμματος του ισοζυγίου των τρεχουσών συναλλαγών και θα δώσει τη δυνατότητα δημιουργίας συναλλαγματικών διαθεσίμων.

Η ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΕ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΝΑΒΟΛΗ!

Να φύγουμε τώρα από τη φυλακή του ευρώ και της ΟΝΕ. Για λαϊκή απειθαρχία και συνολική ρήξη με την ΕΕ του κεφαλαίου. Συμπορευόμαστε σε αυτή την κατεύθυνση αγωνιστές με διαφορετική πολιτική καταγωγή και οπτική. Αγωνιστές που παλεύουν για την αποδέσμευση πριν απ’ όλα της χώρας μας, αλλά και των άλλων χωρών στην πορεία μιας τέτοιας ρήξης. Αγωνιστές που παλεύουν για τη συνολική διάλυση της ΕΕ ως ολοκληρωτικού μορφώματος του κεφαλαίου και αγωνιστές που παλεύουν ενάντια στις συνέπειες της πολιτικής της ΕΕ. Κοινός μας στόχος είναι μια άλλη διεθνιστική συνεργασία των λαών και των χωρών, με αλληλεγγύη, ισοτιμία και δικαιοσύνη, στη βάση των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων, στην προοπτική της καθολικής κοινωνικής απελευθέρωσης!
Σ’ αυτό τον αγώνα δε θα ‘μαστε μόνοι μας. Το οικοδόμημα της ευρωζώνης τρίζει και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ακόμα και στις χώρες του «σταθερού» βορρά δείχνουν το πιο απεχθές τους πρόσωπο ενάντια σε εργατικές κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα.

Οι εργαζόμενοι και οι λαοί της Ευρώπης είναι υποχρεωμένοι να καταστρέψουν την μαύρη συμμαχία της ευρωπαϊκής αστικής τάξης για να μπορέσουν να οικοδομήσουν τη δική τους διεθνιστική ενότητα για την κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη, για την πολιτική χειραφέτηση και τελικά για την κοινωνική απελευθέρωση. Αυτός ο δρόμος δεν είναι απλά εφικτός, είναι ο μόνος δρόμος επιβίωσης για τους εργαζόμενους και το λαό, αλλά και για μια προοπτική αξιοβίωτης ζωής.

Αθήνα 15 Νοέμβρη 2011

Διαβάστε περισσότερα... »

Μετα την χουντα των συνταγματαρχων……..

Πηγή:Aσημώνης

Διαβάστε περισσότερα... »

Η φανταστική σύλληψη των συλλήψεων

Πηγή; το κουτί της Πανδώρας

Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης

Στην αρένα θα ριχτούν τα μεγαλύτερα ονόματα. Κομμωτές, εκδότες, βιομήχανοι, επώνυμοι κουρευτές σκύλων, τα σαλόνια και τα κοκτέιλ πάρτι. Οι φοροφυγάδες που όλοι αγαπήσαμε. Σε λίγο, στα lifestyle περιοδικά θα μπορείς απλώς να αλλάξεις τις λεζάντες. Όπου γράφει η κυρία Προσφεροπούλου και ο κύριος Φιλανθρωπίδης, θα μπορείς να βάλεις “ο φοροφυγάς” και “ο κλέφτης”.

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Είναι κλέφτες αν πραγματικά φοροδιαφεύγουν. Δεν είναι μάγκες επειδή εξαπατούν το Δημόσιο. Έχουν φεσώσει το κράτος, έχουν ίσως πτωχεύσει τις εταιρείες τους, αλλά οι ίδιοι είναι πλούσιοι. Δεκαετίες τώρα διοργανώνουν πάρτι, γκαλά, φιλανθρωπίες, ζωή χαρισάμενη με τα λεφτά του κόσμου. Αυτή είναι η αλήθεια και ας φαίνεται σκληρή και απόλυτη.

Παρακολουθούμε λοιπόν το σήριαλ των συλλήψεών τους. Η αρένα θα γεμίσει με αίμα για το λαό; Μπα… Απλώς κάποια κρατητήρια, για 24 ώρες, ακριβά αρώματα, επώνυμες after shave και ολίγον από άρωμα Δικαιοσύνης. Και για να ακριβολογούμε, ούτε καν τα κρατητήρια. Τα γραφεία των διοικητών που θα προσφερθούν ως κρατητήρια για την ταλαιπωρία ολίγων ωρών των ανθρώπων που κανονίζουν την πολιτική και κοινωνική ζωή.

Οι επώνυμοι φοροφυγάδες θα οδηγηθούν στο αυτόφωρο, θα οριστεί τακτική δικάσιμος, θα πάρουν μερικές αναβολές (αλά Ψωμιάδης) και μέχρι να εκδικαστούν οι υποθέσεις δεν θα υπάρχει τίποτα να πάρει το κράτος πίσω.

Δεν μέμφομαι τους δικαστές που πήραν την γενναία απόφαση των συλλήψεων. Βρέθηκε έστω κάποιος να κάνει και αυτό. Πίσω όμως από όλο αυτό, το πολιτικό σύστημα έχει οργανώσει για μια ακόμη φορά μια παράσταση. Αν ήθελε πραγματικά να χτυπήσει την φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή, αντί να μαστιγώνει συνταξιούχους, θα είχε δημιουργήσει ένα ευέλικτο νομικό πλαίσιο δράσης για τις ειδικές υπηρεσίες αντιμετώπισης οικονομικού εγκλήματος.
Με γρήγορες δίκες, δέσμευση περιουσιακών στοιχείων, άρση απορρήτου καταθέσεων, έρευνα συνδεόμενων εταιρειών και πολλά άλλα. Θα έκλεινε όλα τα νομικά παράθυρα από τα οποία μπορούν να πηδήξουν (για αυτό έγιναν άλλωστε) με τη βοήθεια ακριβών δικηγόρων.
Μόνο τα τελευταία χρόνια, το κράτος, διαμόρφωσε το νομικό πλαίσιο για να αντιμετωπίσει ειδικά αδικήματα. Πιτσιρικάδες με στρακαστρούκες, αντιμετωπίστηκαν με το αυστηρό νομικό πλαίσιο περί τρομοκρατίας. Νομοθέτησαν ακόμη και για να παίρνουν δείγμα DNA από όποιον πιθανόν να έχει διαπράξει αδίκημα με ποινή φυλάκισης 3 μηνών. Η χώρα αυτή τη στιγμή δεν είναι στο χείλος του γκρεμού εξαιτίας της τρομοκρατίας, αλλά των ημέτερων του πολιτικού συστήματος που κλέβουν από το κράτος. Την παρέα που πρωταγωνιστεί αυτές τις μέρες στην φανταστική σύλληψη των συλλήψεων. Γιατί δεν κάνουν νόμο για να τελειώνει αυτή η ιστορία αντί να παίζουν θέατρο;

Ένα δεύτερο ερώτημα που αφορά και τις δικαστικές αρχές, είναι γιατί δεν ξεκινάει μια παράλληλη έρευνα γι αυτούς (στελέχη εφοριών, ΣΔΟΕ, κλπ) οι οποίοι επί χρόνια δίνουν φορολογικές ενημερότητες σε αυτούς που χρωστάνε τόσα εκατομμύρια στο Ελληνικό Δημόσιο. Γνωρίζω πολλούς επαγγελματίες, που με χρέος 1.000 ευρώ στην Εφορία, δεν μπορούν να πάρουν φορολογική ενημερότητα και να θεωρήσουν τιμολόγια για να μπορέσουν να εισπράξουν και να πληρώσουν την Εφορία. Πώς όλοι αυτοί οι εκατομμυριούχοι του Δημόσιου χρέους τα καταφέρνουν; Ποιος τους δίνει βεβαιώσεις;

Στην Ελλάδα υπάρχει μια ομάδα εγκληματιών με καθαρά κολάρα και βρώμικα χέρια. Φεσώνουν το Δημόσιο, παίρνουν επιδοτήσεις, δάνεια που δεν δικαιούνται και πίνουν στην υγειά μας μπροστά στις κάμερες της τηλεόρασης που συστηματικά τους θαυμάζει. Αυτός ο πυρήνας, είναι ο ίδιος ο πυρήνας της εξουσίας. Της εξουσίας που αυτές τις μέρες, δεν αφήνει να δημοσιοποιηθούν τα ονόματα όσων χρωστούν εκατομμύρια στο Δημόσιο. Ο κατάλογος είναι κλειδωμένος στο γραφείο του προέδρου της Βουλής στο όνομα των προσωπικών δεδομένων. Ας ψηφίσουν έναν νόμο που θα άρει την απαγόρευση όπως το έκαναν για τρομοκράτες και για τα εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας. Δεν το κάνουν. Γιατί απλώς προστατεύουν τον εαυτό τους, τους συγγενείς και την παρέα τους.

Διαβάστε περισσότερα... »

Δώρο-άδωρο το κούρεμα 50% αν αποσπάσουν επιτόκιο 8%

Πηγή:Ελευθεροτυπία

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΙΩΤΗ

Πιέσεις για να εξασφαλίσουν υψηλότερα επιτόκια στα νέα ομόλογα και να περιορίσουν έτσι την καθαρή ζημιά που θα υποστούν από το κούρεμα των υφιστάμενων τίτλων κατά 50%, ασκούν οι τράπεζες.

Ο εκπρόσωπος των τραπεζών Τσαρλς Νταλάρα συναντήθηκε χθες το βράδυ με τον πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο μεταφέροντας το σχέδιο ανταλλαγής των ομολόγων, το οποίο όμως αν γίνει δεκτό ως έχει δεν θα επιφέρει την ελάφρυνση των τόκων (4 με 5 δισ. ευρώ ετησίως), που προσδοκά η κυβέρνηση. Οι απαιτήσεις των τραπεζών για το ύψος του επιτοκίου των νέων ομολόγων, το οποίο φθάνει σύμφωνα με πληροφορίες το 8%, αλλά και το λεγόμενο αναπροεξοφλητικό επιτόκιο με το οποίο οι τράπεζες υπολογίζουν πόση θα είναι η καθαρή ζημιά που θα υποστούν από το περίφημο PSI+, προκαλούν σοβαρά προσκόμματα στην επιτυχία του προγράμματος.

Η πλευρά των τραπεζών, αξιοποιώντας τα μεγάλα κενά της απόφασης της 26ης Οκτωβρίου, εμφανίζεται αδιάλλακτη επιχειρώντας να επιβάλει τις θέσεις της. Η πρώτη προσπάθεια για να γεφυρωθούν οι απαιτήσεις των τραπεζών στο «πνεύμα της Συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου» θα γίνει σήμερα στα κεντρικά γραφεία της Deutche Bank στη Φρανκφούρτη όπου ο επικεφαλής της τράπεζας και πρόεδρος του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου (IIF) Γ. Ακερμαν μαζί με τον Τσ. Νταλάρα θα διαπραγματευθούν για τα δύο παραπάνω επίμαχα ζητήματα με εκπροσώπους της Ε.Ε.

Το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο έχει ήδη γνωστοποιήσει στην Ε.Ε και στην Ελλάδα ένα σχέδιο ανταλλαγής ομολόγων το οποίο προβλέπει τρία εναλλακτικά σενάρια. Στη συνάντηση αυτή είναι πιθανόν να συμμετάσχει και εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης ο οποίος θα κληθεί να παρουσιάσει την «αντιπρόταση» της χώρας μας, η οποία όμως είναι αμφίβολο κατά πόσο έχει αποκρυσταλλωθεί ακόμη και σε υπηρεσιακό επίπεδο.

Αντιθέτως, από την πλευρά των τραπεζών τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα καθώς απ' ό,τι φαίνεται το IIF έχει ήδη κάνει συστηματική προεργασία προκειμένου να παρουσιάσει μία ολοκληρωμένη πρόταση, η οποία όπως βεβαιώνουν οδηγεί σε απώλειες σε όρους καθαράς παρούσας αξίας 51-53% για τις τράπεζες.

Καταρχήν, σύμφωνα με την πρόταση αυτή, τα νέα ομόλογα θα εκδοθούν με βάση το βρετανικό δίκαιο, καθιστώντας έτσι αδύνατη μια μελλοντική αναδιάρθρωση του χρέους. Επιπροσθέτως:

* Οι τράπεζες υπολογίζουν τις ζημιές τους ανεβάζοντας το αναπροεξοφλητικό επιτόκιο στο 12% από 9% που το είχαν θέσει στη Συμφωνία της 21ης Ιουλίου. Οσο μεγαλύτερο είναι το επιτόκιο αυτό τόσο μειώνεται η αποτίμηση των νέων ομολόγων που θα λάβουν οι τράπεζες. Συνακόλουθα η ζημιά των τραπεζών αυξάνεται καθώς περιορίζεται η καθαρά παρούσα αξία που θα έχουν οι τράπεζες μετά το κούρεμα και την ανταλλαγή των ομολόγων. Η παραδοχή αυτή όμως οδηγεί στη δεύτερη απαίτηση των τραπεζών για υψηλότερο επιτόκιο.

