Για την σημερινή συμφωνία για την «εθελοντική» μείωση του ελληνικού χρέους θα ειπωθούν και θα γραφούν πολλά από εδώ και πέρα. Από τον πρωθυπουργό , από τους υπουργούς, από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, από τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ ,από την επιστημονική και πνευματική «ελίτ» της χώρας. Βαρύγδουπες εκφράσεις και αναλύσεις για την σωτηρία ή μη της χώρας, για την έξοδο ή όχι από το ευρώ, θα γραφούν και θα ειπωθούν στις εφημερίδες και στα τηλεοπτικά πάνελ. Όμως πια τα λόγια έχουν χάσει την αξία τους. Κανείς δεν πιστεύει κανένα πια εδώ που φτάσαμε. Και πώς να πιστέψει πια τα λόγια τους όταν, ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας, που έλεγε πριν εκλέγει ότι το ΔΝΤ είναι καταστροφή σε όποια χώρα και αν πάει, μετά την εκλογή του παρουσιάζει το ΔΝΤ ως το μοναδικό σωτήρα του ελληνικού λαού. Πώς να πιστέψει κανείς τον πρόεδρο της «νέας» Νέας Δημοκρατίας, που θέλει να εμφανίζεται σαν την εναλλακτική λύση, όταν το κόμμα του και τα στελέχη του είναι ακριβώς τα ίδια με αυτούς που οδήγησαν την χώρα σε αυτό το γκρεμό που βρισκόμαστε. Πώς να εμπιστευτείς την Αριστερά, που βρίσκεται κατακερματισμένη στο πιο κρίσιμο ραντεβού της με την ιστορία, και το μόνο που ενδιαφέρει τα κομμάτια της είναι να αυξήσουν τα εκλογικά ποσοστά τους . Πώς να πάρει θάρρος από την πνευματική και επιστημονική «ελίτ» της χώρας, όταν τόσα χρόνια κατασπαταλούσαν κρατικές επιχορηγήσεις , είτε με την μορφή επιστημονικών έργων είτε με την μορφή καλλιτεχνικών έργων, και χάιδευαν με τα έργα και τις πράξεις τους όλο αυτό το σάπιο σύστημα. Θα πείτε καλά όλα αυτά, αλλά τώρα τι κάνουμε; Καλός ο καταγγελτικός λόγος αλλά χρειάζονται προτάσεις. Οι προτάσεις και τα λόγια θα αποκτήσουν ξανά αξία και θα γίνουν υλοποιήσιμα, όταν οι άνθρωποι που τα προτείνουν θα είναι συνεπείς στα λόγια και στις πράξεις τους, και αυτό θα το δείχνει η συνολική τους πορεία. Ως τότε όλο και περισσότερο θα βυθιζόμαστε στην μελαγχολία μας και στον εγωκεντρισμό μας.
Β.Π.
Β.Π.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου