Τελικά λεφτά υπάρχουν…;

Το Πασόκ και ο Γ. Παπανδρέου κέρδισαν τις εκλογές με βασικό προεκλογικό τους σύνθημα «λεφτά υπάρχουν». Σε όλες τις προεκλογικές ομιλίες του Γ. Παπανδρέου και των στελεχών του Πασόκ δεν υπήρχε φορά που να μην επαναλήφθηκε η φράση «λεφτά υπάρχουν». Σε ερωτήσεις δημοσιογράφων πριν τις εκλογές, για το που θα βρεθούν τα χρήματα που υποσχόταν το Πασόκ, ο Γ. Παπανδρέου και τα στελέχη του απαντούσαν με σιγουριά, ότι θα φορολογηθούν τα μεγάλα εισοδήματα, η μεγάλη ακίνητη περιουσία, η περιουσία της εκκλησιάς οι χρηματιστηριακές συναλλαγές και θα εισπραχθούν τα ληξιπρόθεσμα χρέη που υπήρχαν μέχρι εκείνη τη στιγμή προς το ελληνικό δημόσιο. Έπειτα από τις εκλογές και την νίκη του Πασόκ το παραμύθι τελικά δεν είχε ευχάριστο τέλος. Μας ανακοίνωσαν ότι τελικά χρήματα δεν υπάρχουν, χωρίς βεβαία να γίνει καμιά προσπάθεια από την νέα κυβέρνηση να αναζητήσει τα χρήματα από τις πηγές που έλεγε ότι θα τα βρει πριν τις εκλογές. Κανένας από τους «ανεξαρτήτους» δημοσιογράφους δεν αναρωτήθηκε ή έψαξε πότε αν οι πηγές από όπου ισχυριζόταν το Πασόκ ότι θα εισέπραττε τα χρήματα για τις παροχές που είχε εξαγγείλει ήταν ρεαλιστικές, αντιθέτως όλο και περισσότερο γέμιζαν με φόβο την κοινωνία πληροφορώντας μας για την επερχόμενη χρεοκοπία της χώρας. Τελικά μείναμε με την απορία αν όντως λεφτά υπάρχουν ή απλά ήταν ένα προεκλογικό τέχνασμα του Πασόκ για να κερδίσει τις εκλογές. Το Πασόκ, κατά την άποψη μου, μας είπε την μισή αλήθεια σε αυτή τη περίπτωση, ότι όντως λεφτά υπάρχουν. Επίσης μας είπε και που βρισκόταν αυτά τα χρήματα, ποιοι τα κατείχαν, δεν μας είπε όμως την άλλη μισή αλήθεια ότι αυτοί που τα κατείχαν είναι αυτοί που στήριξαν, μέσω της χρηματοδότησης τους και των ΜΜΕ που ελέγχουν το Πασόκ για να επανέλθει στην εξουσία. Αλλά ας μιλήσουν καλύτερα οι αριθμοί, μιας και την αντικειμενικότητα τους χρησιμοποίησε και η κυβέρνηση για να μας πείσει ότι λεφτά δεν υπάρχουν

•Σύμφωνα με αναφορές από το Παγκόσμιο δίκτυο φορολογικής δικαιοσύνης αλλά και τις εκτιμήσεις των επιτελών του ΣΔΟΕ (που δημοσιεύτηκαν σε άρθρο της εφημερίδας τα Νέα στις 11.5.2009) οι ελληνικών συμφερόντων «off-shore» εταιρείες, που δεν ανήκουν φυσικά ούτε σε μισθωτούς ούτε σε συνταξιούχους, υπερβαίνουν τις 10.000 και διακινούν ετησίως περί τα 500 δις ευρώ αφορολόγητα κεφάλαια. Για να δώσουμε ένα μέτρο σύγκρισης του ποσού αυτού ας σκεφτούμε ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος αυτή τη στιγμή είναι 360 δις ευρώ.

•Βάσει των στοιχείων της Τράπεζας της Ελλάδος (Ιούνιος 2010) το υπόλοιπο των καταθέσεων και συμφωνιών επαναγοράς των λεγόμενων στην αγορά και ως repos, τα οποία είναι μια μορφή βραχυχρόνιας επένδυσης που χρησιμοποιείται από τις επιχειρήσεις κατά κύριο λόγο, στις τράπεζες από 160 δις ευρώ το 2004 είχε ανέλθει το 2009 σε 274 δις ευρώ.

•Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που κατατεθήκαν για τη φοροδιαφυγή στην Βουλή από τον υπουργό οικονομικών στις 31.3.2007 από τα μέχρι εκείνη τη στιγμή 17,7 δις ευρώ βεβαιωμένα και ληξιπρόθεσμα χρέη προς τις εφορίες, τα 15 δις ευρώ, δηλαδή το 85% των χρεών προέρχεται από 6000 μεγαλοφειλέτες.

•Τα ¾ του ελλείμματος του προϋπολογισμού του 2009 ήταν ίσα με το κόστος που προέκυψε με την απόφαση του συμβούλιου άμυνας για εξοπλιστικά προγράμματα Νάτο-ικου χαρακτήρα ύψους 27 δις ευρώ για την περίοδο 2006-2015 όταν οι αντίστοιχες αμυντικές δαπάνες της περιόδου 1996-2005 ξεπερνούσαν τα 20 δις ευρώ. Οι δαπάνες αυτές κατατάσσουν την Ελλάδα στην 2η θέση, πίσω από τις ΗΠΑ, σε Νάτο-ικους εξοπλισμούς στο σύνολο των 28 «σύμμαχων» του ΝΑΤΟ ξεπερνώντας χώρες όπως τη Μεγάλη Βρετανία ,την Γερμανία, την Γαλλία .

•Τέλος μελέτη του καθηγητή Γιάννη Μηλιού έδειξε ότι οι Έλληνες εφοπλιστές, όπου ο στόλος με ελληνική σημαία κατέχει την 1η θέση στην ΕΕ και την 5η παγκοσμίως, πληρώνουν ετησίως φόρους που δεν υπερβαίνουν τα 12 εκ. ευρώ, ποσό το οποίο υπολείπεται κατά 4 φορές του ποσού που πληρώνουν οι νόμιμοι μετανάστες για τα παράβολα παραμονής τους στη χώρα που ανέρχεται στο ποσό των 50 εκ. ευρώ.

Πολλοί θα πουν ωραία όλα αυτά, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, όλα αυτά δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε. Όσοι ταυτίζονται με αυτήν την άποψη, κατά την γνώμη μου, είναι σαν να αποδέχονται ότι κάποιος πηγαίνει καθημερινά σπίτι τους, για πάρα πολλά χρόνια, τους ληστεύει τους χτυπάει και αυτοί δεν κάνουν τίποτα, μένουν απαθείς περιμένοντας ο ληστής να βαρεθεί να τους χτυπάει και να τους ληστεύει. Επομένως το πραγματικό δίλλημα δεν είναι αν λεφτά υπάρχουν ή όχι, αλλά αν θέλουμε πραγματικά εμείς να γίνει δίκαιη αναδιανομή του πλούτου ή όχι.

(Τα στοιχεία πάρθηκαν από το βιβλίο του Ν. Μπογιόπουλου «Είναι ο Καπιταλισμός ηλίθιε» εκδόσεις Λιβάνη.)

  B.Π.