* Ετσι το επιτόκιο των νέων τίτλων, το οποίο θα προσαυξάνεται αν αρχίσει να ανακάμπτει το ΑΕΠ της χώρας, θα μπορεί ν' αγγίξει το 8%. Η απαίτηση αυτή όμως μπορεί να οδηγήσει στη φαλκίδευση της Συμφωνίας της Ε.Ε. καθώς το όφελος που θα έχει ο Προϋπολογισμός από τους τόκους θα είναι περιορισμένο, αφήνοντας έτσι «στον αέρα» το στόχο για τη μείωση του Δημόσιου Χρέους στο 120% του ΑΕΠ το 2020. *

Διαβάστε περισσότερα... »

Υφεση 5,5% φέτος και 2,8% του χρόνου

Πηγή:Ελευθεροτυπία  


Του ΚΩΣΤΑ ΜΟΣΧΟΝΑ

Τις χειρότερες προβλέψεις για την ελληνική οικονομία από την ένταξη της χώρας στην Ε.Ε. παρουσίασε χθες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Βέβαια δεν αποτελεί έκπληξη, αλλά δείχνει πόσο βαριά είναι η κληρονομιά που αναλαμβάνουν η μεταβατική αλλά και η μετεκλογική κυβερνήσεις.

Είναι ενδεικτικό ότι κατά τη συνέντευξη του Ολι Ρεν, ο οποίος παρουσίασε τις προβλέψεις για τους βασικούς οικονομικούς δείκτες των κρατών-μελών και γενικά της Ε.Ε., δεν ετέθη καμία ερώτηση για την Ελλάδα, ούτε ο επίτροπος αναφέρθηκε, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται εδώ και καιρό στην παγκόσμια επικαιρότητα. Ηταν περιττό, όταν τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους και είναι γνωστό ότι η ελληνική οικονομία μπήκε σε ένα μακρύ τούνελ τουλάχιστον για μία δεκαετία.

Καμία έκπληξη, λοιπόν, από τις προβλέψεις της Κομισιόν, οι οποίες φυσικά δεν λαμβάνουν υπόψη τις αποφάσεις της συνόδου κορυφής της 26ης Οκτωβρίου, που θα επιφέρουν λόγω κουρέματος μείωση του δημόσιου χρέους και του ελλείμματος. Ο τίτλος του ειδικού κεφαλαίου για την Ελλάδα τα λέει όλα: «Επώδυνη προσαρμογή»...

Ετσι, η Επιτροπή προβλέπει ότι το ελληνικό χρέος, χωρίς το κούρεμα, θα ανέλθει το 2011 στο επίπεδο του 162,8% του ΑΕΠ, έναντι 157,7% που προβλεπόταν στην εαρινή έκθεση. Και η ανάβαση του χρέους θα συνεχιστεί την επόμενη διετία: 198,3% το 2012 και 198,5% το 2013...

Ελλειμμα 7% του χρόνου

Το δημοσιονομικό έλλειμμα αναμένεται να βρεθεί στο 8,9% του ΑΕΠ το 2011 και στη συνέχεια να μειωθεί στο 7% το 2012 και στο 6,8% το 2013.

Κατά την Επιτροπή, όμως, πολύ δύσκολα θα επιτευχθούν οι στόχοι για τη δημοσιονομική προσαρμογή το 2011. Οι λόγοι; «Η υποχώρηση των εσόδων που σχετίζεται με τη βαθύτερη ύφεση, το ασταθές φορολογικό περιβάλλον και η σημαντική μείωση των εισοδημάτων».

Επίσης, εντοπίζονται προβλήματα στον τομέα των εσόδων και των πρωτογενών δαπανών. Πάντως, εκτιμάται ότι ο στόχος για μείωση του ελλείμματος στο 7% είναι εφικτός. Βέβαια, παρατηρείται ότι η προσπάθεια δημοσιονομικής εξυγίανσης στην Ελλάδα είναι πολύ μεγάλη και θα απαιτηθούν περισσότερα μέτρα, διαφορετικά το έλλειμμα θα εξακολουθήσει να αυξάνεται...

Στον τομέα του ΑΕΠ, η Επιτροπή εκτιμά στο κεφάλαιο για την Ελλάδα ότι «εξασθενίζουν» οι προοπτικές για ανάπτυξη και μόνο από το 2013 προβλέπεται έξοδος από την ύφεση, με το αναιμικό 0,7%, εάν φυσικά δεν επιδεινωθεί η κατάσταση στην ευρωζώνη... Και επισημαίνει ότι στα 5 χρόνια ύφεσης που θα έχουν προηγηθεί του 2013, το ΑΕΠ της χώρας προβλέπεται ότι θα μειωθεί συνολικά κατά 15%.

Το 2011 η ύφεση αναμένεται να φτάσει στο επίπεδο του 5,5% «κυρίως εξαιτίας της χλομής εσωτερικής ζήτησης, της απώλειας εισοδήματος, της προσαρμογής στην αγορά εργασίας και των υψηλά περιοριστικών πιστωτικών συνθηκών».

Το 2012 η ύφεση θα είναι 2,8%. Κατά την Κομισιόν, η ύφεση έχει και θετικές επιπτώσεις, οι οποίες είναι η μείωση του πληθωρισμού, των... μισθών και του εργατικού κόστους, με αποτέλεσμα να βελτιώνεται η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Οπως αναφέρει, η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας σε συνδυασμό με τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις αναμένεται να δώσουν ώθηση στην ανάπτυξη, η οποία θα είναι της τάξης του 0,7% το 2013, «υπό την προϋπόθεση ότι θα βελτιωθεί το παρόν δύσκολο κλίμα».

Εκτιμάται, όμως, ότι «η προϋπόθεση αυτή θα πρέπει να θεωρείται όλο και λιγότερο δεδομένη λόγω της γενικότερης επιδείνωσης στην ευρωζώνη, αλλά και των νέων κινδύνων που προκύπτουν από την έξαρση της ευρωπαϊκής κρίσης δημόσιου χρέους»...

Η κατάσταση στην ανεργία αναμένεται να επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο. Από 16,6% του ενεργού πληθυσμού το 2011, θα ανέλθει στο 18,4% το 2012 και το 2013. Η απασχόληση μειώθηκε κατά 6% το 2011. Οι προβλέψεις της Επιτροπής για την ανεργία είναι υπερβολικά αισιόδοξες, δεδομένου ότι, σύμφωνα με τη Eurostat, ήδη τον Ιούλιο ήταν στο επίπεδο του 17,5% και η Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία κατέγραψε για τον Αύγουστο 18,4%.

Πάντως, η Κομισιόν εκτιμά ότι η αυξημένη ανεργία σε συνδυασμό με τη μείωση των μισθών αναμένεται να έχει αποτέλεσμα την περαιτέρω μείωση μεσοπρόθεσμα του διαθέσιμου εισοδήματος των εργαζομένων. Η πραγματική ζήτηση, λοιπόν, θα μειωθεί ακόμη περισσότερο μέχρι το 2013, όπως και η ιδιωτική κατανάλωση.

Μείωση εργατικού κόστους

Επίσης, η Επιτροπή επισημαίνει ότι μπορεί η μείωση του εργατικού κόστους στην Ελλάδα να είναι μεγάλη, αλλά δεν αναμένεται να σταματήσει την πτώση της απασχόλησης βραχυπρόθεσμα. Το πραγματικό κόστος ανά μονάδα εργασίας εκτιμάται ότι θα μειωθεί κατά 4,2% το 2011, κατά 3% το 2012 και κατά 1,8% το 2013.

Σχετικά με τη ρευστότητα στην αγορά, διαπιστώνεται ότι η πρόσβαση του ιδιωτικού τομέα στην πίστωση είναι περιορισμένη λόγω του υψηλού κόστους και των υψηλών σπρεντ. Διαπιστώνεται επίσης ότι οι ιδιωτικές αλλά και οι δημόσιες επενδύσεις έχουν μειωθεί σε σημαντικό βαθμό, με αποτέλεσμα να παραμένουν ως μοναδική ελπίδα για το 2012 οι πόροι της Ε.Ε.

Οι εισαγωγές αναμένεται να μειωθούν κατά 6% το 2011, ενώ οι εξαγωγές θα αυξηθούν το ίδιο έτος και το 2012 κατά 7% κατά μέσο όρο. *

Διαβάστε περισσότερα... »